Dat mijn eigen idolen (die in doorsnee zo’n vijf jaar ouder zijn dan ik, maximaal tien jaar) oud worden, dat is een gegeven, waarmee ik ondertussen willens nillens heb leren leven, maar dat vedetten, waarvoor ik mezelf prees dat ik toch “mee was” met de jeugd, nu ook al Abraham beginnen te zien, dat is toch wel hard om door te slikken. En vandaag is dat het geval met de Ierse zangeres Dido… (foto Raph_PH via Wikipedia)

Dido Florian Cloud De Bounevialle O’Malley Armstrong werd geboren in Kensington (Londen) maar met de Ierse nationaliteit als dochter van een Ierse vader en Engelse moeder van Franse afkomst. Dido begon toen ze vijf jaar was met het bespelen van blokfluit op school. Een jaar later werd ze toegelaten tot de Guildhall School of Music in Londen. Toen ze tien was, speelde ze naast blokfluit ook piano en viool. Tijdens haar tienerjaren draaide ze de platen van haar broer en toerde ze door het Verenigd Koninkrijk met haar klassiekemuziek-gezelschap.

Op haar zestiende raakte ze in de ban van Ella Fitzgerald. Ze begon in verschillende bands in en rondom Londen te zingen, hoewel haar broer Rollo (dj en producer bij de succesvolle groep Faithless) haar adviseerde haar baan niet op te geven. Ze was onder andere te horen op het debuutalbum van Faithless uit 1995. De volgende twee jaar toerde Dido met Faithless en elke keer wanneer ze terug in Londen was, nam ze ook demo’s van haar eigen liedjes op.

Zo begon de opname van haar debuutalbum No angel. De combinatie van Dido’s liefde voor warme akoestische klanken en haar broers fascinatie voor beats en alles wat elektronisch is, maakt het album zowel nieuw als klassiek tegelijk. De grote doorbraak bereikte ze toen Eminem een gedeelte van haar nummer Thank you gebruikte voor zijn hit Stan. Hierna bereikten ook enkele singles van No angel de hitparades. Haar nummer Here with me werd gebruikt als themamuziek voor de televisieserie Roswell.

Dido verbrak in 1999, kort na de verschijning van het album No angel, de relatie met haar verloofde, entertainmentadvocaat Bob Page. Het paar had zeven jaar een relatie.

In 2003 kwam Dido terug met haar album Life for rent. Dit album werd nog succesvoller dan het vorige en ging wereldwijd miljoenen malen over de toonbank. De eerste singles White Flag en Life for rent werden grote hits. Ook de singles Don’t leave home en Sand in my shoes kwamen van dit album, maar werden minder grote hits.

In 2004 maakte Dido bekend dat ze in 2005 een jaar rust zou nemen, maar ze was toch weer te zien op het Live 8-festival. Ondertussen was Dido al een tijd in Los Angeles bezig met de opnames en het schrijven van nummers voor haar derde album. Safe Trip Home verscheen op 17 november 2008. De eerste single daaruit heet Don’t believe in love.

In november 2010 werkte Dido samen met A.R. Rahman aan de filmsoundtrack voor 127 Hours. In januari 2011 werd Dido’s nummer If I rise, een duet met A.R. Rahman, genomineerd voor een Oscar. In juli 2011 kregen Dido en haar man Rohan Gavin een zoon.

In maart 2013 verscheen Dido’s album Girl who got away. Op 7 januari 2013 werd de eerste single daarvan gepresenteerd, No freedom. Haar vijfde studioalbum, Still on my mind, werd uitgebracht in maart 2019.

Tot slot weet Wikipedia nog te melden dat Dido een supporter is van voetbalclub Arsenal. Ik weet niet wat het belang daarvan is, maar voor mezelf heeft dat wel een speciale betekenis natuurlijk (zie hier).

Ronny De Schepper

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.