Claudette Colbert (1903-1996)

Het is vandaag dertig jaar geleden dat de Frans-Amerikaanse actrice Claudette Colbert is overleden.

Claudette Colbert werd geboren als Lily Claudette Chauchoin in Saint-Mandé (Frankrijk) en verhuisde naar de Verenigde Staten rond 1906. Ze acteerde al op de middelbare school en kwam in 1923 op Broadway terecht. In 1927 speelde ze in haar eerste film “For the love of Mike”. In 1932 speelde ze o.a. keizerin Poppeia in “The sign of the cross” van Cecil B.DeMille (foto). Twee jaar later schitterde Claudette in Cecil B.DeMilles spectaculaire film “Cleopatra” (1934). Het was zeker niet een van DeMilles beste films, maar het was een financieel succes en liet Claudette schitteren als nooit tevoren.

Het was echter haar rol als Ellie Andrews in de inmiddels beroemde film “It Happened One Night” (1934) die ervoor zorgde dat ze voor altijd onsterfelijk zou worden. Samen met Clark Gable was deze screwball-komedie een megahit in het hele land. Het leverde Claudette ook een Oscarnominatie op voor Beste Actrice, die ze dat jaar ook won. Aan de andere kant kwam regisseur Frank Capra op het idee van De muren van Jericho (*) omdat Claudette Colbert weigerde zich voor de camera uit te kleden. Ook toen regisseur Frank Capra haar vroeg om haar been te laten zien voor de liftscène, weigerde ze aanvankelijk. Later, nadat ze het been van haar stand-in had gezien, veranderde ze van gedachten en hield ze vol: ‘Dat is niet mijn been!’  Claudette Colbert klaagde overigens bijna dagelijks tijdens de opnames van de film. Op de laatste draaidag vertelde ze een vriendin niet helemaal ten onrechte: ‘Ik heb net de slechtste film die ik ooit heb gemaakt afgemaakt’. Constance Bennett, Myrna Loy en nog drie anderen hadden het script al afgewezen. Claudette Colbert accepteerde de rol alleen omdat Capra beloofde haar salaris te verdubbelen en dat ze binnen vier weken klaar zou zijn. Ze vond de film echter zo verschrikkelijk dat ze zelfs de Oscars niet bijwoonde; toen ze de Oscar voor Beste Actrice won, werd ze gevonden toen ze op het punt stond om op reis te gaan en werd ze halsoverkop naar de ceremonie gebracht, waar ze haar dankwoord in een reispak uitsprak.
Van 1936 tot 1944 heeft ze een radioprogramma gepresenteerd. Eind jaren veertig en begin jaren vijftig was ze niet alleen op het witte doek te zien, maar ook op het toen nog jonge medium televisie, waar ze in verschillende programma’s verscheen. Haar aantrekkingskracht nam echter wat af, omdat nieuwe sterren de oudere sterren verdrongen. In 1958 keerde ze terug naar Broadway en was ze pas weer op het witte doek te zien in “Parrish” (1961). Dit was haar laatste filmrol. Haar laatste optreden voor de camera was in de televisiefilm “The Two Mrs.Grenvilles” (1987).
Claudette Colbert was twee keer getrouwd, maar zou ook lesbische verhoudingen hebben gehad (o.a. met Marlene Dietrich). Ze stierf in 1996 op Barbados aan een beroerte.

Ronny De Schepper

(*) Met “de muren van Jericho” wordt in It Happened One Night (1934) niet de Bijbelse stad bedoeld, maar een deken die als een gordijn tussen twee bedden wordt opgehangen. De achtergrond is als volgt:

• In 1934 gold in Hollywood de strenge Production Code (de Hays Code), die het tonen van seksuele toespelingen sterk beperkte.
• In de film moeten de personages van Claudette Colbert en Clark Gable meermaals een hotelkamer delen.
• Colbert wilde zich niet in een nachthemd of in onderkleding voor de camera vertonen. Daarom bedacht regisseur Frank Capra een elegante oplossing: Gable spant een deken aan een waslijn tussen de twee bedden en noemt die plechtig “The Walls of Jericho”.

Dat is een geestige Bijbelse verwijzing. De echte muren van Jericho waren volgens het Bijbelverhaal een onneembare scheiding die uiteindelijk instortte. In de film symboliseert de deken juist de grens tussen de man en de vrouw: zolang die “muren van Jericho” overeind staan, gebeurt er niets intiems. Pas wanneer de romantische spanning zich ontwikkelt, krijgt die metafoor betekenis.

Wikipedia’s formulering dat Capra dit “bedacht omdat Claudette Colbert zich niet wilde uitkleden” is dus wat kort door de bocht. Niet zozeer het uitkleden zelf was het punt, maar het feit dat hij een visuele en komische oplossing nodig had om de kuisheidsregels én Colberts bezwaren te omzeilen. Ironisch genoeg werd juist die deken een van de beroemdste symbolen uit de klassieke Hollywoodcinema. (chatgpt)