Het vierde boek van Carlos Ruiz Zafon, “Het labyrint der geesten”, een kanjer van 845 blz., heb ik uiteindelijk toch uitgelezen, maar persoonlijk vind ik dat Zafon terug op het niveau is gekomen van de kinderboeken die hij schreef vooraleer hij met deze serie begon. Weliswaar met een aantal gruwelijke toevoegingen die dan weer zozeer knipperen als zijnde “niet voor kinderen” dat dit nauwelijks de aandacht kan afleiden van het kinderlijke vertelniveau waarop Zafon is beland.
Maar als ik hem mag geloven, is de cyclus nu wel degelijk afgerond: “Ik had uitgerekend dat dit magnum opus, ontsproten aan mijn jeugdige, koortsige verbeeldingskracht, diabolische dimensies zou krijgen en een gewicht van vijftien kilo, schoon aan de haak. Zoals ik het me voorstelde, zou de vertelling verdeeld zijn in vier aan elkaar gerelateerde delen die als een soort toegangspoort zouden functioneren tot een verhalenlabyrint. Naarmate de lezer dieper in de pagina’s zou doordringen, zou hij duidelijker voelen dat de vertelling als een stel matroesjka’s in elkaar paste, zodat elke verhaallijn en ieder personage naar een ander voerde en dat weer naar een ander en nog één en zo successievelijk.” (p.808) Ik hoop dat hij woord houdt… (*)
Ronny De Schepper
(*) Een beetje een ongelukkige uitdrukking, want Zafon is niet zo lang daarna overleden (in 2020).