Het zal morgen al twintig jaar geleden zijn dat Karel Heirbaut is overleden aan longvlieskanker. Toen ik zijn naam als zoekterm intikte op mijn blog, kwam ik bij deze bespreking van een stuk van De Barst door zijn stadsgenoot Johan de Belie terecht ondanks het feit dat zijn naam er niet in voorkomt. Op de pagina die het AMSAB aan Karel Heirbaut heeft gewijd, lees ik echter: “Karel Heirbaut is bekend geworden voor zijn strijd tegen sociaal onrecht. Hij lag mee aan de basis van een belangrijke beweging van strijdsyndicalisten in het Waasland. Met zijn theaterstukken, boeken en foto’s verspreidde hij zijn maatschappijkritisch gedachtegoed.” Ik neem dus aan dat dit één van zijn stukken was, of dat hij er althans toch aan heeft meegewerkt.

De nieuwste productie van arbeiderstoneel Barst “Het zinkend schip” handelt over de lekke boot waarin wij samen met 400.000 werklozen zitten, over het systeem zelf dat ons naar de haaien stuurt. Een summier verhaal dat opgevuld wordt met liedjes en koldereske scènes. Over de RVA-inspectie, over zogenaamde zwartwerkers, terloops ook over groenen, leefmilieu, bewapening, racisme.
In een eerste deel duidt Barst het maatschappelijke systeem aan en formuleert zijn kritiek; dit wordt overwegend gedaan bij middel van het op scène tegen elkaar uitspelen van tegengestelde meningen, een uitstekend middel zoals het hier gehanteerd wordt om alle pro’s en contra’s aan bod te laten en het publiek via zelfinzicht tot kritiek te brengen.
In het tweede deel hebben de doppers zelf de touwtjes in handen genomen; er wordt een heropvoedingsgesticht voor de kapitalisten opgericht, het volk zal zelf regeren, en de werklozen worden de troeteldieren van de samenleving. Dit laatste is misschien voor enige nuancering vatbaar. (*)
Wanneer Barst de uitkering wil verhogen is alles prima in orde, wanneer zij de werklozen op luxueuze vakantietochtjes sturen, zitten we natuurlijk ver van een realistische oplossing.
Barst argumenteert daarover zelf dat het hier inderdaad over een toekomstdroom gaat, en dat dromen vanuit de huidige hachelijke situatie toch wel eens mag. Een redenering die ik best kan volgen. Temeer daar het slotlied de echte Barst-boodschap bevat : « Allemaal samen doen we’r wat aan ».
Ludiek strijdtoneel is dit. Ambiance in de zaal verzekerd. En stof tot discussie (na elke voorstelling) is er ook voldoende. Aanbevolen aan organisatoren.
Barst heeft ook een boekje uitgegeven waarin hun historiek en talrijke liedjesteksten uit vroegere producties. Verkrijgbaar voor 100 fr.

Referentie
Johan de Belie, Het zinkend schip, De Rode Vaan nr.6 van 1982

(*) Ik ben gek op de droge humor van Marc/Johan.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.