Isolde

01Een smalle streep zonlicht viel binnen in de opslagruimte toen Luc de poort open duwde. Langs de rechterzijde stonden decorstukken, zo te zien reeds sedert lang niet meer gebruikt. Hij liet de poort op een kier staan en stapte snel naar de tegenoverliggende deur. De gang was nog donker, Luc knipte het licht aan. Enkele seconden later was het helwit, de TL lampen waren genadeloos voor de gekalkte muur en de wit geverfde deuren van de loges. Op het eind van de gang ging Luc de gemeenschappelijke ruimte binnen, keuken, zitplaats, repetitielokaaltje, de plaats deed dienst voor alles. Hij gromde binnensmonds. Dat is het nadeel dat ik altijd zo stipt ben, ik ben steeds de pineut die koffie mag zetten. Maar de koffiezet had zijn werk nog maar half gedaan toen Bie en Paul reeds binnenkwamen.
Lees verder “Isolde”

Hermans erotische monoloog

Het verhaal “Hoe Herman zichzelf ontdekte” bestaat ook in monoloogvorm. Door het gebruik van de ik-vorm lijkt het nogal autobiografisch, maar het omgekeerde is dus waar: het verhaal kwam éérst. Die monoloogversie is enkel maar geschreven met het oog op een festival van erotische monologen in de Gentse Backstage. Ik kwam het eigenlijk slechts heel laat te weten en heb de aanpassing zodanig snel gemaakt (en nadien nooit meer ter hand genomen) dat ik denk dat er vast en zeker “fouten” zijn blijven staan. Het enige wat ik eigenlijk heb gedaan is de derde persoon vervangen door de eerste persoon and that’s it. Terwijl het herschrijven van een tekst naar een monoloog toch nog heel wat meer is dan dat!
Maar hoe ik me ook heb gehaast, ik kwam nog te laat met zijn tekst aandraven om te kunnen deelnemen aan het festival. Zelf had ik toen aan Bob De Moor gedacht om hem naar voren te brengen, maar als er iemand anders zich geroepen voelt, no problem. Ook het onderwerp van het verhaal, “Herman” dus, gaat hiermee akkoord.
Zoals gezegd heb ik later nooit meer naar de tekst omgekeken, ook niet toen ik nog enkele passages aan de oorspronkelijke tekst heb toegevoegd. Die zijn dus m.a.w. niet opgenomen in deze monoloog.
Lees verder “Hermans erotische monoloog”

Het gebroken zwaard

Toen ik klein was, was ik ook écht klein. Klein, mager en tenger. Tot grote ergernis van mijn vader was een sportieve carrière voor mij dan ook niet weggelegd. Zelf had hij nog bij KSV Temse gespeeld en de enige keren dat ik mij kan herinneren dat hij met mij heeft “gespeeld”, bestond erin dat ik in onze tuin in de “goal” moest staan, waarop hij dan keiharde ballen afvuurde. Daarbij scheen hij het vooral vermakelijk te vinden op mijn gezicht te mikken. Zodat mijn moeder moest tussenkomen om het “spel” stil te leggen.
Kortom, het lijkt wel het voorspelbare verhaal van “the nerd” in een onvriendelijke, ja zelfs gevaarlijke wereld… Not!
Nee, integendeel. Niet alleen had ik veel vriendjes toen ik klein was, ik ontpopte me zelfs als hun leider. En dat kwam vooral omdat ik me – zonder het te weten uiteraard – net zoals Robert Louis Stevenson tot een Tusitala, zoals de inwoners van Samoa hem noemden(*), had opgewerkt. Het was zelfs meer dan “vertellen”, het was ook “naspelen”.
Ik had me in die gepriviligeerde positie kunnen wurmen voornamelijk omdat mijn vriendjes geen boeken lazen en ik wel. Ik vertelde hen dan die verhalen en, zoals gezegd, speelden we ze ook soms na. Vooral “Michael Strogoff” van Jules Verne was een succesnummer, waarbij ikzelf natuurlijk de titelfiguur speelde: van de blindmakingscène kon ik maar geen genoeg krijgen… Maar ook “Manko Kapak” speelden we na, al konden we dat allemaal wel op televisie bekijken.
Die ervaring heb ik proberen te verwerken in een stuk dat ik speciaal voor mijn zonen heb geschreven, toen ze nog klein waren uiteraard, maar aangezien ik er nog allerlei thema’s aan de haren heb bijgesleurd (**), is het ook weer een mislukking geworden, ook al was ik deze keer (in tegenstelling tot mijn andere mislukkingen) dichter bij mijn eigen leven gebleven (***).
Lees verder “Het gebroken zwaard”

Luisterspel: Michelle

68 michelleIn november 1966 schreef ik “Michelle”, een luisterspel dat werd opgenomen door Rony Vercauteren, eerst bij hem thuis, nadien bij Etienne Van Damme. Het verhaal ging over The Beatles, zijnde Paul Vermeulen als John Lennon, Erik Westerlinck als George Harrison, Rony Vercauteren als Ringo Starr en ikzelf als Paul McCartney. Erik vertolkte met kopstem ook nog de titelrol en Etienne Van Damme nam zowat alle andere rollen op zich.
Lees verder “Luisterspel: Michelle”