Voor mijn verjaardag heeft John me twee boeken gegeven. “Wielerboeken” zou men kunnen zeggen. Maar alvast deze eerste, “Pellegrina” van Lidewey van Noord, is veel méér dan een “wielerboek”…

Ik ga op het internet op zoek naar wat meer informatie over de schrijfster en het eerste waar ik tegenaan bots is al meteen een ontgoocheling: “Ter gelegenheid van de Grande Partenza van de Ronde van Italië is er vanaf 24 april een unieke tijdelijke expositie te zien in het Huis van de Nijmeegse Geschiedenis” staat er. Deze expo is mede georganiseerd door Lidewey. En hoe heet die tentoonstelling dan wel? Amore e Vita zal van 24 april tot en met 8 mei te zien zijn in het Huis van de Nijmeegse Geschiedenis. http://www.huisvandenijmeegsegeschiedenis.nl

Ik schrik me een hoedje. Gelukkig staat er ter verduidelijking: “In de expositie Amore e Vita staat de innige band tussen de katholieke kerk en het wielrennen centraal. Zeker in Italië zijn kerk en koers nauw met elkaar verbonden. Niet voor niks sponsorde het Vaticaan het team Amore e Vita.

Inderdààd, “Niet voor niks sponsorde het Vaticaan het team Amore e Vita. Blijkbaar zijn de organisatoren er zich niet van bewust dat de ploeg eigenlijk een anti-abortusteam is. Enfin, ik hoop dat ze zich daarvan niet bewust zijn. Ik lees op Wikipedia dat de ploeg ook tegen euthanasie is! ’t Wordt steeds erger!

“De ploeg komt soms in het nieuws vanwege haar felle beleid tegen doping, waar tegenover staat dat ze dopingzondaars die berouw tonen vaak een nieuwe kans geeft.” Een eufemisme voor het feit dat de ploeg voor het grootste deel een verzameling is van gedopeerden.

Dit is even slikken, ik stond juist op het punt om Van Noord te bewieroken voor haar boek en, toegegeven, deze vaststelling doet daar natuurlijk niks van af, maar mijn zin om haar lof toe te zwaaien is helemaal in rook opgegaan.

Bon, dan maar in het kort, zonder al te veel adjectieven. De ondertitel van het werk, “een Italiaanse wielerbedevaart”, geeft precies aan waarover het gaat. Van Noord trekt (jammer genoeg meestal met de wagen) door het Italiaanse schiereiland op zoek naar plekken die in verband kunnen worden gebracht met Italiaanse wielrenners. In het begin zijn het vooral de Hele Groten (meestal overleden) met de bekende verhalen, het boek wordt echter het interessantst naarmate ze afzakt (ook letterlijk in geografische zin) naar de mindere goden. Die leven meestal nog en Van Noord gaat ze dan ook opzoeken en borstelt een menselijk portret van individuen die nu eenmaal de kost verdien(d)en door op een fiets te klauteren. Vaak ontluisterend, maar meestal ontroerend.

Haar stijl is daarbij heel poëtisch, iets wat ik me merkwaardig genoeg niet herinner van haar boek over Peter Sagan, dat ik een paar jaar geleden ook van haar heb gelezen.

En wat doet die tweede mijnheer van Noort (met een “t” deze keer) op de kaft vroeg ik me af. Tot ik de prachtige foto’s zag. Op een bepaald moment wou ik hem zelfs op gelijke hoogte plaatsen met de schrijfster, tot ik op het einde bij de “verantwoording” vaststelde dat hij slechts voor een derde van de foto’s verantwoordelijk is. De rest is van Lidewey zelf of gewoon gekocht bij agentschappen. Ik ben dan niet gaan terugspoelen om te zien van wie die mooiste foto’s waren. Dat was toen een lichte ontgoocheling, maar mijn grootste ontgoocheling moest dus nog komen…

Ronny De Schepper

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.