Je kan je afvragen wat iemand bezielt om op een podium te kruipen, met de bijna-zekerheid dat de afgang pijnlijk wordt. Masochisme, fanatiek narcisme of een blind- en doofmakende pretentie, waarbij de eigen vermeende of op z’n minst schaarse kwaliteiten buiten alle proporties worden opgeblazen, terwijl een totaal gebrek aan intrinsieke klasse op onverklaarbare wijze wordt genegeerd ? Blijft in ieder geval de vaststelling dat de ongeremde vermetelheid waarmee de, van talent gespeende, performers hun artistieke noodlot tegemoet zingen, debiteren of acteren, slechts slachtoffers achterlaat.