Het politieke theater is weer in. De Amerikaanse regisseur Peter Sellars is hiervan vooral de trendsetter met uitspraken als « Art is preparing the people for action ». Of nog: « De kunstenaar moet een stem vinden voor de stemlozen. » Hoe raar het ook mag lijken, maar de strontstukken (of om het deftig te zeggen: de faecaliëndrama’s) van Werner Schwab buiten beschouwing gelaten, lijkt het korte interregnum van Wim Van Gansbeke (foto) in het NTG als dramaturg nog het best te situeren in deze stroming. Inhoudelijk is dat misschien niet zo verwonderlijk, maar dat deze inhoud zich vormelijk vertaalt in vrij traditioneel theater, dat is verrassend. « Het dispuut van Valladolid » was daarvan een voorbeeld en het lijkt nu ook die kant uit te gaan met « Professor Bernhardi » van Arthur Schnitzler. Of is de karikaturale aanpak, die de Franse regisseur Jean-Claude Berutti langzaam laat doorsijpelen toch van aard om het spel deze keer wat meer pit te geven? Ikzelf ga me er vanavond van vergewissen. Misschien komen we elkaar wel tegen?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.