“Château en Suède”

In 1960 schreef Françoise Sagan haar eerste toneelstuk: “Château en Suède”, geschreven onder supervisie van de regisseur André Barsacq, die het creëerde op 4 maart 1960 met Claude Rich als Sébastien, Françoise Brion als Eléonore en verder o.a. nog Philippe Noiret als Hugo. De auteur keerde later terug naar de personages Sébastien en Éléonore in Des bleus à l’âme (Blues voor de ziel), een roman-essay dat in 1972 verscheen . Dit toneelstuk ontving de allereerste Prix du Brigadier, uitgereikt door de Association de la Régie théâtrale (Vereniging van Theatermanagement).

Een paar jaar later werd het verfilmd door Roger Vadim met Monica Vitti, Jean-Claude Brialy, Curd Jurgens, Suzanne Flon, Jean-Louis Trintignant en Françoise Hardy. Zoals de titel al laat vermoeden, speelt het stuk zich af in een van de wereld afgezonderd kasteel, waar – onder druk van Agathe (Suzanne Flon) – iedereen in 18de eeuwse kledij rondhuppelt. Hugo (Curd Jurgens) is gehuwd met Eléonore (Monica Vitti), maar meteen ook met haar eigenaardige broer (incest?) Sébastien (Jean-Claude Brialy). Deze loopt echter Ophélie (Françoise Hardy) tegen het lijf, de eerste vrouw van Hugo, die haar evenwel heeft laten “begraven”. Het kind is er een beetje tipsy van geworden en dat vergemakkelijkt de betrekkingen met Sébastien, met als gevolg dat een écht kind de gelederen zal komen opvrolijken. Nou ja, dat is veel gezegd. Hugo is zó kwaad dat het tweetal zich dag en nacht moet verstoppen. Gelukkig daagt er een neef op, Eric (Jean-Louis Trintignant), die het hoofd op hol wordt gebracht door Eléonore en daardoor de wraak van de stoere Hugo over zich krijgt. Er wordt een moord op de knecht Gunther (Daniel Emilfork) gefingeerd, ook Sébastien en Ophélie moeten het nog eens ontgelden, het kan dus niet lang meer uitblijven of Eric zal er ook zijn hachje bij verliezen. Hij rent hals over kop weg, maar de sukkel is de sneeuw vergeten die hen isoleert van de “normale” wereld en komt om. Op het einde wordt er echter een nieuwe “neef” aangekondigd…
Tegen mei ’68 was Sagan zelf al een symbool geworden van de bourgeoisie. Zo dienden de opvoeringen van “Château en Suède” te worden gestopt. 
In juni 1974 werd dit stuk ook opgevoerd uiteraard in het Nederlands (van Remco Campert) door mijn leerlingen van de Vrije Handelsschool Sint-Isidorus in Sint-Niklaas in een regie van Marcel Zaman. Met Paul van Garsse als Sébastien, Sieg Wuyts als Eléonore (dat krijg je natuurlijk op een jongensschool!), Dirk De Lille als Agathe, Walter Cantens als Hugo, Jempi Daelemans als Ophélie, John Munghen als Frédéric, Rony Martens als Gunther en Dirk Gezels als de grootmoeder.

Ronny De Schepper (o.m. op basis van Wikipedia)