Zestig jaar geleden: Rik Van Looy wordt kampioen van België

Vandaag is het zestig jaar geleden dat Rik Van Looy kampioen van België is geworden op het circuit van Zolder. Dat betekent dus dat in die tijd de nationale kampioenschappen (of althans toch dat van België) een week na de Tour de France werden gereden. Helaas, heb ik geen foto gevonden van die overwinning van de Keizer van Herentals, maar het boek dat Fred De Bruyne in die tijd over hem heeft geschreven, heeft wel een foto uit dat jaar (1963) op de kaft. (Ik vraag me wel af welke leiderstrui Rik hier aan heeft.)

Dat Van Looy in 1963 en 1964 met diverse tegenspoed te maken had, valt niet te ontkennen, maar hij werd in 1963 dus toch maar kampioen van België en won vier ritten én het puntenklassement in de Tour. Met een tiende plaats in het eindklassement was het overigens zijn beste prestatie in La Grande Boucle. En in 1965 zou hij opnieuw een prachtig seizoen rijden met een overwinning in Parijs-Roubaix, twee etappes in de Tour en niet minder dan acht ritzeges in de Ronde van Spanje, waarin hij uiteraard ook weer het puntenklassement binnenrijfde. Met een derde plaats in de eindstand evenaarde hij zijn prestatie uit 1959. Ik weet niet meer hoeveel overwinningen hij dat jaar in totaal heeft behaald, maar ik herinner mij nog wel een grote kop in een Waalse krant van dat jaar: “X victoires et ce ne serait plus le grand Van Looy?” Maar goed, laten we ervan uitgaan dat Groene Leeuw-fans (daar zit het ‘m natuurlijk) Jan De Smet en Patrick Feyaerts zich aan de feiten hebben gehouden voor hun boek “De val van een (wieler)keizer”, een analyse van twee seizoenen, 1963 en 1964 die een kantelmoment in Riks carrière waren.
“In niet eens twee seizoenen daalde de toenmalige superster van het Vlaamse, en bij uitbreiding internationale, wielrennen af van de absolute heerser van de eendagswedstrijden en animator van de grote rittenkoersen naar een rol van een van de zovele kanshebbers op een zege, die, ook al bleef hij immens populair, stilaan plaats moest maken voor een nieuwe generatie,” schrijven de auteurs, die deze twee seizoenen belichten, die bol stonden van sensatie en onverwachte gebeurtenissen. “Zo was er het conflict tussen de Italiaanse beroepswielrennerij en de Italiaanse en Internationale Wielerbond, de conflicten van Rik Van Looy met drie verschillende sponsors gedurende hetzelfde seizoen, het conflict met de Tour de France-directie over het parkoers, het feuilleton: gaat Rik naar de Tour de France of niet, de klucht met de twee Italiaanse kampioenen in de Giro d’Italia, de strijd van Rik om de groene trui in de Tour de France en zijn dramatische opgave in diezelfde Tour het jaar nadien, de wereldkampioenschappen met eerst het ‘verraad van Ronse’ en het jaar nadien de ‘kaffers van Sallanches’, waar al meteen een nieuwe toekomstige heerser aan de deur klopt, de verzoening met Rik Van Steenbergen, die van aartsrivaal ploegmaat wordt, de breuk met Guillaume Driessens, de schorsingsvaudeville na Paris-Nice, het einde van de carrière van rivaal Jos Wouters…”