Het is vandaag al dertig jaar geleden dat Rik Vanpoucke, de voormalige middenvelder van Cercle Brugge, is overleden. In 1985 werd hij gehuldigd door zijn stamcafé “Het Volkshuis” in de Sleepstraat, dat toen nog het lokaal van de KP was. Daarom werd ik erop afgestuurd om tijdens deze huldiging een interviewtje af te nemen, dat later dan ook in De Rode Vaan is verschenen.

59 mieke felix

Soms onthou je dagen gemakkelijker dan jaren. Zo weet ik nog heel goed dat het een mei-avond was, maar of het nu twee of drie jaar geleden is… ? Het was alleszins in de tijd dat we nog een rubriekje hadden « aan den toog ». « Aan den toog » kan je immers heel wat volkswijsheid opsteken. Uitzonderlijk aan dat rubriekje was ook dat we het in het dialect weergaven. Misschien was het daarom — want West-Vlaams heeft mij nooit erg bekend in de oren geklonken — dat ik de volle draagwijdte niet snapte van de sympathieke zeventiger waarmee ik in gesprek was geraakt. Misschien waren het ook de omstandigheden die zich niet leenden tot « nauwkeurig denken »…
Hoe dan ook, we hebben die avond lang gepraat over voetbal, maar nooit drong het tot mij door dat ik hier bij een levende legende op schoot zat. Anders had ik vlug contact kunnen opnemen met Cercle Brugge, want deze ploeg was toen reeds op zoek naar haar vroegere sterspeler. Henri « Rikske » Vanpoucke, want dat is ‘m, 79 jaar, was immers naar Gent verdwenen en het is zelfs zeer de vraag of zijn vrienden in zijn stamcafé in de Sleepstraat wel wisten dat deze « West-Vlaamse immigrant » (één van de velen in Gent, tussen haakjes), ooit nog heeft geschitterd op het middenveld.
Maar kom, op die manier gebeurde het dat de dirigenten van « de Cercle » Rik Vanpoucke hebben « herontdekt » na een speurtocht van drie jaar net op het moment dat zij op het punt stonden om de Beker van België binnen te rijven. Vanuit de eretribune kon « Rikske » dan ook dit wonder onder zijn ogen zien gebeuren.
« Dat maakte me erg gelukkig, » zegt Rik, « het deed me weer aan de tijd van vroeger denken en dat is voor mij toch een heel mooie periode uit mijn leven geweest. Bovendien deed het mij ook plezier te zien dat de Cercle eindelijk opnieuw was opgestaan na een periode van slabakken. »
— Dat was in uw tijd ook niet het geval ?
Rik Vanpoucke :
Dat varieerde. Toen we op een bepaald moment aan de top stonden, hebben we b.v. te lang gewacht om de spelerskern te vernieuwen met jonge beloften, waarbij de oudere spelers zich nog altijd verdienstelijk konden maken door als raadgevers op te treden voor die jongeren, zodat we uit ereafdeling verdwenen. We hebben ons echter toch nog kunnen herpakken en voor het seizoen ’39-’40 traden we opnieuw aan in de hoogste divisie. De oorlog brak echter uit, het was gedaan met het voetbal, zeker voor mij : ik was de 33 reeds gepasseerd, dus na vijf jaar oorlog moest ik er niet meer aan denken nog terug te komen.
— Er had anders nog een mooie « fin de carrière » voor u aan vastgezeten ?
Rik Vanpoucke :
Zeker, maar dan niet in de betekenis van nog ergens wat poen te gaan pakken zoals dat nu het geval is, nee, wij waren nog zuivere amateurs.
— Ondanks dat leverde Cercle Brugge destijds toch heel wat spelers voor het nationale elftal waaronder uzelf…
Rik Vanpoucke :
Ja, we waren met z’n vieren. Van Holmen mag zelfs 53 « caps » op zijn actief schrijven. Ikzelf heb twee jaar (*) in de nationale ploeg gespeeld.
– Als middenvelder?
Rik Vanpoucke :
Bij Cercle ben ik begonnen als inside, als halfback. Toen Van Holmen gekwetst geraakte, heb ik centerhalf gespeeld. Dan verongelukte Van Couillie in Tourcoigne en dan ben ik back geworden. En op die manier ben ik dan uiteindelijk opnieuw op mijn oorspronkelijke plaats van halfback terecht gekomen.
— Was dat in die tijd de gewoonte dat spelers zo gemakkelijk van plaats verwisselden ?
Rik Vanpoucke :
Nee, maar zoals je ziet, kwam het vaak uit de omstandigheden voort dat ik voor iemand moest inspringen.
— Maar daar moet ge wel een veelzijdig speler voor zijn ?
Rik Vanpoucke :
Dat moogt ge wel zeggen, ja.
— De onvermijdelijke vraag : wat is uw mooiste herinnering ?
Rik Vanpoucke :
België-Holland in 1933. Als middenvelder kom je natuurlijk niet vlug tot scoren, maar ik heb toen wel een paar mooie doelpunten aangebracht, we hebben die wedstrijd immers gewonnen met 3-1.
— Ja, « den Belgenolland », dat was in die tijd en ook nog veel later telkens weer een hele belevenis. Nu er echter een testwedstrijd tussen deze beide landen voor de Wereldbeker in zit, hoort men heel andere geluiden. Zo zou men de Nederlandse supporters de toegang tot het stadion willen ontzeggen. Dat natuurlijk met in het achterhoofd het drama op de Heizel. Wat me op mijn volgende vraag brengt: zaten die risico’s er in “uw” tijd ook reeds in?
Rik Vanpoucke :
Bah nee, alleen als er een derby was tegen Club Brugge, dan moesten we zien wat we deden. Echte baldadigheden waren dat echter niet. Ze kwamen b.v. samen in café De Klokke en zakten toen met twintig, dertig af naar ons, maar zo’n handvol, dat zagen wij nog niet eens staan, hé.
— Over die Wereldbeker gesproken, « internationaal » betekende dat in die tijd zoveel als nu ?
Rik Vanpoucke :
Nee, grosso modo zou je kunnen stellen dat het zich in West-Europa afspeelde, België, Frankrijk, Engeland, Tsjechoslovakije, Oostenrijk, kortom zo’n acht landen die op het einde van het seizoen onderling een soort van competitie speelden en wie daaruit als winnaar te voorschijn kwam, die had de beker.
– En waar situeerde België zich dan ?
Rik Vanpoucke :
We mochten niet klagen. We hebben zelfs wedstrijden gewonnen die we op papier niet kónden winnen. Zo hebben we onszelf werkelijk overtroffen in België-Zweden b.v. die we na verlengingen hebben gewonnen, nadat de wedstrijd zelf op 2-2 was geëindigd. Dat zijn zaken die je niet vergeet.
Inderdaad. Tijdens de huldiging die hem die avond in het Volkshuis te beurt viel vanwege het bestuur van Cercle Brugge en de vzw Vooruitgang en Cultuur bleek Rik nog tal van anekdoten in petto te hebben, die naarmate de avond vorderde steeds kleurrijker werden. Rik voelt zich nu eenmaal goed thuis in Gent. Op onze vraag hoe een Bruggeling in Gent verzeild geraakte, antwoordde hij dan ook zonder verpinken : « Omdat het op een ander beter is, zeker hé ? »

Referentie
Ronny De Schepper, Rik Vanpoucke, de herontdekking van een voetbalinternationaal, De Rode Vaan nr.29 van 1985

(*) Volgens Wikipedia zou Rik slechts twee kéér voor de Belgische ploeg hebben gespeeld en dan nog binnen één en hetzelfde jaar (1930). Maar dat klopt dan al niet met die match tegen Nederland, waarover Rik het een beetje verder heeft.

68 jef turf

Een gedachte over “Rik Vanpoucke (1905-1991)

  1. In 1933 waren er maar twee officiele interland gespeeld tussen Nederland en Belgie.
    Deurne, 9 april : Belgie – Nederland 1-2
    Amsterdam, 7 mei : Nederland – Belgie 1-3
    In ieder geval : Henri deed aan geen van deze wedstrijden mee.
    Er is in 1933 geen onofficieel wedstrijd geweest tussen de Rode Duivels en Nederland B of Zwaluwen enz …
    Ook totaal niks te lezen in (onder andere kranten) “Het belang van Limburg” van maandag 29 september 1930 over een zogezegde “overwinning na verlengingen” tegen Zweden op 28 september 1930. http://krantenarchief.concentra.be/vw/page.do?id=GVM-01-003-19300929

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.