Omdat hij van Franz Lehar had vernomen dat er met operettes schrijven heel wat geld te verdienen viel, wilde Giacomo Puccini (foto) dat ook wel eens proberen. Hij moest echter vaststellen dat hij voor het komische genre niet zo geschikt is. Eigenlijk heeft hij van de operette enkel het gegeven overgehouden dat de tribulaties van het hoofdpaar (Magda/Ruggero) een min of meer komisch spiegelbeeld krijgt in de vorm van de meid van mevrouw die zich hier met een dichter in het avontuur stort.
Ik heb zelf ooit een concertante versie van deze opera bijgewoond (een echte opvoering is wellicht niet meer te doen), maar zelfs daarvan is mij heel weinig bijgebleven. De opera bevat trouwens maar één “hitje”, maar ik kan me helaas de titel niet meer herinneren (*), ook niet als ik de dubbel-CD met Anna Moffo en Daniele Barioni in de hoofdrollen, die ik in mijn bezit heb, erbij haal. Bovendien zijn wellicht deze versies grotere aanraders:
Dat Puccini niet vies was van “populair” werk, wordt ook bewezen door het feit dat hij zich ook op de kersverse tangorage stortte met een “piccolo tango”.
Ronny De Schepper
(*) In mijn iTunes vind ik “Chi Il Bel Sogno Di Doretta” terug, gezongen door Sarah Brightman. Dat zal het dan wel zijn, zeker? Ik kan me immers niet voorstellen dat Brightman zich aan het echt “serieuze” werk zou wagen…
dagelijks iets degelijks 