Dirk Musschoot is een Gentse schrijver en journalist (foto van zijn eigen website), die ik vooral ken van uit de tijd toen ik nog lid was van de Radio- en Televisiecritici (ik neem aan dat hij daar nog altijd lid van is, tenminste als deze vereniging nog bestaat). Uiteraard hebben we elkaar vooral leren kennen tijdens onze reis naar de Sovjetunie in december 1988. Ooit heeft Dirk me eens beloofd foto’s van deze reis door te sturen, misschien is het vandaag het moment om hem daar nog eens aan te herinneren…

Dirk Musschoot groeide op in de Gentse wijk Malem. Hij studeerde voor leraar, maar raakte in het begin van de jaren tachtig al gauw betrokken bij de vrije radio in Gent. Zoals hij zelf schrijft op zijn FB-pagina: “Op de eerste verdieping van café De Gentenaar (de echte eerste verdieping, niet die tussenverdieping waar je amper rechtop kon staan), zat Radio GO. GO, van Gentse Omroep. Zaki, die toen nog op de Voskenslaan woonde, kwam op een keer binnen bij Radio Malinda (van ‘Marc en Linda’, ha!), boven een café op de Sint-Denijslaan, aan de achteringang van het Sint-Pietersstation. Zaki heeft toen in opdracht van de VUM, waar men ook aan een keten van vrije radio’s werkte, Malinda ‘gekocht’ en de studio’s overgebracht naar zijn café in de Vlaanderenstraat. Daar werd radio gemaakt door o.a. Dirk Dauw (De Gentenaar), Roland Van Campenhout (jaja) en ondergetekende.

Daar, in café De Gentenaar, kwam ik opnieuw Zaki’s vrouw Frieda tegen. Het was een weerzien, want als klein manneke had ik haar gekend als de secretaresse van mijn grootvader.

Toen Zaki’s zonen op een keer middenin mijn programma de studio binnenkwamen, sprak hun vader hen vermanend toe: ‘Weg, jullie! Dirk moet zich concentreren.’

Op een keer kreeg ik na mijn radioprogramma bij GO een telefoontje van Walter Capiau. ‘We gaan in Gent met een nieuwe vrije radio beginnen. Doe je niet mee?’ En toen ben ik bij de Gentse Informatie- en Radio-omroepstichting (GIROS) begonnen. Die is gauw overgegaan in de Gentse Radiovereniging (GRV), met studio’s op de bovenste verdieping van (toenmalig) hotel Ascona aan de Voskenslaan. En zo begint nen mens zijn journalistieke carrière…”

Toen die zender ophield, trok hij naar Radio Plus, waar hij het programma “Kouten” presenteerde en met schrijver Karel Verleyen het jongerenprogramma “Tienertijd” maakte.

Ondertussen was Musschoot in 1985 actief op het kabinet van eerste minister Wilfried Martens. In 1986 stopte hij met radio en ging werken op de voorlichtingsdienst van de stad Gent. Karel Verleyen was hoofdredacteur van het jongerentijdschrift Top en op zijn vraag schreef Musschoot enkele reportages voor het tijdschrift. Verleyen werd adjunct-hoofdredacteur van Het Volk en Musschoot volgde hem naar die krant om er de wekelijkse jongerenbijlage ’t Kapoentje te leiden. In 1987 ging hij vast werken op de redactie van Het Volk. Hij werd er mediaverslaggever en werd voor de krant verscheidene jaren als verslaggever naar het Eurovisiesongfestival gestuurd.

Onder aanmoediging van Verleyen verscheen in 1987 het eerste verhaal van Musschoot, “Skiloop in mineur”, als onderdeel van een omnibus. Datzelfde jaar verscheen bij Casterman ook zijn eerste eigen boek, De Kustvisser vertelt. In 1989 verscheen De Berggids vertelt, waarvoor hij in 1990 een Boekenwelp voor beste informatieve jeugdboek kreeg. Beide boeken werden vertaald in het Frans en Italiaans. In 1992 kreeg hij in Nederland een Vlag en Wimpel voor zijn redactiewerk in Lannoo’s Encyclopedie voor de Jeugd.

Hij bleef de volgende jaren vooral actief als auteur van jeugdboeken. Voor volwassenen schreef hij in 1993 een hoofdstuk over de provincie Oost-Vlaanderen in de toeristische gids Lannoo’s Grote Geïllustreerde Gids voor België en Luxemburg. De volgende jaren schreef hij ook geregeld non-fictie voor volwassenen. Gebaseerd op een reeks krantenartikelen rond de zaligverklaring van Pater Damiaan verscheen in 1995 het boek Damiaan, een leven voor de melaatsen.

In 1995 ging hij op de cultuurredactie van de krant Het Nieuwsblad werken. In 2000 verscheen het boek De Vlamingen op de Titanic over de ondergang van de Titanic. Rond dit boek richtte Kunsthal Sint-Pietersabdij een tentoonstelling in, die zo’n 37.000 bezoekers lokte. Vandaag de dag is Musschoot eindredacteur bij de krant De Gentenaar. (Wikipedia)

Zijn jongste boek is “Sweethearts” (uitgeverij Lannoo), dat op 3 februari 2019 werd voorgesteld in het Cultureel Centrum Scharpoord van Knokke.

Het boek bevat ontroerende liefdesverhalen van Vlaamse sweethearts en hun Britse bevrijder. Honderden Vlaamse vrouwen werden na de bevrijding in 1944 verliefd op een Brits militair. Soms leidde dat tot een flirt of een kortstondige relatie, maar even vaak beloofden ze elkaar eeuwige trouw. Sommige koppels vestigden zich in ons land, andere zochten hun geluk in Groot-Brittannië.
Wie waren die Tommy’s die met een meisje van hier aan de haal gingen? Wie waren die oorlogsbruiden die zich in de armen gooiden van een soldaat die soms vreselijke dingen had meegemaakt? Dirk Musschoot reisde jarenlang België en Groot-Brittannië af en vond tientallen love stories van Brits-Belgische bevrijdingskoppels. Verhalen vol ontroering, maar vaak ook van eenzaamheid en gemis.

Ronny De Schepper

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.