In 2000 stopte journalist en columnist Johan Anthierens voorgoed met schrijven. En schoppen. Als enfant terrible trapte hij heel zijn leven hard tegen schenen en heilige huisjes. Meer dan twintig jaar na zijn dood maakt journaliste Guinevere Claeys nu een tweedelige portret van hem. ‘Johan Anthierens: niemands meester, niemands knecht’. Een verhaal over schrijven, liefde voor het Nederlands, journalistiek en chanson. (Klara)

Ik vind persoonlijk dat Guinevere Claeys zichzelf wel heel erg tot het middelpunt van deze documentaire promoveert (*), maar misschien vindt ze hiervoor een verantwoording in de aanpak van Johan Anthierens zelf, die misschien wel de uitvinder was van de “moi, je”-journalistiek, zoals Lode De Pooter dat noemde. Dat gezegd zijnde, zag ik ook veel overeenkomsten met de BDW-documentaire van een dag eerder, al zullen de bazen van Canvas dit wel niet graag lezen. Zij haalden als statement dan ook eerder die andere BDW (Bruno) binnen, maar om te illustreren hoe een ideologische breuklijn doorheen één en dezelfde familie kan lopen was het wel geslaagd. Voor mij was de passage over de “fascist” Johan Anthierens (zoals hij zichzelf in de jaren vijftig nog noemde) dan ook de meest verrassende. En terloops zorgde oudere broer Jef, die vrolijk heen en weer huppelde tussen links en rechts, voor de komische noot.

De vraag hoe Anthierens zich zou bewegen in de wirwar van de social media die nu vooral de aandacht opeisen, kan natuurlijk onmogelijk worden beantwoord, maar het feit dat hij bij zijn dood al blijk had gegeven zich niks gelegen te laten aan de nieuwe technologie, doet wel vermoeden dat het aan hem allemaal niet besteed zou zijn. Alleszins vond ik de vanzelfsprekendheid waarmee de politiek correcten à la Tom Lanoye zich de nagedachtenis van Anthierens meenden te mogen eigen maken iets te makkelijk. Anthierens liet zich niet onder één hoedje vangen en al helemaal niet als dat hoedje het gelijk stemmen van de overtuigingen moest bedekken.

Ronny De Schepper

(*) Vooral wanneer ze zich soms voordoet als “geïnterviewde” en zich tot “iemand” (wie?) richt, was heel bizar.

2 gedachtes over “Hebjetgezien? (147): Johan Anthierens

    1. De uitdrukking komt pas in het tweede deel aan bod. Ik denk inderdaad dat ze wel degelijk van Johan Anthierens is, maar Eric Goeman had gelijk ze niet te laten liggen natuurlijk.
      Voor de rest moet ik niks aan mijn recensie over het eerste deel wijzigen, tenzij misschien dat mevrouw Claeys me nog meer is gaan irriteren. En dat ik toch wel een kleine verwijzing naar “Markant” (de opvolger van “De Rode Vaan”) had verwacht. Ook hier is Anthierens het hoofdredacteurschap aangeboden, maar zoals iemand in de uitzending al zei: “Een blad gesponsord door een partij (of het nu de SP is, of de KP, of Agalev) dat is nu toch ondenkbaar!”
      En oh ja, wat zat Jantje Mestdagh op die vergadering van De Morgen te doen? :-)

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.