Monique Maria (Monika) van Paemel (Poesele, 4 mei 1945) debuteerde is 1969 in het Nieuw Vlaams Tijdschrift met twee gedichten. Haar eerste roman, getiteld Amazone met het blauwe voorhoofd verscheen in 1971. Haar in 1985 verschenen roman De vermaledijde vaders, waaraan ze vijf jaar werkte, werd meermaals bekroond en leverde haar de staatsprijs voor proza op.
Van Paemel werd in 1995 in de adelstand verheven en verkreeg als eerste vrouw in België de titel van barones op naam, maar wie mij kent weet dat ik daaraan niet de minste waarde hecht, tenzij dan om bovenstaande foto van Michiel Hendryckx te legitimeren. Vele leuker vind ik een aantal opmerkingen van haar die zowaar over… wielrennen gaan. Zo liet ze zich op een schrijverscongres in de buurt van de Mont Ventoux ontvallen “dat Tom Simpson hier gestorven was”. Consternatie alom. “Iemand vroeg wat die had geschreven. Toen ik zei dat het om een wielrenner ging, had je ze moeten zien kijken.” En nog: “Dat zeurderige, klagende toontje van Museeuw, daar hou ik helemaal niet van. Eigenlijk is Merckx daarmee begonnen. Zo vaak winnen en toch zoveel te klagen: het doet me altijd aan klagende middenstanders denken.” (in de Gazet van Antwerpen van 13/4/2000)
Ronny De Schepper
dagelijks iets degelijks 
Een kennis (van een boerengezin dat onder meer spruiten teelde) vertelde dat Van Paemel in hun buurt kwam wonen en zich bij hen kwam voorstellen met de zin ‘Wij zijn intellectuelen…’ Ik had meteen geen spijt dat ik haar boeken niet gelezen heb.
Hartelijk
Jan Deckers
LikeGeliked door 2 people