Willie Dixon (1915-1992)

Willie Dixon (1915-1992)

Het is vandaag precies 25 jaar geleden dat de Amerikaanse blueslegende Willie Dixon is gestorven. Hij was vooral actief op het legendarische Chess-label. Hij fungeerde als een soort talent-scout en schreef bovendien tal van prachtige nummers zoals in 1954 voor Muddy Waters het overbekende “Hoochie Coochie Man” en voor Howlin’ Wolf in ’60-’61 “Wang-dang-doodle”, dat in 1970 door de Nederlandse groep Livin’ Blues werd uitgebracht op single. En verder “Spoonful” (ook door Cream opgenomen), “I ain’t superstitious” (Jeff Beck Group), “Back Door Man”, “I just want to make love to you” (nogmaals Rod Stewart, maar deze keer solo) en “Little Red Rooster” (dit nummer werd in 1964 in de Chess-studio’s zelf door The Rolling Stones nog eens overgedaan, in dezelfde sessie als “It’s all over now” en “Time is on my side”). De eerste plaat van Led Zeppelin bevat ook twee nummers welke gecomponeerd zijn door Willie Dixon, namelijk “You Shook Me” en “I Can’t Quit You Baby”, maar zoals gewoonlijk geeft Led Zeppelin niet de juiste credits weer. Een uitvoering die niet vaak vermeld wordt is de vertaling door André van Duin in 1972 van “I’m nervous” met als titel “De Zenuwpees”.
Lees verder “Willie Dixon (1915-1992)”

Robert Lee Burnside (1926-2005)

23 november 1926 is de dag dat Robert Lee Burnside werd geboren. Helaas overleed deze Amerikaanse blueslegende op 1 september 2005… Maar dat betekent niet dat we voor hem geen verjaardagsfeestje kunnen organiseren… in herberg Macharius! Tijdens dit R.L.Burnside tribute concert mag u op het herbergpodium een paar Gentse rasmuzikanten, en Burnside fans, verwachten, zoals Bruno Deneckere, Fernant Zeste, Ries de Vuyst & S.A. Barstow. Dus in Herberg Macharius, Voorhoutkaai, Gent op vrijdag 23 november vanaf 20. De toegang is uiteraard gratis.
Lees verder “Robert Lee Burnside (1926-2005)”

Kwartetten allerhande

Ik vraag me af op wie de basissamenstelling van een rockgroep teruggaat, je weet wel: sologitaar, ritmegitaar, basgitaar en drums, zoals op de bijgevoegde foto gedemonstreerd door The Swinging Blue Jeans. Mijn Facebook-vriend Raymond Batsford schoof de namen van Wynonie Harris ,Wild Bill Moor en Chris Powell naar voren. Ik moet eerlijk zeggen, ik ken hiervan enkel Wynonie Harris. Dat het ergens in de jaren veertig te situeren valt, daarover ben ik het met hem eens, al had ik eerder iemand als Muddy Waters in het achterhoofd.
Minder belangrijk is mijn tweede vraag, maar ik wil ze hier ook toch nog eens ter sprake brengen, namelijk: is er een verband met het klassieke strijkkwartet? Mijn Amerikaanse vriend Fernando Castro merkt op dat er in een strijkkwartet geen drums zijn, maar dat is natuurlijk vrij logisch aangezien de nadruk op een vast ritme één van de hoofdkenmerken is van rockmuziek, terwijl dit bij klassieke muziek juist helemaal geen pas geeft. Maar verder zie ik toch een overeenkomst tussen eerste viool en sologitaar en natuurlijk ook altviool en cello tegenover de basgitaar. Dat de tweede viool ook alweer een ritme-kenmerk krijgt in de vorm van een ritmegitaar, lijkt me dan weer typisch voor rockmuziek. Verder denk ik ook aan een jazz quartet als “tussenvorm”. Hoe ziet een doorsnee jazz quartet er overigens uit: piano, gitaar, bas en drums?