Op 25 september 2008 was er een tweedelige biografische film “Sagan” (met als ondertitel “Un charmant petit monstre”, zoals François Mauriac haar noemde) van Diane Kurys.
Ik heb een tijdje naar het eerste deel gekeken, maar uiteindelijk heb ik toch afgehaakt. Dat had enerzijds met een praktische reden te maken. Alhoewel mijn Frans voldoende moet zijn om een dergelijke film te kunnen volgen, had ik toch problemen om de dialogen volledig te begrijpen. Volgens mijn vrouw had dit te maken met hoofdvertolkster Sylvie Testud die volgens haar mompelde en onvoldoende articuleerde. Indien dit al zo was, dan deed ze het toch blijkbaar omdat Françoise Sagan dat zelf ook deed, want ze heeft voor haar vertolking alleszins een César in de wacht gesleept. Nee, persoonlijk dacht ik eerder dat de klankman in de fout was gegaan, zodat de bruitage de dialogen gedeeltelijk overstemde.
De voornaamste reden waarom ik heb afgehaakt was echter dat de leegheid van haar leven me stuitend leek. Het is nog altijd onbegrijpelijk hoe haar naam in de jaren vijftig hier bij ons ooit in één adem met die van Hugo Claus is uitgesproken. Nu ja, ik moet zeker niet uit de hoogte doen want ik heb daar tien jaar later nog goed aan meegedaan. Ik ben nog altijd diep beschaamd over het feit dat ik een boekbespreking (van Toergenjev geloof ik) voor Anton van Wilderode destijds begon met een inleiding over hoe een vriend (in mijn geval Johan de Belie) weliswaar je literaire smaak kan proberen richting te geven, maar dat dit niet altijd lukt: “Dezelfde vriend die me van Françoise Sagan heeft leren houden, kreeg The Picture of Dorian Gray van Oscar Wilde met een beleefd bedankje terug…”
Sagan beter dan Wilde! En dat in een verhandeling voor Anton van Wilderode! Akkoord, ik wilde hem wellicht shockeren (ik kende Wilde duidelijk nog niet goed genoeg om te weten dat hij veel méér shockeerde dan Sagan) en reeds een jaar later zou ik aan de universiteit wel verplicht zijn “Dorian Gray” te lezen (en deze keer werd ik er wél verliefd op), maar het affront zal ik mijn hele leven meedragen…
Ronny De Schepper
dagelijks iets degelijks 