“The Prestige”

The Prestige is een fantasy-psychologische thriller uit 2006, geregisseerd door Christopher Nolan, die het scenario samen met zijn broer Jonathan Nolan schreef, gebaseerd op de gelijknamige roman uit 1995 van Christopher Priest. De film speelt zich af in het Victoriaanse Londen en volgt Hugh Jackman en Christian Bale als toneelmagiërs die strijden om een ​​superieure teleportatie-illusie te creëren. The Prestige ging op 17 oktober 2006 in première in het El Capitan Theatre en werd op 20 oktober 2006 in de Verenigde Staten uitgebracht door Buena Vista Pictures Distribution via hun label Touchstone Pictures, terwijl Warner Bros. Pictures de internationale distributie verzorgde. De film ontving over het algemeen positieve recensies van critici, met name lof voor de acteerprestaties, de vormgeving en de verhaalstructuur.

“The Prestige”, een verfilming van de bekroonde roman met dezelfde naam van Christopher Priest, is een complex verhaal over passie, intrige, bedrog en obsessie. Het gaat over twee illusionisten, wier ziekelijke hebzucht naar absolute suprematie in hun vak een felle rivaliteit ontketent die uitmondt in een onderlinge strijd en hen uiteindelijk ten gronde richt. Alfred Borden (Christian Bale) en Robert Angier (Hugh Jackman) zijn aan het begin van hun carrière ambitieuze jonge mannen die een oudere illusionist genaamd Milton (Ricky Jay) assisteren. Bordens onophoudelijke drang naar innovatie leidt tot de accidentele dood van Angiers vrouw (Piper Perabo). Borden trouwt met Sarah (Rebecca Hall) en zijn schijnbare geluk verergert de afkeer in Angiers hart. Angiers wraakzuchtige ingreep tijdens een truc waarbij een kogel wordt opgevangen, zorgt ervoor dat Borden twee vingers verliest. Hoewel deze gebeurtenissen de kiem leggen voor een onverzoenlijke haat, is het uiteindelijk het onophoudelijke verlangen van hun eeuwig onverzadigbare ego’s om elkaar te overtreffen dat hen tot wanhoop drijft. hen naar de ondergang.
Angier begint op te treden onder de naam The Great Danton met Cutter (Michael Caine) als zijn illusionist, terwijl Borden optreedt onder de artiestennaam “The Professor” met Fellon als zijn technicus. Angier is een bekwame showman, maar mist de technische vaardigheden. Borden daarentegen is zeer bedreven, maar mist de smaak voor grandeur en showmanschap. Beiden beschouwen de ander als hun enige obstakel (vanwege hun bitter verweven verleden) en dit zet een reeks gebeurtenissen in gang waarin ze elkaar met alle mogelijke middelen proberen te dwarsbomen (sabotage, ontvoering, beschuldiging en zelfs moord). Onder de indruk van de schijnbare echtheid van Bordens versie van The Transported Man en verleid door Bordens opzettelijke misleiding, reist Angier kilometers en geeft een fortuin uit om een ​​geniale wetenschapper genaamd Nikola Tesla (David Bowie) te benaderen en hem over te halen een machine voor hem te bouwen (een machine waarmee hij Borden zou kunnen overtreffen). Nikola Tesla is een apostel van wisselstroom (en vindt deze terecht superieur aan gelijkstroom). Hij staat onder immense druk van Thomas Edison (een meedogenloze pleitbezorger van gelijkstroom) en zijn mannen, die achter Tesla aan zitten. Terwijl Edisons mannen hem steeds dichter op de hielen zitten, raakt Tesla de tijd en dus ook het geld voor zijn onderzoek kwijt en is hij gedwongen Angier, zijn allerlaatste klant, te helpen. Tesla vlucht kort nadat hij zijn belofte aan Angier heeft ingelost (niet zonder hem een ​​duidelijke waarschuwing te geven over het gebruik van zijn uitvinding). Angiers steeds grotere scepsis ten opzichte van Tesla wordt echter weggenomen door de effectiviteit van zijn meesterlijke uitvinding. Met behulp van Tesla’s machine introduceert Angier zijn eigen versie van de ‘Verplaatste Man’. De show wordt een instant succes, maar dat gaat ten koste van een vreselijke zelfopoffering (die Angier elke avond moet maken tijdens zijn optredens). Naarmate het verhaal zijn hoogtepunt bereikt, wordt de kijker verrast door vele onthullingen, waaronder de mentale en fysieke kwellingen die Bordens complexe personage ondergaat vanwege zijn totale toewijding aan zijn kunst.
Het succes van een illusie hangt volledig af van de behendigheid waarmee de drie onderdelen – de belofte, de wending en het prestige – worden uitgevoerd. Zo ook moeten voor een film de drie belangrijkste aspecten – scenario, regie en acteerwerk – van topniveau zijn om succesvol te zijn. Christopher Nolan slaagt er op ongelooflijke wijze in om alle juiste snaren te raken met The Prestige. Zijn meeslepende regie, gecombineerd met zijn ingenieuze auteurskwaliteiten, versterken de genialiteit van de film enorm. Nolan heeft een droomcast samengesteld, waarbij bijna iedereen een memorabele prestatie levert. Christian Bale en Hugh Jackman zijn subliem in hun hoofdrollen. Michael Caine schittert in zijn ingetogen vertolking van Cutter, een ogenschijnlijk gewone rol die door zijn briljante acteerwerk buitengewoon lijkt; typisch Caine. David Bowie als Nikola Tesla en Andy Serkis (Gollum uit Lord of the Rings) als Alley (Tesla’s assistent) zijn verbluffend in hun cameo’s. Scarlet Johansson weet ook een sprankelende vertolking neer te zetten als Bordens geliefde, Olivia.
De film is een achtbaanrit met intrigerend verweven subplotten en meesterlijke tijdwisselingen, wat hem uniek en een ultiem meesterwerk maakt. Nolans ongelooflijke prestatie om een ​​film te creëren die de werelden van mysterie, spanning, sciencefiction en fantasy verkent, is werkelijk voorbeeldig en maakt de film tot een moderne klassieker. De film is een tapijt van wendingen en verrassingen, wat zijn overweldigende potentieel aantoont om de massa te betoveren en zelfs de meest kritische kijkers te bekoren. De vragen die de film voortdurend aan de kijkers stelt, kunnen pas beantwoord worden na herhaaldelijk kijken, waarbij elke keer de uiterste aandacht van de kijker vereist is. De enige vraag die ik de kijker zou willen stellen is: Kijk je wel goed?
Het is ook het personage van Michael Caine dat off-screen de titel mag verklaren: “Elke geweldige goocheltruc bestaat uit drie delen of acts. Het eerste deel heet De Belofte. De goochelaar laat je iets alledaags zien: een pak kaarten, een vogel of een man. Hij laat je dit voorwerp zien. Misschien vraagt ​​hij je om het te inspecteren om te zien of het echt, onveranderd en normaal is. Maar natuurlijk… is het dat waarschijnlijk niet. De tweede act heet De Ommekeer. De goochelaar neemt het alledaagse voorwerp en laat het iets buitengewoons doen. Nu ben je op zoek naar het geheim… maar je zult het niet vinden, want je zoekt natuurlijk niet echt. Je wilt het niet echt weten. Je wilt voor de gek gehouden worden. Maar je zou nog niet applaudisseren. Want iets laten verdwijnen is niet genoeg; je moet het terugbrengen. Daarom heeft elke goocheltruc een derde act, het moeilijkste deel, het deel dat we De Prestige noemen.”

 Murtaza Ali op de IMDb