In 2011 schreef Carlos Ruiz Zafon “El prisionero del cielo” (“De gevangene van de hemel”), een verhaal over de (ongetwijfeld fictieve) auteur David Martin, schrijver van “De stad der verdoemden”, die gevangen zit in het kasteel van Montjuich (waar Claude Criquielion vele jaren later wereldkampioen zou worden), dat allerminst een “hemel” maar veeleer een “hel” kan worden genoemd. Martin wordt (net als de meeste andere gevangenen) zo vaak en zo intens gemarteld dat hij zijn verstand begint te verliezen.
Toch wil de gevangenisdirecteur hem koste wat het kost in leven houden omdat hij als mislukte schrijver hoopt dat Martin zijn werken wat “populairder” zal herschrijven. Daarom krijgt Martin als celgenoot een dokter die hem wat moet opkalefateren: “Met het verstrijken van de maanden begon dokter Sanahuja sympathie op te vatten voor Martin en op een dag, toen ze een sigarettenstompje deelden, vertelde hij Fermin (de verteller van het centrale deel van het boek, RDS) wat hij wist over de man die sommigen, vanwege zijn wartaal en positie als de officiële gek van de gevangenis, de bijnaam ‘De gevangene van de hemel’ gaven.” (p.95)
Ook dit boek transporteert de lezer dus naar het Barcelona van de jaren veertig en vijftig waarin de betovering van boeken, liefde en vriendschap opnieuw een belangrijke rol spelen. Daniel Sempere, de jonge held uit “De schaduw van de wind”, is inmiddels volwassen en werkt in de boekwinkel van zijn vader. Hij is getrouwd met zijn grote liefde Bea en samen hebben ze een zoontje, Julián. Zijn goede vriend Fermin Romero de Torres – voormalig spion, legendarische hartenbreker en een man wiens verleden een goed bewaard geheim is – is verloofd. Het leven lacht hun schuchter toe. Maar wanneer op een dag een sinistere figuur met een porseleinen hand opduikt in de winkel, komt alles op losse schroeven te staan en moeten Daniel en Fermin de grootste uitdaging van hun leven het hoofd bieden.
Net als in “De schaduw van de wind” en “Het spel van de engel” neemt het Kerkhof der Vergeten Boeken ook in “De gevangene van de hemel” een bijzondere plaats in. Alle drie de romans kunnen echter los van elkaar en in willekeurige volgorde gelezen worden, zo vermeldt de flaptekst, niet zonder enig commercieel inzicht. In zijn woord vooraf stelt Zafon trouwens reeds een vierde deel in het vooruitzicht waarin de puzzelstukken in elkaar zullen passen. Maar eens dat dàt verschenen is, zou het me niets verwonderen, mocht er plotseling toch nog een vijfde verhaal in de pijpleiding zitten. Met andere woorden, het begint er meer en meer op te lijken dat Zafon een succesformule “tot op het bot” aan het uitmelken is. Ik weet dan ook nog niet of ik in de toekomst verder zal mee marcheren in dit verhaal.
Ronny De Schepper