Een grootwarenhuis dat is toch de snoepwinkel voor de volwassene. Ook wel voor kinderen natuurlijk, voor hen is het een wat primitieve versie van Plopsaland: ze kunnen er hollen, roetsbaantje spelen, dingen omver gooien. En natuurlijk met grijpgrage handjes reiken (en uit de rekken slepen) naar wat aan allerlei noodzakelijks ontbeert in de kasten thuis – producten die zich bevinden in de afdelingen snoep, koekjes, chocolade, chips en de god van de Olympus ‘Haribo’.
Lees verder “Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (41)”Categorie: het hoekje van opa adhemar
Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (40)
In ‘De idioot’ laat Dostojevski een personage poneren: “Ongeloof in de duivel is een Frans idee, een lichtzinnig idee. Weet u wel wie de duivel is? Weet u welke zijn naam is? En hoewel u zijn naam niet eens kent lacht u toch over zijn vorm, in navolging van Voltaire, over zijn hoeven, staart en hoorns, die door uzelf verzonnen zijn; want de onzuivere geest is een grootse en dreigende geest, hij heeft geen hoeven en hoorns, die zijn er door u bij verzonnen.” Zijn naam niet kennen? Hij heeft er zovele… Satan, Beëlzebub, Lucifer, Mefistofeles, Abaddon, de Antichrist, de Demon, Iblis, Shaitan, Belial, Krampus…
Lees verder “Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (40)”Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (38)
Het ligt voor de hand dat u mij niet kent. Een zo onbeduidend wezen, een zo nietig figuur. Indien ik nog slechts mijn uiterlijk aanschouw, om te jammeren en te weeën. Kijk, vier wanstaltige poten die dit schrale lijf moeten dragen. Een lichaam dat zich waagt te ‘tooien’ met een vuilgrijze vacht, dof en stoffig – van een troosteloosheid om depressief bij te worden na een eerste blik. Nee dan al die mij omringende kleuren en tinten! Mijn hoofd, wat een trieste snuit. Bovenop bekroond met twee veel te grote nutteloze oren die of idioot rechtop staan alsof ik hen fier aan de wereld wil tonen (was het maar waar!) of slap neerhangen en mij definitief buitenspel zetten: deze jongen staat aan de rand van de afgrond, de depressie druipt van zijn oren…
Lees verder “Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (38)”Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (37)
Toneel, het theater, mijn ganse leven zo’n beetje mijn stokpaardje, een rode draad. Maar waar kwam die fascinatie vandaan?
Lees verder “Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (37)”Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (36)
Er zijn twee films die mij mijn ganse leven vergezelden. Nee, het is geen prent uit de Sissi-reeks. Stel u voor, het is mij zelfs bespaard gebleven om ook maar één van deze gedrochten (excusez le mot, beste fans) aan mijn netvlies voorbij te laten gaan, en dat gedurende inmiddels 71 jaren, je moet het maar doen! En evenmin is het The sound of music.
Lees verder “Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (36)”Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (35)
Je kan er voor een langer verblijf op twee manieren belanden: voorbereid indien het een geplande opname betreft, of via de spoed. Dat laatste zal je maar overkomen. De kliniek dus, het ziekenhuis.
Lees verder “Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (35)”Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (34)
Er was eens… nu zo heel lang geleden kan het niet geweest zijn gezien een aantal details die in het verhaal opduiken. Het speelt zich af in een niet genoemd koninkrijk, of is het een republiek? Nee, laten we het bij het een koninkrijk houden, met een koning op de troon. Waar deze in den beginne het paleis bewoonde met zijn puberdochter.
Lees verder “Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (34)”Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (33)
Jaren geleden gingen we nog op stap, wij zijnde mijn eega en ik. Op stap: reisjes naar het buitenland. Het niet zo heel verre buitenland, we beperkten ons voor deze trips onder ons beidjes tot Italië, Spanje, Frankrijk, en jawel ooit Djerba. Maar hoe we ons verplaatsten, hoe we telkens onze bestemming bereikten, daarover wou ik het hebben. Het ligt misschien voor de hand dat men aan het vliegtuig denkt, niets is minder waar. Voor ons stond één vervoermiddel boven alle andere verheven: de autobus.
Lees verder “Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (33)”Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (32)
Een klasfoto, zwart-wit, stevig karton, formaat prentkaart. Drie rijen knapen, enfin jongens, of zijn het jongeheren… afgeborsteld en duidelijk toch ietwat mooier in het pak dan hun doordeweekse outfit, hun kloffie vermoedelijk. De eerste rij zittend, daarna staand, de derde blijkt zich, verheven, op een uit de turnzaal aangesleepte bank in evenwicht te houden.
Lees verder “Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (32)”Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (31)
De tijd schrijdt met reuzenstappen. Zo ben je onverhoeds grootvader van enkele beginnende tieners, dat zet toch even tot nadenken aan, tot een terugblik, tot enige hilarische wanhoop… Waar beland ik dan? In de tijd dat mijn kinderen diezelfde leeftijd bereikten. Een periode waarop zich enige onrust van ons, ouders, meester maakte. Het waren voor hen zo niet de jaren van verstand dan toch de jaren des onderscheids. Ik bedoel, deze van het onderscheid tussen de geslachten. En meteen deze van de opkomende geslachtsrijpheid en dito drift. Lach niet, het was een heel ander tijdperk, een andere eeuw, de prehistorie. De seksgoeroe Goedele Liekens schitterde nog niet aan het firmament, tinder diende nog uitgevonden te worden, je kon zelfs nog geen filmpjes bekijken op iets als een tablet vermits een tablet nog niet in de winkelrekken lag. ‘De Lach’ en ‘Playboy’, ja die bestonden wel al, maar onze onschuldige bloeikens van kinderen hadden daarvan vast nooit gehoord… of wel? Voorlichting dus!
Lees verder “Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (31)”








