Wa emme na al veul zien passère oep’t Scheld, mor da nog nie, hé Choarel!“ Dit zinnetje uit een Nero-strip van Marc Sleen zal werkelijk één van mijn leidmotieven blijven. Want nu heb ik weer iets heel bizars aan de hand. Via mijn stilaan welbekende “willekeurige woordgenerator” ben ik op een boek gevallen van Peter Smith (*), dat – zelfs in de Nederlandse vertaling – de titel “Two of us” meekreeg. Alhoewel ik er bijna voor honderd procent zeker van ben dat ik het ooit al heb gelezen, herinner ik mij er helemaal niks meer van. Nada. Niente. Nothing. Rien de knots. En daarom ga ik het dan maar nog eens herlezen.

Nu valt dit met ouder worden steeds meer voor dat ik mij hoegenaamd niks meer herinner van een boek dat ik heb gelezen of een film of toneelstuk dat ik heb gezien (oorspronkelijk stond hier ook “opera” bij, maar vreemd, opera’s kan ik me meestal wél herinneren), maar meestal heb ik toch wel een paar aantekeningen gemaakt, zodat ik die toch nog een beetje als draad van Ariadne te gebruiken. Maar deze keer heb ik blijkbaar helemaal niks genoteerd.

In het boek zat een kaartje waarop de collega’s van mijn vrouw haar gelukwensen met de geboorte van haar kleinzoon. Die is ondertussen zo’n vijftien jaar oud, zodat ik het boek blijkbaar amper enkele jaren na het verschijnen (2004) heb gelezen. Dat was dus ook in de tijd dat ik de website goodreads nog niet had ontdekt.

Toch is het zeer merkwaardig dat ik niks heb genoteerd. Want de titel “Two of us” slaat natuurlijk op een nummer van The Beatles en het boek gaat dan ook over de moeilijke relatie tussen een vader en een zoon tot ze hun gemeenschappelijke liefde voor The Fab Four ontdekken. De kaft is dan ook een getrukeerde foto van een vader en een zoon op het fameuze zebrapad van Abbey Road. Of het écht de auteur en zijn zoon zijn vind ik niet zo belangrijk. Maar dergelijke vragen moet ik me toch destijds al hebben gesteld?

Over de auteur is ontzettend weinig bekend. Op de website van zijn uitgeverij leer ik: Peter Smith is a contributing editor for O, the Oprah Magazine and has written for The New Yorker, the New York TimesTravel and Leisure, and Harper’s Bazaar. He is the author of three novels, most recently A Good Family. He lives in Northampton, Massachusetts. En over het boek vertelt hij daar: “It started off as a magazine piece I pitched to the New York Times Sophisticated Traveler — a father-and-son jaunt to Liverpool. Sam, my son, was three-quarters of the way through a major-league Beatles obsession, and the Times told me, ‘Yes, go for it’, so Sam and I flew to London, then to Liverpool, then back home to Massachusetts, where we live. Before I could write a single word, the magazine killed the article, after I made the mistake of telling the photo editor that Liverpool was ‘kind of depressing’. So I thought, Well, Liverpool is kind of the climax of what’s been a pretty enormous two-year arc, both personally for my son and for our relationship in general. Why not write a book about it?”

En natuurlijk willen we weten wie zijn favoriete Beatle was/is… “I’ll be conventional here: Paul. Sam actually wrote him a fan letter and got a reply back. Last year I bankrupted myself and took my whole family to see him at Madison Square Garden. It was an amazingly good concert, the closest I’ll get to seeing the Beatles live.” In het boek (p.37) lezen we nog: “Sommige critici beschouwden Paul als Winnie-de-Poeh en John als Iejoor, maar dat was niet eerlijk. Een heleboel mensen zagen Paul als de zorgeloze Beatle en John als de duistere en gekwelde.”

Volgens Smith is Paul ook de man achter het Apple-concept: “Die was geïnspireerd op Le Jeu de Mourre van René Magritte, een schilder van wie Paul werk verzamelde.” (p.36)

De zoon daarentegen heeft het meer voor George: “Sam was pretty sad when George died, even though he’d been preparing for the day.”

Het boek, maar ook de “Beatlemania”, eindigt met een ontgoochelende reis naar Liverpool. Het moet ongeveer in dezelfde periode geweest zijn als onze “Magical Mystery Tour”, maar dan wel met een vrouwelijke gids (Hillary) in tegenstelling tot die van ons (zie hieronder). Alhoewel het zeker geen zonnige dag was, viel onze reis toch beter mee dan die van Peter en Sam. En dat geldt ook voor het boek. Wat had ik me er eigenlijk van voorgesteld?

Ronny De Schepper

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.