Het is al 35 jaar geleden dat de Louisiaanse zanger/accordeonist Clifton Chenier is overleden. Hierboven zie je hem rechts naast his brother Cleveland on washboard and John Hart on tenor saxophone in Jay’s Lounge and Cockpit, Cankton, Louisiana, Mardi Gras 1975 (foto Bozotexino via Wikipedia) MORE PHOTOS

Clifton Chenier (Opelousas15 juni 1925 – Lafayette12 december 1987) was de eerste creool die een Grammy Award kreeg op de nationale televisie. Met een mix van cajun two-steps en walsen uit het zuidwesten van Louisiana met New Orleans R&BTexas blues en big band jazz, creëerde hij de moderne geluiden van zydeco.

Als zoon van amateuraccordeonspeler Joe Chenier en de neef van gitaristviolist en dansclubeigenaar Maurice “Big” Chenier vond hij zijn eerste inspiratie in de blues van Muddy WatersPeetie WheatstrawSam (Lightnin’) HopkinsFats Domino en de opnames uit de jaren twintig en dertig van creools accordeonist Amede Ardoin en anderen. Zijn eerste accordeon kocht hij in 1947 van een buurman en kreeg daarop les van zijn vader. Vanaf 1944 trad hij op met zijn broer Cleveland in de dancehalls van Lake Charles. Zijn eerste opnamesessie bij het radiostation van Lake Charles bevatte zeven opnames, waaronder zijn eerste hit Clifton’s Blues. Vanaf 1956 gaf Chenier zijn baantjes op en ging fulltime werken met zijn muziek.

Met zijn band The Zydeco Ramblers, waar ook bluesgitarist Philip Walker bij was, toerde hij rond. In een interview zei Clifton: “Ik zing in het Frans, dat past het best bij mijn muziek”. Hij speelde zijn ‘zwarte’ zydeco op een pianoaccordeon, een instrument waarmee melodisch veel meer mogelijk is dan met de maar tien knoppen tellende trekzak (ofwel diatonische accordeon) die in de blanke cajunstijl gebruikelijk is. Clifton ontwikkelde ook het gebruik van het zogenaamde rubboard (Frans: frottoir), in het Nederlands wasbord genoemd. Broer Cleveland werd de bespeler daarvan, en was tientallen jaren lang een trouwe metgezel.

Cheniers eerste album voor Arhoolie Louisiana Blues and Zydeco had één kant voor blues en rhythm-and-blues en één kant Franse twosteps en walsen. In 1976 nam Chenier een van zijn beste albums, Bogalusa Boogie, op en formeerde hij zijn nieuwe band Clifton Chenier and His Red Hot Louisiana Band met tenorsaxofonist “Blind” John Hart en gitarist Paul Senegal. In 1983 ontving hij een Grammy Award voor zijn album I’m Here!. Ofschoon hij aan het eind van zijn leven door suikerziekte wekelijks drie dagen van zijn werk als muzikant moest verzuimen, ging hij door tot een week vóór zijn dood op 12 december 1987. Na zijn overlijden werd zijn werk voortgezet door zijn zoon C.J.Chenier. (Wikipedia)

Eén van de laatste optredens van Clifton Chenier, die wel eens de “B.B.King op accordeon” wordt genoemd, was in The Lone Star Café in New York in 1987. Een Nederlandse cajunliefhebber, John den Exter, was erbij: “Bij binnenkomst van het café zagen we een broos ogende oudere zwarte heer in een beschaafd donker pak tegen de muur op een stoel zitten die later Clifton bleek te zijn. We waren langs hem gelopen zonder ons te realiseren wie hij was. Hij werd later met stoel en al op het podium gezet waar hem een accordeon werd omgehangen. Van een vriend van ons begreep ik dat hij zijn onderbenen miste en niet meer op zijn kunstbenen kon staan. De accordeon was electronisch omgebouwd tot een soort keyboard. Clifton was waarschijnlijk al te zwak om de balg te gebruiken. Het geluid leek daarom meer op een ‘casiootje’, als je begrijpt wat ik bedoel. Op zijn latere platen hoor je ook wel dat er electronisch effecten worden gebruikt, maar je hoort de accordion er altijd nog doorheen. Dat ging die avond helaas niet meer. Zijn broer Cleveland was echter nog even fit als altijd en stal geregeld de show met wasbord-solo’s en grappige danspasjes. Het publiek bestond voornamelijk uit fans want alle oude hits werden herkend en meegezongen. CJ speelde mee, ik meen op de saxofoon. Later deed hij ook een aantal nummers op de accordeon als een soort pauze-act zodat Clifton even kon uitrusten. CJ is een zoon van Clifton, opgegroeid met zijn moeder, maar door zijn vader in diens laatste jaren als saxofonist bij de band gehaald. Nu is CJ zelf accordeonist en bandleider, in de stijl van zijn vader. Hij speelde onlangs in Amsterdam. Daar heb ik hem een cd gegeven met die hommage aan zijn vader erop. CJ herinnerde zich die bewuste avond, twintig jaar geleden, nog goed. Het was het laatste concert van Clifton in New York, zei hij me. Kort nadien stierf zijn vader.”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.