Dolly Rebecca Parton (Sevierville (Tennessee), 19 januari 1946) is een Amerikaanse countryzangeres, tekstdichter, singer-songwriter en actrice. Haar bekendste hits zijn You are, Jolene, 9 to 5 en I Will Always Love You.
Parton is het vierde kind in een gezin met twaalf kinderen. Ze groeide op in een arme familie op de tabaksboerderij van haar vader in de Great Smoky Mountains, bij Locust Ridge, Tennessee. Op twaalfjarige leeftijd verscheen ze op televisie in Knoxville en een jaar later nam ze haar eerste album op bij Gold Band Records (een klein lokaal platenlabel). Ook trad ze dat jaar op in de Grand Ole Opry (tevens uitgezonden via de radio). De dag nadat ze in 1964 haar school had afgerond vertrok ze naar Nashville.
Op 30 mei 1966 is zij in Ringgold (Georgia) getrouwd met Carl Dean die een asfalteringsbedrijf leidde. Dean overleed in maart 2025. Het paar had geen kinderen. Samen met haar man heeft Parton vijf van haar jongere broers en zussen opgevoed. Dat heeft haar bij neefjes en nichtjes de bijnaam Aunt Granny (tante oma) opgeleverd. Miley Cyrus is b.v. een petekind van Parton.
Dolly Parton heeft al die tijd haar jeugdvriendin Judy Ogle aangehouden. Ze weigert er echter expliciet over te zijn: “Judy deelt nu al veertig jaar mijn leven. Ze is mijn assistente, mijn manager, mijn kapster, mijn make-up consulente, mijn àlles. Ik weet dat er wordt gefluisterd dat we een lesbische verhouding hebben en ik weet dat menige kamermeid zich vragen stelt wanneer we samen een dubbele kamer huren en er ’s ochtends slechts één bed beslapen is. We slapen al samen sinds we kinderen zijn en dat doen we nog steeds. Maar we zijn geen minnaars. Als je ’s avonds nog wat confidenties wil uitwisselen is dat gewoon veel makkelijker wanneer je samen in één bed ligt dan wanneer je door de muren heen moet praten. We hebben geen geheimpjes voor elkaar, we praten over alles, ook over seks. Judy heeft ook haar avontuurtjes gehad, al is ze nooit getrouwd geweest. Ze is wat je noemt een oude vrijster. Of nee, dat mag ik eigenlijk niet zeggen. Wat haar betreft wordt ze liever een lesbienne dat een oude vrijster genoemd.” (Humo)
Het toeval wil dat Whitney Houston, die via de film “The bodyguard” de Dolly Parton-compositie “I will always love you” opnieuw tot een succes maakte, ook al sinds jaren een “personal assistant” heeft, namelijk de bloedmooie zwarte Robyn Crawford. Toen haar echte bodyguard Jeffrey Bowman over haar een boek schreef (“Diva”), maakte hij meteen bekend dat de twee elkaar ook op andere manieren assisteren. Echtgenoot Bobby Brown zal het alvast niet tegenspreken. Die ligt immers voortdurend elders te rotzooien.
In december 1992 werd overigens bekend dat ook de Britse succes-schrijfster Daphne du Maurier een jarenlange lesbische verhouding heeft gehad met actrice Gertrude Lawrence. Biograaf Martyn Shallcross had dit in zijn biografie over de in 1989 overleden schrijfster reeds gesuggereerd, maar werd daarvoor zwaar aangevallen door haar familie. Maar in december ’92 kwam de “officiële” biografe Margaret Forster met brieven voor de dag, die het gelijk van Shallcross bewijzen.
Het mag dus duidelijk zijn dat de behandeling van lesbische liefde in de literatuur niet steeds evident geweest. In de Nederlandse literatuur duurde het met name tot Anna Blaman (1905-1960) vooraleer het onderwerp (en dan nog erg omfloerst in “Eenzaam avontuur”, 1948) ook maar bespreekbaar werd! (Blaman had een erg zwakke gezondheid. In 1936 ontmoette ze bij de behandeling van een nierziekte een verpleegster, die haar verdere leven aan haar zijde zal blijven.)
In de Engelse literatuur was het lange tijd slechts in bedekte termen aanwezig. Zo zal Charles Dickens het woord wel niet hebben gebruikt in zijn “Little Dorrit”, maar als miss Wade Harriet “Tattycoram” Beadle kan overhalen om weg te lopen als dienstmeid van Pet Meagle en met haar te gaan samenwonen, is er eigenlijk toch niet veel verbeelding nodig om te weten waarover het gaat.
De Franse literatuur was daar natuurlijk wel een beetje vroeger mee. Zo was er de bekende lesbische dichteres is Renée Vivien (1877-1909), boezemvriendin van die andere schrijfster Nathalie Clifford Barney. De meeste van Viviens werken zijn in de jaren zeventig heruitgegeven en in het Nederlands kan men “Er verscheen mij een vrouw” lezen. Nathalie Barney wordt vaak aangehaald als “bewijs” dat mannelijk uitziende lesbiennes ook in het verleden een cliché waren. Integendeel, haar vriendin Liane de Pougy was beroemd om haar schoonheid.
Ronny De Schepper (op basis van Wikipedia)
Foto: Dolly Parton accepting Liseberg Applause Award 2010. Fotograaf: Curtis Hilbun – http://www.mynewsdesk.com/se/pressroom/liseberg/image/view/dolly-parton-mottagare-av-liseberg-applause-award-58054
dagelijks iets degelijks 