Het is vandaag zeventig jaar geleden dat “Alice in Wonderland”, de 13e animatiefilm van Walt Disney, in première ging. Die première vond merkwaardig genoeg plaats in Londen, uiteraard omdat Disney daarmee eer wilde bewijzen aan de schrijver van het boek, Lewis Carroll. Dat zou hem echter slecht bekomen…

De film werd immers door de Britse pers erg slecht ontvangen. Zo beschuldigden Britse critici Disney ervan dat hij het boek, dat tot de bekendere Britse literatuur wordt gerekend, had geamerikaniseerd. In plaats van de beroemde illustraties van Sir John Tenniel als voorbeeld te nemen, liet Disney minder complexe en meer gestroomlijnde versies ontwerpen van de personages. Tekenaar Mary Blair ontwierp de decors voor de film. Een van de grootste kenmerken van haar tekeningen is het grote gebruik van kleuren.
Om enkele van de bekende verzen en gedichten uit het boek te behouden, huurde Disney componisten en songwriters in om deze teksten om te zetten tot liedjes. Er werden meer dan 30 mogelijke liedjes geschreven voor de film, waarvan veel voor een klein deel in de film zijn verwerkt. In totaal bevat “Alice in Wonderland” het grootste aantal liedjes voor een Disneyfilm, maar sommige ervan duren slechts enkele seconden. De titelsong werd gecomponeerd door Sammy Fain, maar ook dat werd geen succes.
In Amerika sloeg de film eveneens niet aan. Er werden dan ook maar weinig kaartjes voor de film verkocht. Mede hierdoor werd de film tijdens Walt Disneys leven niet meer opnieuw in de bioscoop uitgebracht. Wel werd de film af en toe vertoond op televisie, maar altijd in een sterk aangepaste versie van minder dan een uur. Maar ondanks de slechte, in sommige gevallen zelfs vijandige kritieken die de film oorspronkelijk kreeg, wordt de film vandaag de dag gezien als een van de betere films die Disney ooit heeft gemaakt.
Auteur Lewis Carroll had destijds ook foto’s genomen van het meisje dat later de moeder van Aldous Huxley zou worden, waardoor de bewerking van “Alice in Wonderland” voor Walt Disney zowat de enige opdracht was die Aldous Huxley graag aanvaardde, toen hij tijdens de Tweede Wereldoorlog noodgedwongen als scenarist in Hollywood aan de slag ging (Stan Lauryssens, “Mijn heerlijke nieuwe wereld. Leven en liefdes van Maria Nys Huxley”, Leuven, Van Halewyck, 2001, p.278). Wat niet belet dat Disney het scenario afwees, officieel “omdat hij slechts één op drie woorden ervan begreep”, maar wellicht ook wel omdat Huxley kort daarvoor door iemand (ten onrechte) als communist was aangeklaagd bij het fameuze McCarthy-comité (ibidem, p.301).

Ronny De Schepper

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.