Ik heb in mijn leven weinig met een minister gedanst. Wat niet erg is, want het waren meestal mannen en niet eens van het dansbare type. Er is één uitzondering op de regel en dat is Vera Dua, Vlaams minister van leefmilieu en landbouw van 1999 tot 2003. En zelfs dàt liep niet van een leien dakje…

Het was op het trouwfeest van Joost Vandommele in Vooruit (opbrengst integraal voor het IRA!) en Vera kwam juist van een survival weekend in de Ardennen. Normaal moet je als macho een vrouw “uit de kleren klappen” maar ik moest dus al mijn overredingskracht boven halen om haar “uit haar bottines” te krijgen. Uiteindelijk lukte het mij dan toch en ze heeft met mij gedanst op de geitenwollen kousen die zowat het embleem van haar partij waren…

Wanneer dat precies was? Ik zou het begot niet meer weten, maar alleszins lang vóór haar ambtstermijn. Ik had haar rond die tijd ook al ontmoet op een feestje bij Patrick Buggenhout, met wie ze had gestudeerd (landbouwwetenschappen) en die met één van mijn vriendinnen was getrouwd. Toch kende ik haar al toen ik haar daar heb ontmoet, maar hoe dat dan precies in zijn werk is gegaan, kan ik me ook totaal niet meer herinneren. Zie je, dat is nu precies het doel van deze blog: er is al zoveel verloren gegaan in de mist van de tijd, laat ik dus nog maar vlug noteren wat ik me wél nog herinner.

Ik had in die tijd een crush op Vera. Dat was in de tijd dat ik op “kleine zwartjes” viel, waarbij je “zwart” moet verstaan als “zwartharig”. Al was dat niet helemaal op Vera van toepassing. Haar haarkleur was eerder acajou zoals men in ons dialect zegt. Maar klein was ze alleszins. Daar viel niets op af te dingen.

Wat haar veel meer zal interesseren, is of ik ook ooit voor haar heb gestemd. En jawel, dat is één keer gebeurd. Uiteraard in mijn zwalpende periode (na de KP en vóór de N-VA) toen ik zowat op alles links van het centrum heb gestemd. Dus niet met overtuiging, nee. Ik heb altijd wel belangstelling gehad voor het milieu, maar een one-issue-party vond ik overbodig. Eerlijkheidshalve moet ik daaraan toevoegen dat ik dat in die tijd ook van het communautaire vond (de Volksunie m.a.w.). Dat is ondertussen dus verleden tijd, maar Agalev, of beter gezegd Groen! zoals ze nu heten, is juist steeds extremistischer geworden en met mensen als Meyrem Almaci, Filip Watteeuw of Kristof Calvo heb ik ondertussen een gezonde afkeer tegenover de partij gekweekt. Nee, zelfs al zou Vera nu nog opkomen, ik zou zeker niet meer voor haar stemmen en daar hebben haar grijze haren niks, maar dan ook helemaal niks mee te maken!

Ronny De Schepper

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.