Morgen zal het ook al 35 jaar geleden zijn dat “My Fair Lady”, in een versie van de musicalafdeling van het Ballet van Vlaanderen, in première ging. De hoofdrol werd vertolkt door directrice Linda Lepomme.

Voor het seizoen 1986-87 werd als nieuwe productie “My Fair Lady” met veel tamtam aangekondigd. Er werd met lof verwezen naar de eerste reeks voorstellingen te Antwerpen in 1963, met Denise Deweerdt, Alex van Royen en Johan Kaart en in alle talen gezwegen over de opvoeringen in de KVO in 1979/1982 met Marinella Paneda, Jan Strobants en Jan Joris. Alsof Linda Lepomme nu voorbestemd was de rechtstreekse en énige opvolgster van Denise Deweerdt te worden …
Ik hou niet van dergelijke dweperijen en het gezelschap zou beter een meer bescheiden toon aannemen omdat een voorstelling door te hoog gestelde verwachtingen vaak teleurstelt. Qua decors was deze voorstelling bijvoorbeeld minder dan bescheiden – armzalig zelfs! – en een onderhandeling over het gebruik van de KVO-decors van 1979 had misschien efficiënter geweest dan de fabricatie van de losse paneeltjes waar de ganse avond mee gegoocheld werd.
Minder dan bescheiden was ook het orkest – zonder strijkers – maar met synthesizers die hier de klankkleur van een hammondorgel gaven. Neem daarbij dan nog wat geklungel met de draadloze microfoons en dan hebben we de negatieve aspecten wel gehad en, toegegeven, die zijn meestal te wijten aan de noodzakelijkheden van een reisvoorstelling.
De overwegend witte inkleding was immers zeer fraai en de enscenering van de Engelsman Stefan Janski speels en dynamisch. Deze “My Fair Lady” is dan ook op de eerste plaats een theatrale aangelegenheid geworden, vooral boeiend door het talent van de acteurs (Anton Peters deed bijwijlen zelfs aan Dario Fo denken). De stem van Linda Lepomme klonk misschien wat te iel in de hoge registers, maar verder is ze vooral als Cockney-Elisa toch zéér prijzenswaardig.
Pittig detail: de mooi-sprekers waren overwegend Nederlanders en de dialectpraters Vlamingen! Al moet gezegd dat Luc Lutz als de taaldeskundige Henry Higgins, ondanks een goede acteursprestatie, géén voorbeeld van zuivere declamatie was…
Opmerkelijk bij deze “My fair lady” was ook de zeer levendige choreografie van Yen Stolk.

Referentie
Ronny De Schepper, “Awel, Lepommeke, ge doe gij da goe”, De Rode Vaan nr.45 van 1986

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.