Vandaag is het 55 jaar geleden dat een van de grootste tragedies in de geschiedenis van de wielersport in Mexico plaatsvond: het overlijden van Radamés Eliud Treviño Llanas. Een gebeurtenis die de wielergemeenschap destijds in rouw stortte en die nog vers in het geheugen ligt van velen die jaar na jaar terugdenken aan dit tragische ongeluk. Want niet alleen een uitzonderlijke wielrenner, maar ook een vriend, een van hen, is overleden. Het was 12 april 1970 en Radamés beleefde een geweldig seizoen. Hij was pas 24 jaar oud en had Mexico al geëerd op internationale wedstrijden. Op die tragische dag raakte hij gewond bij een auto-ongeluk tijdens een wielerwedstrijd op de snelweg naar Veracruz, vlakbij Calpulalpan. Daarmee kwam vrijwel direct een einde aan het leven van de inwoner van Monterrey, die op dat moment de kleuren van het legendarische team Windsor van Odilón Rojas verdedigde. Er zijn mensen die beweren dat de fout bij Treviño zelf lag.
Radamés Eliud Treviño Llanas (7 december 1945 – 12 april 1970) was een Mexicaanse wielrenner op de weg en de baan die twee zilveren en één bronzen medaille won op de Pan-Amerikaanse Spelen van 1967: in de 100 km ploegentijdrit en in de 4 km achtervolging, individueel en met een team. Hij nam deel aan deze drie evenementen op de Olympische Spelen van 1968 met als beste resultaat een vijfde plaats in de individuele achtervolging. Op 21 oktober 1967 reed hij het wereldrecord individuele achtervolging in een tijd van 4’49″73 op een wielerbaan in Mexico. Later in 1969 vestigde hij een werelduurrecord voor amateurs op de Agustín Melgar Olympic Velodrome in Mexico-Stad, bestuurd door zijn voormalige coach, de eveneens gemiste Luigi Casola. Zijn rivaliteit met de Colombiaan Martín Emilio “Cochise” Rodríguez was berucht. Zijn vrienden, familie en bewonderaars houden hem levend in hun gedachten en harten, ook al is hij inmiddels meer dan een halve eeuw geleden overleden. (soyciclista.mx)
dagelijks iets degelijks 