35 jaar geleden moest de sopraan Elisabeth Knighton Printly zoals dat gewoonlijk gaat op het einde van Puccini’s opera ″Tosca″ uit een raam springen. Zij vergiste zich echter van venster en i.p.v. op een matras kwam ze negen meter diep op de grond terecht.
Na de sprong viel het doek, maar dit is natuurlijk altijd het geval in “Tosca”. Op die manier heeft het publiek bij de uitvoering van de Minnesota Opera in het Ordway Music Theater het ongeluk niet gezien.
Kathy Graves, een woordvoerster van het operagezelschap, zei dat er twee crewleden op het podium stonden om ervoor te zorgen dat Printy veilig landde, maar om de een of andere reden gebeurde dat niet. Ze zei dat berichten dat Printy uit het verkeerde raam was gesprongen onjuist waren. “Niemand weet precies wat er tijdens de sprong is gebeurd”, zei ze. “Het is moeilijk te geloven dat het is gebeurd.”
De volgende dag verkeerde Elizabeth Knighton Printy in redelijke toestand in het St.Paul-Ramsey Medical Center. Haar echtgenoot, David Printy, een zakenman die het jaar ervoor kandidaat was voor het gouverneurschap, zei dat ze een gebroken bekken en gebroken ribben had.
Kortom, zoals Iowa Bob zaliger ooit zei in “Hotel New Hampshire” (John Irving): “Je moet erdoor geobsedeerd raken en die obsessie vasthouden. Je moet steeds weer de openstaande ramen voorbij zien te lopen.”
Ronny De Schepper
