Vandaag is het veertig jaar geleden dat de eerste CD’s werden uitgebracht. CD’s in het meervoud, jawel, want er bestaat twijfel over welke CD nu effectief de eerste was. De discussie gaat tussen “The Visitors” van Abba of “iets van” Richard Strauss door Herbert von Karajan (foto).

Kan men daar niet een beetje preciezer over zijn? Was men zich niet bewust van het historisch belang van dat moment? Alleszins is het op zich ook al eigenaardig aangezien men nog tot oktober zal moeten wachten vooraleer men zich een CD-speler zou kunnen aanschaffen. Was het dan enkel maar eens om te “testen”? Of had het te maken met het feit dat de prototypes were developed by Philips and Sony independently? Gelukkig besloten the two companies to collaborate to produce a standard format and related player technology. De benaming compact disc bestond al van 1977 en is afkomstig van Philips. De benaming refereert aan een ander product dat men daar had ontwikkeld, namelijk de compact cassette. De naam van een uitvinder kan er niet echt worden opgeplakt, according to Philips, the compact disc was “invented collectively by a large group of people working as a team.”
Op de onvolprezen Wikipedia kan men de échte ontstaansgeschiedenis terugvinden en daar is men wél precies (ik weet niet vanwaar ik mijn eerste informatie heb gehaald): the first test CD was pressed in Langenhagen near Hannover, Germany, by the Polydor Pressing Operations plant. The disc contained a recording of Richard Strauss’s Eine Alpensinfonie, played by the Berlin Philharmonic and conducted by Herbert von Karajan. The first public demonstration was on the BBC television program Tomorrow’s World when The Bee Gees’ album Living Eyes (1981) was played. In August 1982 the real pressing was ready to begin in the new factory, not far from the place where Emile Berliner had produced his first gramophone record 93 years earlier. By now, Deutsche Grammophon, Berliner’s company and the publisher of the Strauss recording, had become a part of PolyGram. The first CD to be manufactured at the new factory was The Visitors (1981) by ABBA. The first album to be released on CD was Billy Joel’s 52nd Street, that reached the market alongside Sony’s CD player CDP-101 on October 1, 1982 in Japan.
De eerste volledig digitale cd (DDD) evenwel was Brothers in Arms van Dire Straits. Hier werd veel reclame en trammelant rond gemaakt in het jaar 1985. Deze DDD cd’s waren zeer duur in vergelijking met de ADD en AAD cd’s, omdat de registratie digitaal was. Voor de andere cd’s werden de analoge registraties gedigitaliseerd. (Met dank aan Raymond Thielens)
Dat hield begin jaren negentig Philips niet tegen om de digitale cassette (als opvolger van het cassettebandje) uit te brengen en Sony kwam met de minidisc (eigenlijk de voorloper van de opneembare cd maar in pocketformaat…): beide geweldig maar ook beide geflopt… (Met dank aan Marc Van Peteghem)

Hoe dan ook, het eerste wat men deed, was uiteraard alle vinylplaten naar CD omzetten. Daarbij ging men gewoon te werk alsof men ze zou opnemen (met een cassetterecorder b.v.). Dus eerst kant A en dan kant B en daarna eventueel nog wat opnames om aan te vullen (die destijds niet op de elpee konden b.v. omdat daarop minder plaats was dan op een CD).

Op het eerste gezicht lijkt dat “normaal”, maar is dat wel zo? Die elpees werden immers destijds wel degelijk als twee kanten opgenomen. Met andere woorden: kant A werd met een nummer afgesloten dat inderdaad ook als een soort afsluiting kon worden beschouwd en kant B opende dan met een nummer dat net als op kant A als een openingsnummer kon worden beschouwd.

Zou men dan bij het omzetten naar een CD niet beter uitkijken naar een nieuwe volgorde, uiteraard in samenspraak met de artiest in kwestie?

Om één en ander concreet te maken: de vraag kwam bij mij op bij het beluisteren van “Within you, without you” van The Beatles, het eerste nummer op de B-kant van “Sgt.Pepper’s”. Als elpee vind ik dat een goede keuze, maar zou het op een CD beter niet ergens anders staan?

Ronny De Schepper

Een gedachte over “Veertig jaar CD’s

  1. Over deze gedachte wil ik het volgende bijvoegen: er is een tijd voor de Beatles en een tijd na de Beatles (niet voor niks zeiden ze toen dat de Beatles de muziekwereld veranderden) en wat bedoel ik hiermee?
    In de jaren ’50 was een lp het vervolg van één of meer succesvolle hitsingles, met als gevolg dat er veel “vulsel” was, kant A opende met als eerste nummer de hit gevolgd door een hoop covers van liedjes andere zangers of composities die nooit de charts haalden. En voor kant B pasten ze hetzelfde systeem toe. Vanaf Rubber Soul veranderden de Beatles dit concept.
    De lp was eerst en de mensen waren dit systeem gewoon. Nadien volgde de cd, en vroegere lp’s werden op cd gezet, dus de mensen verwachtten niet dat de volgorde van de nummers gewijzigd zouden worden, ze waren immers die volgorde van de lp gewoon.

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.