Un long dimanche de fiançailles van Sébastien Japrisot verscheen voor het eerst op 6 september 1991, bij de Franse uitgever Denoël in Parijs. Het boek kreeg datzelfde jaar bovendien de Prix Interallié. De Nederlandse vertaling, De lange zondag van de verloving, verscheen in 1993 bij Meulenhoff.
Aan het westelijk front tijdens de Eerste Wereldoorlog werden honderdduizenden soldaten de dood ingejaagd tijdens zinloze offensieven. Na de zoveelste mislukte aanval braken in 1917 muiterijen uit in het Franse leger, die keihard werden neergeslagen (ook de dood van Mata Hari dient in deze context te worden gezien).
Dit is ook het uitgangspunt van “Un long dimanche de fiançailles” van Sébastien Japrisot dat in 2004 werd verfilmd door Jean-Pierre Jeunet met Audrey Tautou van “Le fabuleux destin d’Amélie Poulain” in de hoofdrol. Jeunet is overigens ook de regisseur van deze film en hij heeft in “Long dimanche” dan ook een paar typische Poulain-trekjes gestoken: de tuba, de Tati-postbode, de hond die scheten laat…
Tautou speelt Mathilde, de geliefde van één van de veroordeelden, die bij Japrisot – nadat ze door zelfverminking aan de waanzin hadden getracht te ontkomen – niet worden gefusilleerd, maar die op een zondag (*), geboeid in het niemandsland tussen het Franse en het Duitse front worden gedreven. Aangenomen wordt dat ze dan zeker zullen omkomen. Als het niet zo oneerbiedig was, zou men het kunnen vergelijken met die sketch van Stany Crets en Peter Van den Begin in “Sketch à gogo”.
Maar Mathilde ontvangt van een sergeant die niet toevallig Esperanza heet (in de Nederlandse editie p.25) een boodschap dat haar Manech de Russische roulette misschien toch heeft overleefd. Als een Ariadne neemt ze dan letterlijk de draad (van de onderlinge communicatie tussen de frontlinies, p.24) weer op en gaat op zoek naar haar minnaar.
Ronny De Schepper
(*) Een zondag uit de verloving van Manech en Mathilde, die uiteindelijk heel lang zal duren (Ned.ed., p.299).
dagelijks iets degelijks 