Gentenaar Fred Braeckman, jarenlang radiojournalist bij BRT 2 en Radio 2 (op de foto links naast Edwin Ysebaert), is vijf jaar geleden overleden na een hersenbloeding. Braeckman woonde een dag eerder een concert bij in De Bijloke en werd na de bloeding in allerijl overgebracht naar het Jan Palfijnziekenhuis. Daar werd hij hersendood verklaard.

Fred Braeckman startte zijn carrière bij BRT 2 het vroegere Radio 2. Hij werkte op de Oost-Vlaamse nieuwsredactie en maakte het toeristische programma Visum. Braeckman was ook gebeten door misdaadromans en riep onder andere de Hercule Poirotprijs in het leven om de Belgische misdaadschrijvers een duwtje in de rug te geven. Op mijn blog vind je zijn naam dan ook geregeld terug als het over misdaadauteurs gaat (ook – en méér zelfs – als het buitenlandse auteurs betreft). Toch ging het die ene keer dat ik hem telefonisch heb geïnterviewd voor de rubriek “Aan het lijntje” in De Rode Vaan over… filmmuziek.

Lezers met een goed geheugen (of zij die ook « De Morgen » lezen – waarmee we niet bedoelen dat je daarvoor geen goed geheugen hoeft te hebben), zullen zich nog wel herinneren dat we Fred Braeckman, hoofdjournalist van BRT2-Omroep Oost-Vlaanderen, ooit hebben geïntroduceerd als de man met een passie voor detectiveromans en aanverwanten. Als we hem dus deze week aan het lijntje halen omdat op zaterdag 7 juni 1986 van 10 tot 11 u er een nieuw programma van zijn hand begint te lopen op BRT 2, dat zal gewijd zijn aan filmmuziek, dan zijn we ook zo vermetel te veronderstellen dat die belangstelling bij hem is gegroeid via thrillers en andere films met zo van die typische kippenvelmuziek. Ten onrechte zo blijkt echter al onmiddellijk.
Fred Braeckman : Er is eigenlijk weinig of geen relatie tussen. Het is zo dat naast m’n gewone journalistieke werk ik af en toe al eens iets anders tracht te doen. En als dat dan kan worden gecombineerd met iets dat past voor de luisteraars van BRT 2 dan is dat meegenomen. Zo denk ik aan de reeks die ik heb gemaakt over de geschiedenis van de popmuziek waarin ik vooral de nadruk heb gelegd op de sociaal-kritische inslag of die over het rebelse lied waarin populaire geëngageerde nummers aan bod kwamen. En daarmee loopt Klankband een beetje parallel. Daarmee bedoel ik dat het op de eerste plaats goeie muziek moet zijn en dat het woordgedeelte nogal beperkt is.
— Maar die andere reeksen hadden wel min of meer een historische leidraad. Nu is dat niet zo ?
F.B. :
Nee. Kijk, om maar iets te zeggen : ik vind Ry Cooder schitterend, maar als je alle films waarvoor hij gecomponeerd heeft achter elkaar zou geven, dan zou het toch nogal vervelend worden, geloof ik. Eventjes heb ik er b.v. ook over nagedacht om thematisch te werken. Neem nu muziek die voor westerns werd gebruikt. Maar ook dat gaat vervelend werken. Daarom dus liever Ennio Morricone verspreid over de drie maanden dat het programma loopt, dan één uur met niets anders dan zijn muziek.
— Er is dus geen relatie tussen de muziek die aan bod komt ?
F.B. :
Nee, behalve in de eerste uitzending, maar dat is puur toeval. Het lag immers voor de hand dat ik met « The Jazz Singer » zou beginnen uit 1927 die niet de eerste echte klankfilm is, maar wel de eerste geslaagde. Bij het verdere researchwerk valt me dan op dat in dat jaar ook Sacco en Vanzetti zijn geëxecuteerd, wat dan natuurlijk een aanleiding is om de muziek van Ennio Morricone en Joan Baez te draaien. Dan stel ik ook vast dat in dat jaar voor het eerst Metropolis werd vertoond in Berlijn, waarvoor ik dan de nieuwe versie van Giorgio Moroder gebruik, enz. Dat is echter wel het enige dat er als draad inzit op nog een paar toevalligheden na, zoals een programma dat geheel is gewijd aan de muziek in de Vlaamse film en dat gaat op 12 juli (heeft u hem ? red.).
— Als ik uw programmaschema zo eens bekijk, dan valt het me wel op dat het aandeel van de popmuziek die in vele films werd gebruikt dat van de, laten we zeggen,
normale filmmuziek overtreft ?
F.B. :
Ik denk dat dit een verkeerde vaststelling is die wel in de hand wordt gewerkt door het feit dat op 28 juni er inderdaad een programma is met nogal wat aandacht voor « Woodstock » en « The Concert for Bangla Desh ». Maar door de band is er een evenwicht tussen lichte muziek, echte filmmuziek en popmuziek, in zoverre dat onderscheid te maken is.
— Tot slot iets heel anders, op een gespreksavond georganiseerd door het Masereelfonds heeft u zich eens laten ontvallen dat uw lievelingsthriller A kiss before dying is van Ira Levin (de auteur van Rosemary’s baby),ik heb dat werk onlangs in een tweedehands-winkel in het Engels op de kop kunnen tikken en inderdaad, dit is werkelijk een aanrader voor onze lezers. Kunnen zij daar in het Nederlands gemakkelijk aan geraken ?
F.B. :
Ik vrees van niet. Het is wel vertaald bij de Arbeiderspers als Een kus voor je sterft maar dat is in de vroegere crime de la crime-reeks en die zijn ze nu toch al zowat een jaar aan het braderen. Daarin vind je enkel nog Patricia Highsmith, Dick Francis en nog een paar anderen, maar niet Ira Levin, geloof ik. Het is echter wel de moeite waard om eens bij De Slegte een kijkje te gaan nemen, je weet nooit.
We zouden zo zeggen : doen ! Maar begin er vooral niet in te lezen als Klankband in de ether komt, want je vergeet er uur en tijd bij.

Referentie
Jan Draad, Fred Braeckman aan het lijntje, De Rode Vaan nr.23 van 1986

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.