Veertig jaar geleden: de vlugge bloei van Theater Poëzien

Veertig jaar geleden: de vlugge bloei van Theater Poëzien

Indien alle persconferenties zo aangenaam om te volgen waren als die van Theater Poëzien, dan zou het journalistiek bedrijf een verpozende aangelegenheid worden. Het jeugdige enthousiasme en de verbazende openheid van dat jonge Gentse beroepsgezelschap werken aanstekelijk. (Ze zeggen zelf, verrast te zijn dit jaar 300 duizend frank subsidie ontvangen te hebben, drie keer meer dan verleden jaar !). De spreekbuizen Mieke Felix, artistiek directeur, en Robert Van Yper, administratief directeur, hadden trouwens voldoende redenen om de toekomst optimistisch tegemoet te zien.

Lees verder “Veertig jaar geleden: de vlugge bloei van Theater Poëzien”

Als tijgers in een kooi

Als tijgers in een kooi


Echt aangrijpend kan je de Franse schrijver Octave Mirbeau (1850-1917) ook niet noemen, maar hij is alvast niet iemand die zichzelf (en/of zijn personages) aan het fatum onderwerpt. Integendeel. Zelf was hij steeds consequent « anti », al bracht hem dat — minder consequent — van uiterst rechtse naar uiterst linkse standpunten. Conservatief monarchist ten tijde van de Derde Republiek evolueerde hij naar het anarchisme toen de republiek zich begon te « settelen » en zijn sterkste aanhang precies bij de rechtse milieus ging vinden.

Lees verder “Als tijgers in een kooi”

25 jaar geleden: “Het Geloof” van Oswald Versyp

25 jaar geleden: “Het Geloof” van Oswald Versyp

Begin ’93 kreeg Arca van de RAT een negatief rapport en in verwoede pogingen om terug te vechten, wroette het zichzelf nog dieper de modder in. Van Oswald Versyp was er b.v. “Het Geloof” in een eigen regie en m.m.v. Erna Siebens (kostuums, want decor is er niet; nu, “kostuums” eigenlijk ook niet, vooral Machteld Ramoudt is overigens vreselijk aangetroeteld). Met Marleen Maes (ter vervanging van Doris Van Caneghem) als Kalinka Kroko (!), Machteld Ramoudt als Wendy Van Vooren (onnodig te zeggen dat er op een bepaald moment een “grap” wordt gemaakt omdat ze “van voren” niks heeft) en Alex Roosemeyer (ter vervanging van pianist-componist Kris Goetgeluck, die net als Van Caneghem omwille van meningsverschillen opstapte – zij waren de verstandigsten). Cabaret is een moeilijk genre, maar dit mag je zelfs geen cabaret noemen. Twee mislukte actrices zetten een eigen show op. Dat zou de “rode draad” moeten zijn, maar het enige wat duidelijk wordt is waarom het twee mislukte actrices zijn. De “humor” bestaat voor het grootste deel uit Ramoudt die voortdurend West-Vlaams praat en Maes (foto) die diverse typetjes (vooral van regisseurs met Antwerps of Limburgs accent) neerzet. Alleen de parodie op programma’s à la E.H.B.O. was min of meer geslaagd. Gezien in het Lakenmetershuis op 29/01/1993.

Ronny De Schepper