Wouke van Scherrenburg, die jarenlang als politiek verslaggever een vertrouwde verschijning op en rond het Binnenhof was, nam ons in februari 2021 mee in de levens van Jacoba van Beieren, Johan van Oldenbarnevelt, de gebroeders De Witt, Rutger Jan Schimmelpenninck, Johan Rudolph Thorbecke, Pieter Jelles Troelstra en Pim Fortuyn. Levens die getekend werden door strijd om de macht en persoonlijke tragiek. Je kunt de vorige afleveringen hier terugkijken. (Evangelische Omroep)
Ik heb die vorige afleveringen aan mij laten voorbijgaan omdat ik dacht dat het toch wel allemaal voor eigen (Nederlands) gebruik zou zijn. Met de laatste aflevering, die aan Pim Fortuyn was gewijd, was dit uiteraard helemaal anders. Hier kreeg ik de kans om na te gaan hoe politiek correct men met “het verschijnsel Pim Fortuyn” zou omspringen. Ik kan u al op voorhand verklappen dat dit uiteindelijk best bleek mee te vallen.
Ik was wel verbaasd hoe een bepaalde journaliste centraal bleek te staan, zo ongeveer op dezelfde wijze als de aanpak van Guinevere Claeys in de documentaire over Johan Anthierens. En uit bovenstaande perstekst van de Evangelische Omroep leer ik nu dat deze journaliste, Wouke van Scherrenburg dus, eigenlijk de maakster is van de documentaire! Dat is dus blijkbaar een nieuwe trend in de televisiejournalistiek die ik eigenlijk niet toejuich, moet ik toegeven.
Die Wouke was dan op de koop toe ook nog iemand die zelf een rol had gespeeld in de gebeurtenissen die aan de moord op Pim Fortuyn vooraf gingen. Zij was met name de journaliste die hem verweet een slechte verliezer te zijn, waarop hij haar toesnauwde dat ze maar terug aan het fornuis moest gaan staan. Waarbij ze zelf toegaf: “Eerst was ik verontwaardigd, maar dan besefte ik: nu heb ik mijn quote!”
Anderzijds was het dan ook niet verwonderlijk dat ze in nauwe schoentjes kwam te staan, toen ze op de avond van de moord haar job wilde doen, maar belaagd werd door een woedende menigte. Nu, bijna twintig jaar later, werd er dan ook toegegeven dat er destijds wel degelijk fouten zijn gemaakt, b.v. toen de feministes die met stronttaarten naar Fortuyn zijn kop smeten geen strobreed in de weg werd gelegd. Niet door de omstaanders, niet door de aanwezige journalisten en zeker niet door de afwezige politie. In de documentaire werd toegegeven dat op die manier het pad voor de moord eigenlijk reeds werd geëffend.
Anderzijds kwam ook heel even aan bod dat de moordenaar van Pim Fortuyn ondertussen alweer op vrije voeten loopt. Dat gebeurde dan door actrices Leny Breederveld en Joka Tjalsma die als fans van de vermoorde politicus ten tonele werden gevoerd. Dit was overigens een totaal ongepaste ingreep, die blijkbaar moest aangeven dat de fans van Fortuyn gewone, alledaagse, bijna wat achterlijke mensen waren. Wat mij betreft een klap in het aangezicht van alle Fortuyn-stemmers of zelfs maar sympathisanten.
Maar, zoals gezegd, voor de rest viel de documentaire eigenlijk nog mee. Zelf vernam ik hier voor het eerst dat Pim Fortuyn in zijn studententijd nog links om niet te zeggen extreem-links was geweest. Zijn sympathie voor Joop den Uyl kwam b.v. ook als een verrassing. En anderzijds mochten tegenstanders als Ad Melkert, niet gehinderd door enige tegenspraak, hun gang gaan, maar Wouke merkte wel terecht op dat de afkeer van zijn gezicht afdroop en dat speelde ook niet direct in het voordeel van deze politicus.
Nog opvallend: de buste van Fortuyn staat op een 3,5 meter hoge zuil (zodat men het beeld zelf niet makkelijk kan bekladden of beschadigen allicht) met de Latijnse tekst: ‘Loquendi libertatem custodiamus’ (laten wij waken over de vrijheid van het spreken). Ten eerste: een zeer goed gekozen slogan, want de politiek correcten die zozeer de mond vol hebben van de vrijheid van meningsuiting, zijn de eersten om ze te beknotten, desnoods zelfs door dodelijk geweld te gebruiken, iets wat (voorlopig?) gelukkig nog niet van de tegenpartij kan worden beweerd (*). Maar het doet ons, Vlamingen, natuurlijk onmiddellijk aan Bart De Wever denken, die zich ook graag van het Latijn bedient. En de vergelijking met de documentaire reeks op de VRT drong zich dan ook op. En dan komt De Wever daar toch als overwinnaar uit, voor zover men van een “wedstrijd” tussen beide kan spreken. Met name het incident met Paul Rosenmöller van GroenLinks is me bijgebleven. Op dat moment moet je toegeven: Pim Fortuyn was inderdààd een slechte verliezer…
Pim Fortuyn, in zijn koloms in Elsevier, met zijn boek “De puinhopen van acht jaar paars”, met zijn flamboyante en gedurfde uitspraken, met zijn onorthodoxe wijze van debatteren waarbij hij enige verbale agressie niet schuwde, dat was spektakel voor de Nederlanders en nog eens wat anders dan die saaie bende daar ver weg in Den Haag. Wim Kok en zijn paarse regering had het nochtans die acht jaar zeer goed gedaan. Daar is iedereen die politiek correct denkt het over eens. Natuurlijk niet voor Pim Fortuyn die op korte tijd heel Nederland op stelten had gezet. Hoe dan ook, met een weinig onsamenhangend, maar populistisch programma, een allegaartje met ongetwijfeld rechtse trekjes. Handig inspelend op de ontevredenheid over de onveiligheid, het migrantenprobleem. Het is wel gebleken dat Pim Fortuyn vertolkte wat er onder de mensen leefde, hoe de mensen over sommige dingen denken. Tenminste 30% van de Rotterdamse bevolking toch, en dat is niet weinig. Of die meningen goed of slecht zijn, doet weinig terzake. Feit is dat de politieke bewindvoerders “het” niet door hadden en nu erg ontnuchterd moeten zijn. Er is verrechtsing, er is gebrek aan solidariteit, er is gebrek aan sociaal bewustzijn onder de bevolking. Pim Fortuyn vertelde het zelf reeds op de Gentse Feesten, tijdens de debatten georganiseerd door Eric Goeman, lang lang voordat hij een Bekende Nederlander was: “Het solidariteitsbeginsel is gestoeld op een verkeerd uitgangspunt, namelijk het principe dat alle mensen van nature goed zijn en het beste met elkaar voor hebben. Dat is helemaal niet waar. De beschaving zoals wij die in deze wereld ervaren, is slechts een laagje vernis. In wezen zijn de mensen slecht. Solidariteit is een illusie. Democratie werkt niet. Laten we met deze werkelijkheid voor ogen onze samenleving organiseren en de leiding van de staat overlaten aan de elite en de getalenteerden. Gelikjkschakeling betekent nivellering betekent stilstand betekent achteruitgang betekent terug naar af, terug naar de prehistorie.”
En dan komt daar zo iemand uit de prehistorie, nota‑bene een soort milieu‑activist die opkomt voor het dierenleed, lees maar, niet wil dat dieren geslacht worden, en verdomme Pim Fortuyn neerschiet wat van “onze Pim” een held en een martelaar maakt. En dan ging Nederland helemaal uit de bol. Achteraf bekeken leek de hele heisa voor ons Vlamingen iets onwezenlijks. Wat had die Pim Fortuyn dat hem plots zo geliefd maakte en Nederland ‑ ook officieel Nederland ‑ in de hele poppenkast deed meedraaien?
Tussen haakjes, ook ons Belgisch Parlement hield een minuut stilte waarbij de sp.a fractie het vertikte om op te staan en op hun stoel bleef zitten. Intussen blijft het rechtse gedachtengoed echter wel leven onder de bevolking. En links doet er goed aan zich daarover ernstig beraden in plaats van hysterisch met de dooddoener “fascistisch” te gaan zwaaien.
Elk land op deze aarde draagt zijn eigen ontwikkelingsgeschiedenis mee. Beschavingen kwamen en gingen teloor. Sommige landen en regio’s konden via een lange ontwikkeling, meermaals gekoppeld aan intense sociale strijd, tot een bepaalde rijkdom komen. Geen enkel land wil dat teloor laten gaan, kan dat teloor laten gaan. De sociale zekerheid, de woongelegenheid, de tewerkstelling, de scholen en universiteiten, ja zelfs de voedselvoorziening, de economie, het zou allemaal onder enorm zware druk komen. In feite niet meer werkzaam zijn.
Alleen al deze summiere benadering maakt duidelijk dat deze waardevolle ideeën niet werkzaam zijn. Er moeten dus beperkingen zijn op de immigratie. Niet alles kan. Vooral uiterst links en bepaalde anarchisten tappen uit dat vaatje. Tijdens de betogingen van de anders‑globalisten kon je er niet naast kijken, de slogans voor “open grenzen” en de idee van “wereldburgerschap”. Ook in verband met de problematiek van de asielzoekers komen deze ideeën meermaals in de actualiteit.
Mooie gedachten, die spontaan bij je opkomen als je de miserie ziet van de vele asielzoekers die in het “fort Europa” afgewezen worden. Ofwel uit naastenliefde of puur humanisme ben je geneigd je te laten charmeren door dergelijke gedachten. Alle mensen zijn toch gelijk, de aarde is van iedereen, enz. Maar de vraag is, zijn deze ideeën realiseerbaar? Zijn ze werkzaam, kan men dat politiek vertalen?
Open grenzen betekent dat iedereen, van waar ook ter wereld, zonder enige beperking een land binnen kan. Aangevuld met wereldburgerschap wil dat zeggen dat het land waarin men geboren wordt helemaal geen rol meer speelt en men zich overal ter wereld kan vestigen.
Het spreekt voor zichzelf dat rijke landen daarbij een enorme zuigkracht zouden hebben. Wat onvermijdelijk tot chaos zou leiden en een nivellering van de rijkdom van alle landen tezamen op een niveau dat gelijk staat aan de optelsom van de inkomsten van alle mensen op deze aarde. Men dient wel een missionarissenmentaliteit te hebben om dat aan te kunnen.
Daarentegen willen wij aantonen dat er beperkingen moeten zijn om een land leefbaar te houden. En dat heeft niets te maken “met eigen volk eerst”, maar wel met goed begrepen realiteitszin. Als wij al een droom willen koesteren, dan moeten wij er voor ijveren dat alle mensen in hun geboorteland een leefbare wereld vinden, waar zij hun materiële en culturele verlangens kunnen waarmaken.
Ronny De Schepper
(*) Hierbij moet ik denken aan het recente incident tussen Sergei Lavrov, de Russische minister van buitenlandse zaken, en Josep Borrell, de zogezegde “topdiplomaat” van de Europese Unie. Deze moest de Russen de les gaan lezen i.v.m. de zaak Navalni, maar Lavrov wees er terecht op dat een lidstaat van de Unie, met name dus Spanje, een aantal politici gevangen heeft gezet, enkel en alleen omdat ze opkwamen voor de onafhankelijkheid van hun regio (Catalonië dus).
dagelijks iets degelijks 