Op 03/03/2010 zag ik Becoming Jane van Julian Jarrold uit 2007.
Becoming Jane is een biografische romantische dramafilm uit 2007, geregisseerd door Julian Jarrold. Het beschrijft het vroege leven van de Britse auteur Jane Austen en haar blijvende liefde voor Thomas Langlois Lefroy, alhoewel er in het echte leven weinig bewijs is dat de relatie tussen Austen en Lefroy verder ging dan kennissen. In de laatste jaren van Tom Lefroy’s leven werd hij door zijn neef ondervraagd over zijn relatie met Jane Austen en gaf toe dat hij van Jane Austen had gehouden, maar verklaarde dat het een “jongensachtige liefde” was. In tegenstelling tot de verhaallijn van de film had Jane echter al geprobeerd haar eerste volledige roman te schrijven voordat ze Tom ontmoette en had ze al The History of Tom Jones, a Foundling gelezen voordat ze hem ontmoette.
De Amerikaanse actrice Anne Hathaway speelt de titelrol, terwijl haar romantische interesse wordt gespeeld door de Schotse acteur James McAvoy. Ook Julie Walters, James Cromwell en Maggie Smith spelen in de film. Het was tevens Ian Richardsons laatste filmoptreden voor zijn dood in hetzelfde jaar als de release van de film.
De film is gedeeltelijk gebaseerd op het boek Becoming Jane Austen uit 2003 van Jon Hunter Spence, die ook werd ingehuurd als historisch adviseur. Het uiteindelijke scenario, ontwikkeld door Sarah Williams en Kevin Hood, bracht enkele bekende feiten zoals Austens ontmoeting met Tom Lefroy op Kerstmis 1795, samenvoegde tot een samenhangend verhaal over onbeantwoorde liefde. Volgens coproducent Graham Broadbent probeerde men “wat we weten over Austens wereld uit haar boeken en brieven” samen te voegen. Zelf geloofde hij dat Austens persoonlijke leven de inspiratie was voor Pride and Prejudice. Ook Hood voelde zich aangetrokken tot de film omdat hij geloofde dat “het verhaal zo belangrijk is en de inspiratiebron voor Pride and Prejudice.” Hood noemde Austen een “genie” en “een van de twee of drie beste prozaschrijvers aller tijden” en vond dat haar relatie met Lefroy “absoluut essentieel was bij het vormgeven van haar werk.”
Voor Jarrold was het zijn tweede speelfilm, na Kinky Boots, die pas later dat jaar uitkwam. De regisseur wilde “Austen moderniseren door haar wat ruwer te maken” en “meer leven, energie en plezier” toe te voegen, en was van mening dat eerdere Austen-bewerkingen “een beetje ansichtkaartachtig en veilig, lief en aardig” waren geweest. Wellicht was dit bedoeld om critici uit de woke-hoek voor te zijn, zoals die studente die zich in de les afvroeg waarom ze een schrijfster moesten bestuderen “die nooit van de grond was gegaan.” De film kreeg echter gemengde recensies van critici. Hathaway’s optreden werd gemengd ontvangen door critici, waarbij sommige recensenten zich negatief richtten op haar nationaliteit en accent. Hathaway was nochtans al fan van Jane Austen sinds ze veertien was en begon meteen Austens boeken opnieuw te lezen, deed historisch onderzoek, waaronder het doornemen van de brieven van de auteur, en leerde ook gebarentaal, kalligrafie, danschoreografie en pianospelen. Een maand voordat de productie begon, verhuisde ze naar Engeland om haar Engelse accent te verbeteren, en ze probeerde tijdens de opnames in haar rol te blijven, de eerste keer dat ze dat voor een film deed. Buiten filmen was echter vaak zo koud dat Hathaway blauw werd en moeite had met het uitspreken van haar tekst. Automated Dialogue Replacement in de postproductie hielp dit te corrigeren door haar tekst opnieuw te dubben.
Ronny De Schepper (op basis van Wikipedia)
dagelijks iets degelijks 