Vijftien jaar geleden was in “Man bijt hond” een oude man te zien die nog nooit spaghetti had gegeten. “In the autumn of his years” zorgde MBH er alsnog voor dat hij het eens probeerde. Hij vond het overigens maar niks. “Geef mij maar patatten!” En daarover gaat het hier nu juist: in onze multiculturele maatschappij, om nu ook eens dat vreselijke woord te gebruiken, is het doodnormaal dat wij Italiaans, Spaans, Chinees, ja zelfs Japans of Mexicaans gaan eten. Sommige mensen maken dat ook zelf thuis klaar. Zeker Italiaans. Ik schat dat iedere Vlaming nu tenminste één keer per week spaghetti eet (of lasagne, ik zeg maar iets). Maar dat is niet altijd zo geweest, uiteraard. En zo is de discussie ontstaan wanneer spaghetti hier in Vlaanderen gemeengoed is geworden.