Tachtig jaar geleden vormde de bijeenkomst van Roosevelt, De Gaulle en Churchill in Casablanca de aanleiding om de gelijknamige film uit te brengen.

Op bovenstaande foto van the U.S. National Archives and Records Administration zit er links nog een vierde persoon, minder bekend dan de drie anderen. Zijn naam is generaal Henri Giraud (1879-1949). Hij was een Franse generaal die in de Eerste Wereldoorlog en de Tweede Wereldoorlog vocht. In beide oorlogen werd hij als krijgsgevangene vastgehouden. Beide keren wist hij te ontsnappen. Eind 1942, na zijn tweede ontsnapping kreeg hij van de Amerikanen het gezag over de Franse gebieden in Noord-Afrika. Het jaar daarop moest hij zijn macht delen met generaal Charles de Gaulle, die hem uiteindelijk aan de kant schoof. Vandaar dus dat een beetje extra uitleg noodzakelijk was…

Onlangs heb ik nog eens naar een video van “Casablanca” gekeken. Alhoewel het voor de zoveelste maal was (tiende? vijftiende?) leek het wel een film die ik nog nooit eerder had gezien. Het ging immers om de ingekleurde versie. Nu moeten we dat allemaal verwerpelijk vinden (het was trouwens geen band van mij, maar van mijn vader), maar om eerlijk te zijn: dat viel best mee. Het was uiteraard veel minder een “film noir” geworden, maar Casablanca ligt toch niet voor niets in Noord-Afrika, hé? En ook “Rick’s Café Américain” was toch eerst en vooral een plaats waar de mensen kwamen om zich te amuseren. Bovendien bleven de echt “donkere” fragmenten wel hun karakter behouden (“from all the ginjoints in the world, she walks into mine”, het ophalen van de visa, het vertrek op het vliegveld…). Er is me (wellicht mede door die kleurrijke versie) wel een fout opgevallen: het regent pijpenstelen in de Gare de Lyon als Bogart en Bergman uit Parijs willen ontvluchten (“the Germans wore grey, you wore blue”), maar als hij uiteindelijk door pianist Sam op de trein wordt geduwd, zijn z’n kleren en hoed plotseling kurkdroog. En wat me ook is opgevallen (maar dat heeft dan weer niets met die kleuren te maken): alhoewel de Hays Code ervoor zorgt dat er niets te zien valt, wordt er toch wel ontzettend veel gesuggereerd. Zo vraagt Viktor Laszlo aan Ilsa of zij hem iets moet vertellen over Parijs. “Nee,” antwoordt ze, maar dat gelooft toch geen kat. In de flashback zien we dat ze van ’s morgens tot ’s avonds samen zijn en dat de champagne voortdurend rijkelijk vloeit. Dan zal hij haar ’s avonds toch niet aan haar hotelletje hebben afgezet met een “see you tomorrow, darling”, zeker? Nog straffer is de scène waarbij Ilsa de visa in haar bezit wil krijgen. Daarbij zegt ze tegen Rick dat ze nog altijd van hem houdt. Ze kussen en dan wordt er uitgeblend. Bij het volgende beeld staat Rick voor het raam een sigaret te roken. Akkoord, zijn witte jasje zit nog altijd even keurig, maar het uitblenden suggereert toch wel duidelijk dat er na die kus wat méér is gevolgd, nietwaar?

Ronny De Schepper

Een gedachte over “Tachtig jaar geleden: de conferentie van Casablanca

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.