35 jaar geleden moest de sopraan Elisabeth Knighton Printly zoals dat gewoonlijk gaat op het einde van Puccini’s opera ″Tosca″ uit een raam springen. Zij vergiste zich echter van venster en i.p.v. op een matras kwam ze negen meter diep op de grond terecht.
Na de sprong viel het doek, maar dit is natuurlijk altijd het geval in “Tosca”. Op die manier heeft het publiek bij de uitvoering van de Minnesota Opera in het Ordway Music Theater het ongeluk niet gezien.
Kathy Graves, een woordvoerster van het operagezelschap, zei dat er twee crewleden op het podium stonden om ervoor te zorgen dat Printy veilig landde, maar om de een of andere reden gebeurde dat niet. Ze zei dat berichten dat Printy uit het verkeerde raam was gesprongen onjuist waren. “Niemand weet precies wat er tijdens de sprong is gebeurd”, zei ze. “Het is moeilijk te geloven dat het is gebeurd.”
De volgende dag verkeerde Elizabeth Knighton Printy in redelijke toestand in het St.Paul-Ramsey Medical Center. Haar echtgenoot, David Printy, een zakenman die het jaar ervoor kandidaat was voor het gouverneurschap, zei dat ze een gebroken bekken en gebroken ribben had.
Kortom, zoals Iowa Bob zaliger ooit zei in “Hotel New Hampshire” (John Irving): “Je moet erdoor geobsedeerd raken en die obsessie vasthouden. Je moet steeds weer de openstaande ramen voorbij zien te lopen.”
Ze kwam er dus alleszins beter vanaf dan de legendarische Sarah Bernhardt die in 1915 haar rechterbeen liet amputeren, nadat ze jarenlang met ernstige pijn had rondgelopen. Het ongeluk tijdens La Tosca wordt vaak als een belangrijke oorzaak genoemd, al was de medische voorgeschiedenis vermoedelijk ingewikkelder. De details zijn bijzonder theatraal. Het decor van het stuk dat de Franse toneelschrijver Victorien Sardou speciaal voor haar had geschreven, stelt op het einde immers het Castel Sant’Angelo in Rome voor, in het Nederlands de Engelenburcht. In de slotscène springt Tosca van de vestingmuur de dood tegemoet. In oktober 1905 speelde Bernhardt het stuk in Rio de Janeiro. De kussens die haar val moesten opvangen, waren niet neergelegd. Ze kwam hard op haar rechterknie terecht en liep een ernstige blessure op. Op 22 februari 1915 werd haar rechterbeen geamputeerd. Ze bleef desondanks optreden, met een prothese of in voorstellingen aangepast aan haar fysieke mogelijkheden.
Er is overigens een kleine historische kanttekening: de precieze oorzaak van haar beenproblemen is niet helemaal onomstreden. Er zijn aanwijzingen dat ze al eerder knieletsel had opgelopen. Het verhaal van de vergeten kussens is bekend, maar het zou dus te eenvoudig zijn om haar amputatie uitsluitend aan die ene sprong toe te schrijven. Maar wat een ironie: een actrice die avond na avond een dramatische dood moest uitbeelden, hield aan één voorstelling een letsel over dat haar uiteindelijk letterlijk een been kostte.
Ronny De Schepper & chatgpt
