“Letter from an unknown woman”

Gisterochtend heb ik enkele films opgesomd waarin een opera voorkwam en kijk, ’s avonds kon ik er al meteen één aan toevoegen. Helaas was het deze keer geen meevaller. Waarom Mozarts “Zauberflöte” in Wenen in het Italiaans zou worden opgevoerd, was me een compleet raadsel. Bovendien was het in een Amerikaanse film, geregisseerd door een Fransman, Max Ophuls (en niet Opuls zoals er op de aftiteling stond). Het is echter geen reden om de reeks oude films op BBC 2 af te vallen. Integendeel, vive le noir et blanc!

Letter from an Unknown Woman is een romantisch drama uit 1948, gebaseerd op de novelle Brief einer Unbekannten (1922) van de Oostenrijkse auteur Stefan Zweig (*). Destijds werd de film hier uitgebracht onder de titel Brief van een onbekende vrouw.

De vijftienjarige Lisa Berndle (Joan Fontaine) wordt verliefd op concertpianist Stefan Brand (Louis Jourdan), die in hetzelfde Weense huurhuis woont als zij. Zelfs als ze met haar moeder naar Linz verhuist als deze hertrouwt, blijft ze aan hem denken. Wanneer het meisje achttien wordt, keert ze terug naar Wenen. Ze zoekt er Stefan Brand op. Brand kan zich haar echter niet meer herinneren. Ze brengen de nacht door en Lisa wordt zwanger. Brand verdwijnt uit haar leven en ze voedt het kind alleen op. Ze leert baron Johann Stauffer (Marcel Journet) kennen en trouwt met hem, maar als ze bij een toevallige ontmoeting Brand weer tegenkomt, besluit ze hem te verlaten om opnieuw contact op te nemen met de pianist, die ondertussen ontmoedigd gestopt is met spelen. Hij herkent haar echter niet en de ontmoeting loopt op niks uit. Spoiler: zowel haar zoontje als zijzelf sterven aan een tyfus-epidemie die in de stad is uitgebroken. Toch wil de baron nog wraak nemen op Brand, die door een brief op haar sterfbed geschreven eindelijk op de hoogte wordt gebracht van het hele verhaal.

Het was de favoriete film van Joan Fontaine, alhoewel dit helemaal niet terecht is. Zo begint het al slecht als ze aan het begin van de film zestien jaar oud is, maar wordt gespeeld door Joan Fontaine, die op dat moment dertig jaar oud was toen de film werd gemaakt. Ook als volwassene is Lisa tenminste een aantal jaren jonger dan Stefan Brand, terwijl ze in werkelijkheid ouder is dan Louis Jourdan.

Het was de eerste film geproduceerd door Rampart Productions, een onafhankelijk bedrijf opgericht door Joan Fontaine en haar toenmalige echtgenoot William Dozier. Louis Jourdan en Joan Fontaine waren beiden door David O.Selznick gecontracteerd (Jourdan was tijdens de oorlog lid van het verzet geweest) en werden daarom uitgeleend voor deze film. Het was één van de dertig speelfilms die tussen 1946 en 1948 werden geproduceerd en waarvan het financiële fiasco ertoe leidde dat de rechten werden overgenomen door Bank of America vanwege wanbetaling van leningen. 

Ronny De Schepper (op basis van Wikipedia en de Internet Movie Database)

(*) In het oorspronkelijke verhaal is de mannelijke hoofdpersoon geen pianist, maar een naamloze schrijver, die wordt aangeduid met “R.” (“R” van “Romanschriftsteller”, wat “romanschrijver” betekent in het Duits). In de film is zijn voornaam Stefan, net als die van de schrijver van het oorspronkelijke verhaal, Stefan Zweig. In de novelle heeft Lisa de traditie om Brand elk jaar op zijn verjaardag witte rozen te sturen. Aan het begin van de roman is Brand net 41 geworden (en is hij zijn verjaardag vergeten). Dit is significant, omdat de afwezigheid van witte rozen bevestigt dat Lisa op het moment van lezen is overleden. De onbekende vrouw uit het boek trouwt nooit, maar leeft van een reeks minnaars die naamloos en grotendeels onopvallend blijven.