35 jaar geleden: “Place des Grands Hommes” van Patrick Bruel

Place des Grands Hommes is een lied uitgevoerd door Patrick Bruel, op een tekst van Bruno Garcin en muziek van Patrick Bruel zelf, uitgebracht op het album Alors Considère op 9 november 1989, en daarna als single op 4 februari 1991. Het was de vierde single van het album, na Casser la voix, J’te l’dis quand même en Alors Considère.

Het is vroeger reeds gebleken: ik ben een “sucker” als het aankomt op nostalgische popteksten. “La maison où j’ai grandi” van Françoise Hardy, “Mes rêves d’enfant” van Monty. Of in ons eigen taalgebied: “Het dorp” van Wim Sonneveld natuurlijk (naar “La montagne” van Jean Ferrat), maar ook “In Den Haag is een laan” van Conny van den Bosch (eigenlijk ook een Frans chanson van Michel Delpech, maar met een nieuwe Nederlandse tekst van Herman Pieter de Boer) of zelfs “Bonnie kom je buiten spelen” van Bonnie St.Claire (misschien omdat het zo makkelijk kan aangepast worden tot “Ronny kom je buiten spelen”?). Om nog te zwijgen van “Penny Lane” en “Strawberry fields forever”, de twee meesterwerkjes van resp.Paul McCartney en John Lennon.
En zo is dus ook “La place des grands hommes” één van mijn absolute lievelingsnummers op dat vlak.

Het roept immers een reünie op tussen een groep vrienden op de “Place des Grands-Hommes”, tien jaar nadat ze elkaar voor het laatst zagen, en de veranderingen die ieder van hen heeft doorgemaakt. De Place des Grands-Hommes verwijst niet naar het gelijknamige plein in Bordeaux, maar figuurlijk naar de Place du Panthéon in Parijs, waar de stoffelijke resten van de grote mannen en vrouwen van het land rusten. Het is ook te bereiken via de Rue Soufflot , zoals in het lied wordt vermeld. Het werd oorspronkelijk geschreven voor de show Avis de recherche, waarin Patrick Bruel enkele jaren later zijn klasgenoten ontmoette, zoals in het lied.

Ik heb het echter jammer genoeg enkel in een live-versie. En dat is niet alleen jammer omdat Bruel het zingen vooral overlaat aan de jonge meisjes die zeker in die tijd Clouseau-gewijs aan zijn lippen hingen (*), maar ook omdat hij er een merkwaardige inleiding aan laat vooraf gaan. Hij roept die jongeren namelijk op om niet bang te zijn iets te proberen. “Il vaut mieux vivre avec des remords qu’avec des regrets” is daarbij zijn leuze: “Het is beter te leven met wroeging dan met spijt”.
Ik word daar altijd ambetant van, want eigenlijk roept hij zijn jeugdige publiek daarmee op om drugs te gebruiken bijvoorbeeld. “Het is immers beter te leven met wroeging over het feit dat je het gedaan hebt (en dat je nu verslaafd bent b.v.) dan met spijt van het nooit eens geprobeerd te hebben.”

Ronny De Schepper (op basis van Wikipedia)

(*) Koen Wauters vertelde mij daarover het volgende: “Ik heb daar echt geen problemen mee. Onlangs ben ik naar Vorst-Nationaal naar Patrick Bruel gaan kijken en die heeft in het Franstalige landsgedeelte ook een erg jeugdige aanhang. Ik moet toegeven: hij doet daar inderdaad zijn beklag over, maar ik wil dat absoluut niet doen. Trouwens, ik vond de sfeer in de zaal ongelooflijk. Of het nu twaalfjarigen zijn die daar staan te gillen of dertigjarigen, als je op het podium staat is het altijd tof van respons te krijgen.”