Dale Hawkins (1936–2010)

Dale Hawkins (1936–2010)

Wat een merkwaardig toeval! Gisteren was het twintig jaar geleden dat Screamin’ Jay Hawkins is gestorven en vandaag is het tien jaar geleden dat de vaak met hem verwarde Dale Hawkins is gestorven. Inderdaad, ook Dale is eigenlijk maar van één nummer bekend en, jawel, ook hier is het een superieure versie van Creedence Clearwater Revival die de kroon spant. We hebben het uiteraard over “Suzie Q”!

Lees verder “Dale Hawkins (1936–2010)”

Screamin’ Jay Hawkins (1929-2000)

Screamin’ Jay Hawkins (1929-2000)

Vandaag is het al twintig jaar geleden dat in Parijs de zogenaamde “shockrocker” Screamin’ Jay Hawkins is overleden. Met “shockrocker” bedoelt men dat hij één van de eersten (zo niet de allereerste) was om shockerende effecten in zijn optredens te verwerken, iets wat later navolging zou krijgen bij o.a. Screamin’ Lord Sutch (die zelfs in zijn naam zijn schatplichtigheid aan Hawkins toegeeft) en Alice Cooper.

Lees verder “Screamin’ Jay Hawkins (1929-2000)”

Mark Knopfler wordt zeventig…

Mark Knopfler wordt zeventig…

Gitarist Mark Knopfler (foto YouTube), vooral bekend als stichtend leider van de groep Dire Straits, viert vandaag zijn zeventigste verjaardag. Ik ben ondertussen een grote fan, al was dat dan niet helemaal het geval bij het uitkomen van de eerste elpee van Dire Straits in 1978, zoals mag blijken uit onderstaande recensie uit De Rode Vaan. En toch moet ik van die recensie geen woord terugnemen, vind ik. Knopfler en zijn band zijn dan ook gegroeid met de jaren (“Brothers in arms” uit 1985 vind ik een mijlpaal) en echt “vettig” hebben ze zelfs nooit geklonken. Maar dat vind ik als uitgerangeerde ouwe zak nu ook niet meer echt een “must”. Het “vettigst” klinkt nog “Private dancer”, maar dat zal wel meer met Tina Turner dan met Knopfler zelf te maken hebben…

Lees verder “Mark Knopfler wordt zeventig…”

John Fogerty wordt zeventig…

Vandaag viert de Amerikaanse rocker John Fogerty zijn zeventigste verjaardag. Zijn groep, de Creedence Clearwater Revival, kortweg CCR (*), domineerde de hitparades tussen 1969 en 1972. Men kan zeggen dat dit de laatste kwalitatieve singlegroep was, ook al gaan er sinds de Abba-revival stemmen op om dit van Abba ook te beweren. Maar ondanks het feit dat Abba in zekere zin de lijn van The Beatles over CCR doortrekt, bevat hun repertoire toch te veel “middle of the road” om nog tot de echte rock te worden gerekend.
Lees verder “John Fogerty wordt zeventig…”

Rock’n’roll is ook nog wat anders dan “Rock around the clock”

“Rock’n’roll is here to stay” is een bekend axioma waaraan wij hoegenaamd niet wensen te tornen. Alleen is er nogal wat verwarring rond de eigenlijke draagwijdte van deze slagzin. En die verwarring ontstaat dan vooral uit diverse interpretaties van het begrip “rock’n’roll”. Wijzelf onderscheiden er drie : een minimalistische, een maximalistische en — natuurlijk — een soort van gulden middenweg.
In een minimalistische interpretatie van het begrip bedoelen bepaalde mensen ermee dat de rock’n’roll van een welbepaalde periode (1954-59) de tand des tijds zal doorstaan. Verre van ons om die bewering te weerleggen wat Elvis Presley, Chuck Berry, Buddy Holly enz. enz. betreft. Helaas koppelen deze late dertigers en zelfs veertigers hieraan een fanatisme, waarmee wij ons niet kunnen verzoenen. Een fanatisme dat enerzijds zegt dat niets deze muziek ooit heeft geëvenaard (en zál evenaren) en anderzijds een flink aantal brol uit die “gezegende” periocle ten onrechte canoniseert.
Daar tegenover staat een verwijding van het begrip « rock’n’roll » zodat alle latere derivaten er ook bijhoren. En dat gaat dan van Abba en Rob De Nijs enerzijds tot new wave, hard-rock en zelfs symfonische rock anderzijds. Dat is een gemakkelijkheidsoplossing natuurlijk die aan een aantal essentiële kenmerken van échte rock voorbijgaat. Voor de eerstgenoemden is dat b.v. het gebrek aan (muzikale) agressiviteit en voor de laatsten experimenten met het ritme die de dansbaarheid vaak in gevaar brengen.
Wij opteren dus voor de middenweg: rock’n’roll is inderdaad een tamelijk vast omlijnd genre, dat echter niet specifiek is voor een bepaalde historische periode. Ook later is er nog vaak en goed gerockt. Drie voorbeelden deze week : Moon Martin, Dave Edmunds en de Creedence Clearwater Revival.
Lees verder “Rock’n’roll is ook nog wat anders dan “Rock around the clock””