Morgen zal het al twintig jaar geleden zijn dat de Britse toetsenist Peter Bardens in Californië is gestorven aan longkanker (foto Ueli Frey in Zürich 1975). Peter Bardens is zo typisch iemand die nooit uit de schaduw is getreden, maar die een zeer opmerkelijke loopbaan achter de rug heeft.

Hij werd geboren in Londen en begon zijn muzikale carrière als oprichter van de band Cheynes met op drums Mick Fleetwood. Daarna speelde hij korte tijd in Them van Van Morrison. In 1966 vormde hij samen met gitarist Peter Green en drummer Mick Fleetwood de band Peter B’s Looners. De twee zouden hem achterlaten als ze Fleetwood Mac stichten. Hijzelf gaat bij Shotgun Express spelen, waarbij o.m. Rod Stewart de zanger is.

George Tremlett heeft voor zijn “Rod Stewart Story” (1976) Peter Bardens geïnterviewd over zijn samenwerking met Rod Stewart en ik moet zeggen dat Rod daar niet goed uitkomt, al doet Bardens zijn best om beleefd te blijven.
“I remember there was one night he and his girlfriend went out with me and my girlfriend, and he was really rude to the girl he was with – which was very embarrassing for all of us…” (p.42)
“There was one other funny thing about Rod and that was that he never liked to help with the equipment, and this was before the days when even the tiniest bands have six hundred roadies…” (p.41)
“I don’t think any of us stayed that close to Rod, who seemed to act as though he was the singer and we were the backing group.” (p.42-43)
Samengevat vrees ik hieruit te moeten concluderen dat Rod Stewart in die tijd nogal leek op Deco, de onuitstaanbare leadsinger van The Commitments.
Na de tweede single (waarop Rod al niet meer meezingt), wordt er alweer gesplit.

Bardens gaat dan naar Bluesology, de groep van Long John Baldry. Als organist is het mij niet duidelijk of hij in die groep tegelijkertijd speelde met Elton John op piano, dan wel of ze elkaar hebben afgelost. Nadien speelt hij eventjes in de eigenlijk niet bestaande groep The Love Affair, die wel een paar hitsingles afleverde en “dus” zich wel genoodzaakt zag om toch af en toe een optreden te verzorgen. Daarna vormde hij met Bruce Thomas (bass) en Bill Porter (drums) de groep Village. Deze groep bracht in 1969 twee singles uit, Man In The Moon en Long Time Coming. Met begeleiding van deze groep nam hij in 1969 het solo-album The Answer op. Het moet hieruit zijn dat het lange nummer “Homage to the god of light” komt dat ik heb leren kennen door het nachtprogramma van Marc Moulin op de RTB (“King Kong”).

In 1971 trad hij met Andrew Latimer toe tot de groep The Brew, die daarop hun naam wijzigde in Camel. In 1978 verliet hij deze band. Hierna maakte hij enkele soloplaten en deed hij sessiewerk en vormde hij in 1984 korte tijd, samen met Colin Blunstone en leden van The Alan Parsons Project, de groep Keats. In 1995 sloot hij zich aan bij de band Mirage, waarvan ook ex-Camel drummer Andy Ward en enkele oud-leden van Caravan deel uitmaakten. (Wikipedia)

Een gedachte over “Peter Bardens (1945-2002)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.