Onlangs schreef ik nog over “Joyeuses Pâques”, een niet zo geslaagde film van Georges Lautner uit 1984 vooral opgehangen rond Jean-Paul Belmondo (en als dusdanig ook het begin van de neergang van Belmondo als kassucces). In het Nederlands kreeg deze film de titel “De bedrieger” mee en dat is ook precies waarover het gaat: Belmondo is een onstuitbare “rondpoeper” en bedriegt daarmee dus telkenmale zijn echtgenote, gespeeld door Marie Laforêt. Het was de derde en laatste samenwerking tussen beide vedetten na Flic ou Voyou (1979) en Les Morfalous (1984). Zelf had ik nog geen aandacht besteed aan Marie Laforêt, die vandaag vijf jaar geleden is overleden, maar ik heb wel een fragment gevonden uit een “Hoekje van Opa Adhemar”, waarin Johan de Belie op zijn gebruikelijke meesterlijke wijze een ode brengt aan de actrice slash zangeres…
Wie genoot zoal het dubieuze voorrecht mijn kamerwand met haar zwijgende roerloze aanwezigheid te sieren? Het is een contradictie met wat ik inleidend verkondigde, er werd een mooie plaats aan mijn muur geruimd voor een jongedame die zich vooral binnen het filmmilieu profileerde. Mijn excuus: ik kende, en ken haar nog, hoofdzakelijk via haar liedjes, haar zangcarrière. Marie Laforêt, 5.10.1939 – 2.11.2019. Acteerde in meer dan zestig films o.m. in ‘Plein Soleil’ (1960) van René Clement, gebaseerd op ‘The talented Mr.Ripley’ van Patricia Highsmith, naast Romy Schneider en Alain Delon. Even later zou zij te zien zijn naast Charles Aznavour in ‘Le Rat d’Amérique’. Haar carrière was gestart in 1959 onder de hoede van die andere regisseur Louis Malle in een film die uiteindelijk diens lijst van afgewerkte producten zoals ‘Au revoir les enfants’ en ‘Le souffle au coeur’ niet zou halen, en waarvan louter de titel op het kerkhof van de cinematografie overbleef ‘Libertés’. Film en toneel, maar ook muziek, drie passies, en het was dankzij deze derde dat ik haar leerde kennen. Een vierde: zij huwde vijfmaal en liet zich even vaak scheiden, maar of dit een passie of een hobby was? Het tweede lied dat zij op het publiek losliet, in 1963, was geschreven door de zanger van Armeense herkomst Daniel Gérard (deze van ‘Butterfly’): ‘Vendanges de l’amour’, een nummer dat naar het hart, naar de ziel en ook nu nog naar al de rest van mijn oude corpus grijpt. “Nous les referons ensemble demain les vendanges de l’amour, ceux qui se quittent un jour. Et le soleil de bel âge brillera après l’orage un beau matin pour sécher nos pleurs”. Twee jaren later verraste zij nog eens met een bewerking door Pierre Barouh die ook voor onderlijning bij de film ‘Un homme et une femme’ instond, van ‘Katy Cruelle’, de ‘gewetenloze’ die op haar zestiende een eerste minnaar versierde: “Lorsque j’étais enfant tout en écoutant le vent je partais en rêvant tout au bout de la terre. Où vas-tu Katy sans coeur? Je vais où va le vent… je suis la fille du vent.” In 1966 oogstte Laforêt succes met twee vertalingen, gebruikelijk in chauvinistisch Frankrijk, vaak nogal ergerlijk voor wie vertrouwd was met de originele versies; hoewel ook de Franse versies meestal niet slecht waren… ‘Marie-Colère’ bleek niks minder te zijn dan ‘Paint it black’ van The Rolling Stones, van ‘The sound of silence’ naar ‘La voix du silence’ was een klein stapje… hier verzorgde Richard Anthony de tekst voor Laforêt. Een jaar later was er de song die misschien als enige echt populair werd in Vlaanderen, die in ieder geval af en toe de ether nog eens bereikt, ‘Ivan, Boris et moi’, nostalgie over de jongemeisjes-jaren, hoe vier meisjes op stap gingen met drie jongens – en nu, de vluchtige telefonische contacten, over huishouden, kinderen… Vertalingen? Respect, liefde voor het origineel en zijn vertolkers… In 1977 brengt zij een ode, of liever zingt zij haar leedwezen uit over het feit dat the Beatles niet meer bestonden op een tekst van Michel Jourdan, ‘Il neige sur yesterday’: “Yellow Submarine fût englouti, Jude habite seule un cottage à Chelsea. Le vieux sergent Pepper a perdu ses medailles, Lady Madonna a tremblé mais ce n’était pas de froid, il a neigé sur yesterday…”. Het heeft inderdaad op het verleden gesneeuwd, de jaren van la Laforêt raakten ondergesneeuwd – zij is niet meer. En natuurlijk is ook haar foto reeds lang van de muur van mijn jongenskamer verwijderd – ik vertrokken, de ouders wijlen, het huis in andere handen, – en al de tastbaarheden verpulverd.
Johan de Belie
dagelijks iets degelijks 