Cyclocross Diegem is een veldritwedstrijd georganiseerd in het Brabantse Diegem. De eerste editie werd op 27 december 1975 gewonnen door Albert Van Damme (foto Philippe Huguenin). De laatste jaren wordt dit onderdeel van de superprestige veldrijden gereden bij kunstlicht, omdat de wedstrijd telkens na 17u van start gaat. (Wikipedia)
Lees verder “Vijftig jaar geleden: Albert Van Damme wint de eerste veldrit te Diegem”
De Druivencross is een jaarlijkse wedstrijd in het veldrijden die gehouden wordt op en rond de Tenotsberg in het Belgische Overijse. De wedstrijd maakt geen deel meer uit van een klassement, al draagt de klassieker wel de bijnaam “de moeder aller crossen“. De Druivencross werd voor het eerst op 12 november 1960 georganiseerd met Pierre Kumps als winnaar. In de beginjaren werden er vaak twee wedstrijden in één kalenderjaar georganiseerd. Vijf keer werd op het parcours van de Druivencross een Belgisch kampioenschap veldrijden verreden. (Wikipedia)
Lees verder “65 jaar geleden: Pierre Kumps wint de eerste Druivencross”
Op 27 december 1969 wint Roger De Vlaeminck de eerste Duinencross. Sindsdien wordt die jaarlijks georganiseerd in de gemeente Koksijde. In 1994 en in 2012 werd het wereldkampioenschap veldrijden op dit parcours gehouden. Paul Herygers won in 1994 zijn eerste wereldtitel voor Richard Groenendaal en Erwin Vervecken, terwijl Niels Albert in 2012 zijn tweede wereldtitel in Koksijde won voor Rob Peeters en Kevin Pauwels.
Lees verder “55 jaar geleden: Roger De Vlaeminck wint de eerste Duinencross in Koksijde”
De Azencross is sinds 1984 een jaarlijkse veldrit wedstrijd gehouden in het Antwerpse Loenhout. Op 27 december van dat jaar opende Roland Liboton de rij. De Azencross staat bekend om zijn primeurs. Zo was de veldrit van Loenhout de eerste organisatie die gastheer was voor de Europa-trofee en Wereldbeker. Azencross.com was de allereerste website die info bracht op het internet over een veldrit in België. Vijf jaar later (1999) was de Azencross voor elites rechtstreeks te volgen op het internet.
Lees verder “Veertig jaar geleden: Roland Liboton wint de eerste Azencross in Loenhout”
De eerste editie van het wereldkampioenschap veldrijden vond plaats in 1950, maar daarvoor was er reeds het Critérium International (in 1946 heel even vervangen door de Grand Prix des Nations) dat voor het eerst werd betwist op 17 februari 1924 en gewonnen door de Fransman Gaston Degy (foto Agence de presse Meurisse – http://gallica.bnf.fr/ark:/12148/btv1b9023995c.r=degy).
Lees verder “Honderd jaar geleden: Gaston Degy wint het Critérium International in het veldrijden”
Volgend weekend worden in Tabor de wereldkampioenschappen veldrijden betwist. 35 jaar geleden was dat niet anders, zij het dat ze toen plaats hadden in Pontchâteau, waar ooit nog de wereldbeker werd betwist. In de sportrubriek van De Rode Vaan gaf ik een vooruitblik onder de titel “rijden of ploeteren?” Zo zie je maar weer dat de discussie over de staat van de omlopen bij het veldrijden van alle tijden is…
Lees verder “35 jaar geleden: rijden of ploeteren?”
Op 1 november 1948 won Pedro Machain de eerste cyclocross in Zarautz.
Lees verder “75 jaar geleden: Pedro Machain wint de eerste veldrit in Zarautz”
De Koppenbergcross wordt sinds 1991 jaarlijks op 1 november verreden. Vanwege deze datum wordt de veldrit in Oudenaarde ook wel de ‘Allerheiligencross’ genoemd. De eerste editie, die in 1988 werd gewonnen door Rudy Thielemans, werd nochtans op 10 september gereden. Twee jaar hield men vast aan een dag in september, maar nadien schakelde men dus over op 1 november.
Lees verder “35 jaar geleden: Rudy Thielemans wint de eerste Koppenbergcross”
In de winter van 1993 werkte ik ’s zondags op de sportredactie van De Morgen. Aangezien deze krant niet geïnteresseerd was in sport, bestond mijn taak erin om teksten die aangeleverd werden door Het Laatste Nieuws (op dat moment was er nog geen formele band tussen beide kranten, maar blijkbaar hing dus toen al in de lucht dat ze samen tot dezelfde persgroep zouden gaan behoren) in te korten. Hier en daar kon ik het niet laten om ook persoonlijke bedenkingen erin te stoppen. Na al die jaren weet ik natuurlijk niet meer wat op rekening van de journalist van Het Laatste Nieuws komt en wat op die van mij. Ik publiceer ze dus gemakshalve maar onder mijn naam, met mijn excuses aan mijn confrater van HLN.
Lees verder “Dertig jaar geleden: Daniele Pontoni weer onhoudbaar”
dagelijks iets degelijks 