Het fenomeen bestond nog niet toen ik mijn jaren sleet in kleuterklas en lagere school. Het is te betwijfelen of mijn grootouders, indien ze er met een blik in de toekomst kennis van zouden hebben genomen, het toen als een gemis hadden ervaren. Andere tijden, andere zeden. Het bericht werd ons eerst kond gedaan via digitale weg, bijlagen bij een sms. Behalve dat een lichte onrust – veeleer een paniek met het niveau van een cycloon niveau 4 – ons beving, konden we hier weinig mee. Niet getreurd evenwel, de volgende dag werden ons welwillend de netjes geprinte versies ter hand gesteld. Welke emotie schuilging in het gemoed van de onheilsbode, ik moest gissen. Was het trots, kijk mijn kinderen, om hen gaat het toch – op hen mag ik toch fier zijn? Of school er toch iets van medeleven in om wat ons min of meer werd berokkend? Nee, ik vrees dat er stiekem wat gegniffeld werd; leedvermaak – tenslotte waren ook zij reeds in dergelijke slachtofferrol geduwd, een ouderweek. En werd ons, als oma en opa, een grootouderweek, van harte gegund!

Lees verder “Het hoekje van Opa Adhemar (108)” →