Tachtig jaar geleden vielen de Japanners de Amerikaanse marinebasis van Pearl Harbor aan. Als het nieuws op de radio wordt omgeroepen, wordt het eerst op hoongelach onthaald omdat toevallig Orson Welles pas op de radio gedichten van Walt Whitman had voorgedragen. Men dacht dat hij de Amerikanen weer een poets wou bakken. Toch werd Hollywood samen met de rest van het land nu ook onder de wapens geroepen, in die zin dat de filmindustrie in eerste instantie werd ingezet om sterke oorlogsreportages te maken.

Maar ook op het thuisfront werd de filmproductie in de oorlogsomstandigheden ingeschakeld. Dat betekende echter niet dat men zich meteen op oorlogsfilms gooide. Integendeel zelfs, zowel “de jongens aan het front” als de vrouwen die nu volop in de oorlogsindustrie aan het werk gingen, hadden op de eerste plaats behoefte aan ontspanning, aan een ontsnapping uit de dagelijkse zorgen. Het waren dus juist frivole musicals die vooral floreerden. De soldaten kregen er zelfs nog een surplus bij: alhoewel oppercensor Will Hays aangemaand werd een oogje dicht te knijpen, waren sommige films toch nog niet opwindend genoeg om de van geslachtsverkeer verstoken soldaten genoegdoening te verschaffen. Met andere woorden, met instemming van hogerhand werden ook pornofilms aan het front vertoond. Aan het front zelf werden ook films gedraaid, die met hun semi-documentair karakter uitsteken boven de clichés die Hollywood gewoontegetrouw spuide. Voorbeelden daarvan zijn “Air Force” van Howard Hawks (1943) en “They Were Expendable” van John Ford (1945). Natuurlijk mocht niet àlles getoond worden. Zo werden drie documentaires van John Huston, “Report from the Aleutians” (1943), “The battle of San Pietro” (1945) en “Let there be light” (over door de oorlog getraumatiseerde soldaten, 1946) gewoon verboden. De semi-documentaire toon van deze prenten vinden we ook nog terug in enkele films van kort na de oorlog zoals “Objective Burma!” (Raoul Walsh, 1944), “A walk in the sun” (Lewis Milestone, 1945), “Attack” (Robert Aldrich, 1956) en “The Steel Helmet” (Samuel Fuller, 1951).

Ronny De Schepper

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.