Julian Alaphilippe wint de bergprijs in de Dauphiné

Julian Alaphilippe wint de bergprijs in de Dauphiné

De Franse wielrenner Julian Alaphilippe (foto’s Erik Westerlinck) heeft in de Dauphiné niet alleen een rit gewonnen, hij kon ook de bergprijs binnen halen.

Julian Alaphilippe (Saint-Amand-Montrond, 11 juni 1992) is een Frans wegwielrenner en voormalig veldrijder die anno 2018 rijdt voor Quick-Step Floors. Hij is de broer van wielrenner Bryan Alaphilippe.
Alaphilippe begon zijn carrière in het veldrijden. Zo werd hij begin 2010 tweede op het wereldkampioenschap, hij moest het in de sprint-à-deux afleggen tegen thuisrijder Tomáš Paprstka. In 2012 en 2013 werd hij nog wel Frans beloftenkampioen, en werd hij eind 2012 derde op het Europees kampioenschap, toch koos Alaphilippe voor de weg.
Dat hij ook een uitstekend wegrenner was bleek in de zomer van 2012. Rijdende voor de ploeg Armée de Terre won hij een etappe en bijna het eindklassement van de Coupe des Nations Ville Saguenay.
In 2013 tekende hij een contract bij Etixx-iHNed, de jongerenploeg van Etixx-Quickstep. Tussen de profs won hij een etappe in de Ronde van Bretagne, en presteerde hij goed op het EK en het WK. Bij de U23 won hij ritten in de Ronde van Thüringen en de prestigieuze Ronde van de Toekomst.
Vanaf 2014 komt hij, net als zijn oud-ploeggenoot bij Etixx-iHNed Petr Vakoč, uit voor Etixx-Quick Step. Hij stak voor het eerst zijn neus aan het venster tijdens de Ronde van Catalonië, dit door in de eerste etappe derde en in de tweede etappe vierde te worden, in de vijfde etappe moest hij zelfs enkel Luka Mezgec laten voorgaan. Tijdens de Ronde van de Ain in augustus boekte hij zijn eerste overwinning, hij won er de slotrit.
In 2015 waren de Ardennenklassiekers zijn eerste doel, hij werd zeer verrassend tweede in de Waalse Pijl achter Alejandro Valverde. Enkele dagen later werd hij opnieuw tweede achter Valverde in Luik-Bastenaken-Luik. Vervolgens reed hij de Ronde van Californië, waar hij ritwinst en een tweede plek in het eindklassement behaalde. In oktober werd bij Julian Alaphilippe de ziekte van Pfeiffer geconstateerd. Hij reed het wereldkampioenschap in Richmond om deze reden niet uit.
Ook in 2016 werd Alaphilippe tweede in de Waalse Pijl na Valverde. Hij wist later de Ronde van Californië te winnen. In de Ronde van Frankrijk voerde hij verscheidene dagen het jongerenklassement aan. In de tweede rit eindigde hij tweede, achter Peter Sagan. Op de Olympische Spelen behaalde Alaphilippe een vierde plaats in de wegrit.
Alaphilippe reed in 2017 een succesvolle Parijs-Nice. Hij won hierin een etappe en schreef zowel het puntenklassement als het jongerenklassement op zijn naam. Tijdens de Ronde van het Baskenland liep hij bij een valpartij een blessure aan zijn rechter knieschijf op. Hierdoor kon hij niet deelnemen aan de Ardennenklassiekers en de Ronde van Frankrijk. Later in het jaar reed hij wel de Ronde van Spanje, waarin hij de achtste etappe won. Het was zijn eerste ritzege in een grote ronde.
In 2018 won hij de 4e etappe in de Colombia Oro y Paz en de 1e en 2e etappe in de Ronde van het Baskenland. Zijn grootste overwinning was echter in de Waalse Pijl, waarin hij eindelijk zijn gram haalde tegenover Alejandro Valverde. Daarna won hij de eerste bergrit in de Dauphiné Libéré. Het vormde de aanloop naar een uitstekende Tour, waarin hij zowel de eerste Alpenrit als de eerste Pyreneeënrit won en onbedreigd de bolletjestrui mee naar huis mocht nemen.
Daarna heeft hij op een overtuigende wijze de Clasica San Sebastian gewonnen. Hij versloeg oudwinnaar Bauke Mollema in een sprint met twee. Niet lang daarna heeft hij met een zege in de derde etappe ook de fundamenten gelegd voor zijn eindzege in de Ronde van Groot-Brittannië. Wout Poels werd tweede op 17 seconden en Primoz Roglic derde op 33 seconden.
Daarna heeft hij de 62e Ronde van Slovakije (cat. 2.1.) gewonnen. De 26-jarige Fransman had na zijn overwinning in de eerste rit in lijn de leiderstrui overgenomen van zijn Luxemburgse ploegmaat Bob Jungels, die de proloog had gewonnen, en heeft ze niet meer afgestaan.
In 2018 heeft hij twee etappes van de Vuelta a San Juan gewonnen, maar in de einduitslag strandde hij op 35 seconden van Winner Anacona. Daarna bezorgde Deceuninck-Quick Step de vijftiende zege van het seizoen bij zijn eerste beurt in de Strade Bianche. Toen Fuglsang en Van Aert op dertig kilometer van de streep wegreden, was Alaphilippe de enige die de kloof nog kon dichtrijden en hij rekende af met zijn medevluchters in de steile slotkilometer in de straten van Siena.
Daarna heeft hij twee ritten in de Tirreno-Adriatico gewonnen, waarvan één in een massasprint dan nog wel. Akkoord, het ging lichtjes bergop (2%) maar hij bleef toch zo maar eventjes Peter Sagan, Fernando Gaviria (die er eigenlijk niet aan te pas kwam) en zijn eigen ploegmaat Elia Viviani voor! In de einduitslag werd hij zesde op twee en een halve minuut van Primoz Roglic.
Daarna heeft hij op een overtuigende manier Milaan-Sanremo gewonnen. Hij was de snelste van een superkopgroep van tien met daarin o.m. Oliver Naesen (2de), Michal Kwiatkowski (3de), Peter Sagan (4de), Wout Van Aert (6de), wereldkampioen Alejandro Valverde (7de) en de winnaar van vorig jaar, Vincenzo Nibali (8ste).
Vervolgens heeft hij in de tweede rit van de Ronde van het Baskenland zijn achtste overwinning van het seizoen gepakt. De 26-jarige Fransman klopte onze landgenoot Bjorg Lambrecht in een sprint bergop. ’s Anderendaags kwam hij echter zwaar ten val en moest hij opgeven.
Daarna heeft hij de ontgoocheling van de nederlaag in de Amstel Gold Race doorgespoeld door voor de tweede maal de Waalse Pijl te winnen. (Wikipedia)

Lees verder “Julian Alaphilippe wint de bergprijs in de Dauphiné”

Dylan Van Baarle wint de slotrit in de Dauphiné

Dylan Van Baarle wint de slotrit in de Dauphiné

Dylan van Baarle (bovenstaande foto Jean-Pierre Verstraete; onderstaande foto Erik Westerlinck) was in de slotklim naar het Zwitserse Champéry de snelste van een kopgroep die al vroeg vorm kreeg. Hij ging de Australiër Jack Haig vooraf.

Dylan van Baarle (Voorburg, 21 mei 1992) is een Nederlands wielrenner die de zoon is van oud-baanwielrenner Mario van Baarle. Zowel bij de nieuwelingen als de junioren werd hij tweede op het Nederlandse kampioenschap tijdrijden. Van 2011 tot en met 2013 reed Van Baarle voor Rabobank Continental Team.
Van Baarle rijdt sinds 2014 voor Team Cannondale-Garmin. In 2014 boekte Van Baarle met de winst in het algemeen klassement in de Ronde van Groot-Brittannië zijn grootste zege tot nu toe. Anno 2018 rijdt hij voor Team Sky.
In 2019 kroonde hij zich tot eindwinnaar van de 66ste Herald Sun Tour. Hij had in de eindstand 24 seconden voorsprong op de Australiër Nick Schultz (Mitchelton-Scott). De Canadees Michael Woods (EF Education First) eindigde als derde op 1:52. De 26-jarige Van Baarle volgt op de erelijst de Colombiaan Esteban Chaves op.

Lees verder “Dylan Van Baarle wint de slotrit in de Dauphiné”

Bryan Coquard wint slotrit in de Baloise Belgium Tour

Bryan Coquard wint slotrit in de Baloise Belgium Tour

Bryan Coquard (foto’s Erik Westerlinck) heeft gisteren in Beringen de slotrit in de Baloise Belgium Tour gewonnen. De traditionele vroege vluchters werden wel pas in de allerlaatste meters ingehaald en dat leidde tot een zware valpartij toen de spurtende David Van der Poel tegen vluchter William Clarke aanbotste.
Lees verder “Bryan Coquard wint slotrit in de Baloise Belgium Tour”

Wout Poels wint in de Dauphiné

Wout Poels wint in de Dauphiné

Wout Poels (foto Erik Westerlinck) draagt zijn overwinning in de koninginnenrit van het Criterium du Dauphiné op aan zijn onfortuinlijke kopman Chris Froome. “Na zo’n week is dit een heel mooie zege”, zei de Nederlander. “Ik win niet vaak, maar deze kan wel tellen.” Poels reed achter Froome toen die zwaar ten val kwam tijdens de verkenning van de tijdrit in de Dauphiné. De Nederlander, die zelf nog altijd getraumatiseerd is door een zware val van enkele jaren geleden, had best wel wat tijd nodig om de knop om te draaien. Bovendien waren de omstandigheden onderweg niet van de poes. Het laatste anderhalf uur regende het fel en er vielen zelfs even wat kanjers van hagelstenen uit de hemel.
Lees verder “Wout Poels wint in de Dauphiné”

Nico Denz

Nico Denz

Nico Denz (Waldshut-Tiengen, 15 februari 1994) is een Duits wielrenner die anno 2019 rijdt voor AG2R La Mondiale (foto Jean-Pierre Verstraete). Daarvoor kwam Denz uit voor de opleidingsploeg van AG2R La Mondiale: Chambéry Cyclisme Formation. In juli 2015 werd hij op het Duits wegkampioenschap voor beloften derde, achter Nils Politt en Moritz Backofen. In de recente Ronde van Italië liet hij zich nog opvallen als de motor van een lange ontsnapping, maar de overwinning ging naar Damiano Cima die als enige van de vroege vlucht het spurtende peloton kon voorblijven.

Tim Wellens wint tijdrit in Ronde van België

Tim Wellens wint tijdrit in Ronde van België

Tim Wellens (foto’s Erik Westerlinck) heeft de tijdrit in de Baloise Belgium Tour (2.BC) gewonnen. In de race tegen de klok over 9,2 kilometer in Grimbergen was hij de snelste voor de verrassende Nathan Van Hooydonck, die blijkbaar nog op adrenaline reed na het incident met de neutrale wagen gisteren. Remco Evenepoel werd vierde en blijft leider, specialist Victor Campenaerts stelde lichtjes teleur met de derde plaats.

Tim Wellens (Sint-Truiden, 10 mei 1991) is een Belgisch wielrenner die anno 2017 rijdt voor Lotto Soudal. Hij is de zoon van Leo Wellens en neef van voormalige wielrenners Paul Wellens en Johan Wellens en van professioneel basketbalspeler Hans Vanwijn.
In de jeugdcategorieën combineerde Wellens het wegwielrennen met het mountainbiken. Zo werd hij in 2007 tijdens het Belgisch kampioenschap voor nieuwelingen te Ottignies derde, enkel Sean De Bie en Ruben Scheire waren sneller. Een jaar later in Malmedy wist hij het BK te winnen. Maar ook op de weg boekte hij resultaten. Zo won hij als junior Classique des Alpes, een klimwedstrijd waar hij Warren Barguil en Zico Waeytens te snel af was, met deze zege trad hij in de voetsporen van renners als Marc de Maar en Johan Le Bon. Daarnaast won hij ook nog ritten in Liège-La Gleize en de Tour of Istria in Kroatië. In 2010 zette hij de stap naar de beloften. In zijn beloftenperiode behaalde hij ereplaatsen in onder andere Tour des Pays de Savoie, de Ronde van Toscane en de Ronde van de Toekomst.
In juli 2012 werd hij prof en tekende een contract van 2,5 jaar bij Lotto-Belisol nadat hij het voorgaande half jaar al voor hun beloftenteam reed. Hij liet voor het eerst van zich spreken tijdens de Ronde van Peking, waar hij op 4 seconden tweede werd in het jongerenklassement achter Rafał Majka. 2014 was het jaar van zijn doorbraak. In de Ronde van Italië koerste hij aanvallend hetgeen hem twee tweede plaatsten opleverde in de 6de en 17de etappe, een negende plaats in de klimtijdrit en een vierde plaats in het bergklassement. Wellens werd daarna tweede in het BK tijdrijden en tweede in de Ster ZLM Toer.
In de Eneco Tour viel hij in de mini Luik-Bastenaken-Luik aan op veertien kilometer van La Redoute. Wellens won de etappe met 50 seconden voorsprong waardoor hij ook de leiderstrui bemachtigde. Wellens verdedigde zijn leiderstrui tot het einde en werd zo de eerste Belgische winnaar van de Eneco Tour ooit. Ook in de Ronde van Lombardije viel hij op. Na een aanval op de Madonna del Ghisallo zou hij uiteindelijk als 4de eindigen.
2015 begon goed voor Wellens. In de Trofeo Serra de Tramuntana moest hij enkel Alejandro Valverde voor zich dulden en in Parijs-Nice eindigde hij als 10e. Het voorjaar van Wellens werd gedocumenteerd in de driedelige televisiereeks Jonge benen van productiehuis De chinezen. Na een voorjaar zonder echte uitschieters, wou Wellens schitteren in de Ronde van Frankrijk, maar hier behaalde hij niet het verhoopte succes. In het najaar presteerde hij opnieuw goed in de Eneco Tour, door net als in 2014 solo de zege te pakken in de Ardennenetappe en zo de basis te leggen voor zijn tweede opeenvolgende eindwinst. Daarna volgde nog een World Touroverwinning: de Grote Prijs van Montreal.
In het voorjaar van 2016 wist Wellens de laatste rit van Parijs-Nice te winnen. Ook in de Ronde van Italië pikte hij een ritzege mee. Na zijn ietwat teleurstellende eerste Ronde van Frankrijk, besloot Wellens zijn zomer anders in te delen, en ditmaal deel te nemen aan de Ronde van Polen in plaats van de Tour. In deze Ronde van Polen wist Wellens de vijfde etappe onder slechte weersomstandigheden te winnen, waarmee hij meteen ook de leiderstrui overnam van Fernando Gaviria. Wellens wist de eerste plaats in het algemene klassement vast te houden en won zo zijn derde rittenwedstrijd bij de profs.
In 2017 kende Wellens een goede seizoensstart met overwinningen in Spanje in de Challenge Mallorca en Ruta del Sol. In de voorjaarsklassiekers deed Wellens echter niet mee om de prijzen. Vervolgens stond zijn seizoen in het teken van zijn tweede Ronde van Frankrijk. Deze liep echter uit op een deceptie. Na de dag ervoor al op grote achterstand als laatste binnen te zijn gekomen, stapte Wellens af in het begin van de vijftiende etappe. Wellens blijkt slecht om te kunnen gaan met de hitte die Frankrijk in juli teistert. Hij krijgt uitslag als het te warm is. Vandaar ook zijn bijnaam “Rain man”, die hij nog eens demonstreerde in de Grand Prix de Wallonie. Bovendien was het ook een prachtige prestatie van de Lotto-ploeg in zijn geheel, die erg contrasteerde met het falen van de ploeg in het fameuze EPO-jaar 1996, zoals we rond die tijd ook in de prachtige documentaire op Canvas konden zien.
Tim Wellens heeft in 2018 Parijs-Nice afgesloten op een schitterende vijfde plaats. Bovendien heeft hij de wedstrijd op punten gewonnen. Vaak zegt men erbij: “dankzij de opgave van Arnaud Démare” en dat is waar, wat betreft de manier waarop Tim in het bezit van de groene trui is gekomen, maar tijdens de bergritten van de laatste dagen zou Wellens sowieso meer punten hebben gehaald dan de Fransman, dus zeker een welverdiende overwinning!
Daarna was Tim Wellens weer eens superieur in de Brabantse Pijl. Hij rondde het uitstekende werk van de ploeg af met een splijtende demarrage die iedereen het nakijken gaf. Sonny Colbrelli, de winnaar van vorig jaar, moest zich deze keer met de tweede plaats tevreden stellen, terwijl ploegmaat Tiesj Benoot ook nog het podium mocht bestijgen. Daarna was hij de sterkste in een rit over het middengebergte in Sicilië. Daarmee schreef hij zijn tweede Giro-rit op zijn naam.
Daarna heeft hij de Ronde van Wallonië gewonnen. Weliswaar een beetje op een knullige manier. Indien Ryan Gibbons op de valreep niet zijn wiel voor dat van Quinten Hermans had geschoven, dan had de veldrijder met de zegebloemen staan zwaaien. De ritoverwinning van Wellens op de Citadel van Namen daarentegen was wel indrukwekkend.
Nadat hij het nieuwe seizoen was begonnen door voor het derde jaar op rij de Trofeo de Tramuntana te winnen, heeft hij ook de eerste etappe van de Ruta del Sol gewonnen. Hij was de sterkste op de pittige slotklim in Alcalá de los Gazules, waar hij ook een jaar eerder al de etappe won. Toen werd hij ook eindwinnaar van de Spaanse rittenkoers, iets wat hij uiteraard ook dit jaar gaat proberen.
Daarna imponeerde hij in de Ruta del Sol. Na de openingsetappe won de Limburger ook de lastige individuele tijdrit. Wellens hield na 16,2 heuvelachtige kilometers klimtoppers als Jakob Fuglsang, Ion Izagirre, Steven Kruijswijk en Adam Yates achter zich. Uiteindelijk zou hij negende worden in het klassement op bijna drie minuten van winnaar Fuglsang. (Wikipedia)

Lees verder “Tim Wellens wint tijdrit in Ronde van België”