Morgen zal het 25 jaar geleden zijn dat ik balletdanseres Genevière Van Quaquebeke (foto Canvas) interviewde in het Gentse café “De Rechtvaardige Rechters”…

Op Kerstavond, jawel, het sprak dan ook vanzelf dat ze was komen opdagen samen met haar vriend Ken Hioco, want zeker in deze dagen wilden ze nog wat van hun samenzijn genieten.
“Veel verschil zal het nochtans niet maken,” zegt Geneviève tussen twee zoentjes door. “Ken werkt in Noorwegen, bij het Ballet van Bergen. We hebben dus sowieso al een LAT-relatie, maar wel een vàste LAT-relatie,” voegt ze eraan toe.
Geneviève kent Ken reeds van op de balletschool in Antwerpen. Toen ze afstudeerde, trok Ken, die ondanks zijn merkwaardige familienaam een volbloed Oostendenaar is, naar Nederland. Geneviève bleef in Antwerpen bij het Ballet van Vlaanderen. Haar vader Rudy zat daar in de Raad van Bestuur als vroegere Gentse schepen van Cultuur.
Eindelijk kan ze eens uitleggen wat er eerst kwam: de kip of het ei? Ging haar vader in die Raad zetelen omdat hij zag dat dochterlief talent had in die sector of kwam zij juist daardoor in aanraking met het ballet?
“Geen van beide,” aldus Geneviève. “Mijn vader zit al achttien jaar in die Raad. Ik was toen amper twee. Ik kreeg wel heel wat opleidingen aangeboden, zoals zoveel kinderen. Ballet was daar één van, maar ook piano en turnen. We gingen vaak naar voorstellingen: ballet, maar ook opera, theater of concerten. Dat ik dus uiteindelijk voor ballet koos, heeft niets met mijn vader te maken.”
Geneviève was binnen het Ballet van Vlaanderen carrière aan het maken. Normaal gezien kon ze volgend jaar reeds als soliste aan de slag. En toch gaat ze weg?
“Ik heb niets dan goede herinneringen aan het Ballet,” verduidelijkt Geneviève. “Ze zien me daar ook niet graag vertrekken. Ze begrijpen natuurlijk wel dat ik mijn kans moet grijpen. Ik wil met andere choreografen werken en het Ballet van Monte-Carlo is op het vlak van klassiek moderne dans de top.”
Onder “klassiek moderne dans” verstaat Geneviève modern ballet, gebaseerd op klassieke technieken. Een tussenweg tussen het Ballet van Vlaanderen en Anne Teresa De Keersmaeker, zeg maar. In Monte-Carlo, waar niemand minder dan prinses Caroline voorzitster is van de Raad van Bestuur, komen op dat vlak de grootste choreografen van de wereld aan bod. Ook hierover stelt Ilse Dewever uiteraard een vraag in haar interview in de Gazet van Antwerpen. En Geneviève antwoordt: “Met dat prestigieuze gezelschap uit Monaco heb ik de wereld rondgereisd. In een korte tijdspanne maakte ik er kennis met een scala aan choreografieën, klassieke en moderne. Maar onderschat zo’n buitenland-ervaring niet. Je bent ver van vrienden en familie, zit vaak alleen, en zo’n strak tourschema laat weinig persoonlijke vrijheid toe. Ik begon mijn man te missen.”
Na drie jaren keerde ze dus terug naar het Ballet van Vlaanderen en naar Ken Hioco, waarmee ze toen al twee jaar getrouwd was. Hij werkte op dat moment echter al achter de schermen van het ballet als technicus. Ook de leiding van het Ballet van Vlaanderen was nu in andere handen. Kathryn Bennetts had als jarenlange assistente van Forsythe meer belangstelling voor de “klassiek moderne dans” die Geneviève zo graag beoefent. “Dankzij Kathryn weet de wereld weer dat het Ballet van Vlaanderen op internationaal gebied een hoog niveau haalt,” vertelt Geneviève tegen Rudy Moeraert in De Gentenaar van 4/12/2007.
Maar het sprookje duurde niet zo erg lang: de Vlaamse regering had het niet zo erg op Bennetts begrepen en kondigde allerlei veranderingen aan, wat Bennetts deed besluiten om op te stappen. Ook dit laat Ilse Dewever niet onbesproken: “Toen het Ballet met het nakende vertrek van Kathryn Bennetts in woelig water zat, nam jij vaak het woord,” zegt ze tegen Geneviève. En ze voegt eraan toe: “Spijt van?”
“Zeker niet,” antwoordt Geneviève met grote stelligheid. “Als vakbondsafgevaardigde vertegenwoordigde ik de dansers. Het was natuurlijk geen gemakkelijke periode, maar het spreekt voor het gezelschap dat de voorstellingen gewoon allemaal zijn doorgegaan. Er werd niet gestaakt. Elke artistieke directeur legt telkens weer andere accenten. Het is sterk dat Assis Carreiro nu, zonder vooropgestelde affiche, toch nog een mooi seizoen heeft afgeleverd.”
Voor de volledigheid: de volgende stap is dat het Ballet van Vlaanderen en de Vlaamse Opera in opdracht van bovenaf moeten fusioneren. Maar dat zal Geneviève dus niet meer meemaken. Toch is er nog leven na de dans, zoals ze op de slotvraag van Ilse Dewever antwoordt: “Dans blijft mijn leven. Naast mijn opdrachten bij het Ballet ben ik aan de Artesis Hogeschool mijn pedagogisch diploma voor dansleerkracht aan het halen. Ik begeleid al kinderen bij Dansstudio Arabesque in Deurne. Maar daarnaast hebben ze mij ook gevraagd om te zetelen in de beoordelingscommissie dans, met wiens oordeel rekening wordt gehouden bij het toekennen van subsidies. Het is boeiend om ook eens aan de andere kant te staan. Om te zien hoe het met de dans in Vlaanderen gesteld is.”

Op 7, 8 en 9 juni 2013 was het Ballet van Vlaanderen te gast in de Gentse opera met het programma “Britten Dances” n.a.v. de honderdste verjaardag van de Britse componist. Eén choreografie, Courting the Sense, werd door choreograaf Ashley Page speciaal op maat van Geneviève Van Quaquebeke gemaakt. Na hoofdrollen in onder meer Sleeping Beauty en Het Zwanenmeer verlaat de danseres, die in 2008 promoveerde tot principal, het ballet. En dat dus in de stad waar ze is geboren en waar haar papa, die vorig jaar is overleden, politieke carrière heeft gemaakt.
Naar aanleiding van haar afscheid had Ilse Dewever met haar een gesprek in de Gazet van Antwerpen van 31/5/2013. En uiteraard stelt Ilse op een bepaald moment de vraag: “Op welke periode uit je danscarrière blik je het liefst terug?”
Geneviève antwoordt daar nogal vaag op, in de zin van “een danscarrière is als het beklimmen van een ladder: je wil steeds een trapje hoger” om dan te eindigen met het voorspelbare “daarom wilde ik ook stoppen op een hoogtepunt”.
Maar op het heel persoonlijke vlak kan het toch niet anders of dat moet in het jaar 2000 geweest zijn, toen Rudy Van Quaquebeke intendant was van de keizer Karel-herdenking en zij in de opera een prachtige hoofdrol danste in wat zowat de belangrijkste productie t.g.v. die herdenking moet zijn geweest. Voor haar vader was het dat alleszins. Ik herinner me nog dat hij me de morgen dat mijn artikel in Het Laatste Nieuws was verschenen, opbelde met een krop in de keel en me bedankte voor mijn verslag van die bewuste avond. En dat begon als volgt…
“Het zal je maar overkomen. Pakken kritiek over je heen krijgen omdat je als gewezen schepen van Cultuur wordt aangesteld als intendant van de keizer Karel-herdenking. Nog veel meer kritiek omdat die smerige keizer überhaupt wordt herdacht. En dan op de vooravond van de verjaardag zelf de ultieme bekroning: dochter Geneviève van Quaquebeke die de show steelt in het NTG en het hart van fiere vader Rudy feller doet kloppen. De dochter van de intendant maakte vaders dromen waar en bezorgde hem de mooiste avond van zijn leven. Voor hem kan het hele keizer Karel-gedoe nooit meer stuk.
De prangende vraag op ieders lippen na de première van “The Emperor’s Dream” was inderdaad: hoe lang zal het nog duren vooraleer de uitdrukking “Geneviève, de dochter van…” zal veranderen in “Rudy, de vader van…”?
De voorstelling van het Ballet van Vlaanderen naar aanleiding van de keizer Karelherdenking was een daverend succes. Oorspronkelijk was de première voorzien op de verjaardag zelf (24 februari), maar aangezien dan ook het Karel V-oratorium plaatsvond in het Kuipke (*), was de voorstelling verschoven naar de vooravond van de verjaardag.
Uiteraard kregeen we geen gedanste uitbeelding van het leven van de keizer te zien, dat soort onzin hebben we al lang achter ons gelaten. De Antwerpenaar Marc Bogaerts, die al zo lang in het buitenland actief is dat hij Nederlands spreekt zoals Jean-Marie Pfaff Duits, heeft een choreografie uitgewerkt, waarbij de keizer symbool is voor ieder van ons. Willen wij allemaal niet eens keizer zijn en beslissen over leven of dood? Maar willen wij dan ook de consequenties van onze daden dragen?
Een symbolisch ballet dus met een keizer (Bart De Block), die vroeger nog bij het Trucadero Ballet heeft gedanst (mannen in vrouwenrollen), en met een rebel, die vertolkt werd door de 21-jarige Gentse danseres Geneviève van Quaquebeke. Meer nog dan Bogaerts of De Block kon zij op een enorme bijval bij haar thuispubliek rekenen. (**)
Onnodig te zeggen dat dit voor Rudy Van Quaquebeke een ongelooflijke triomf betekende. Toen hij als intendant van de keizer Karel-herdenking werd aangesteld, had niemand durven vermoeden (ook hijzelf niet) dat zijn eigen dochter de show zou stelen op wat de apotheose van het hele gebeuren moest worden.”
Een mooier afscheid van Gent kon ook Geneviève zich niet voorstellen. Het volgende seizoen ruilde ze immers het Ballet van Vlaanderen voor het Ballet van Monte-Carlo. Met pijn in het hart want producties als “The Emperor’s Dream” zijn voor haar wel het soort ballet dat ze wil brengen. “En niet voor de zoveelste keer De Notenkraker,” zoals ze zelf zegt. In Monte-Carlo zal ze wél de gelegenheid krijgen om “modern klassiek ballet” te dansen, zoals zij het zelf noemt.

Ronny De Schepper

(*) Dit oratorium van Dirk Brossé werd gecreëerd door het koor en orkest van de VRT onder de leiding van de componist zelf. Elie Saegeman schreef een libretto vertrekkende van Karels vriend, de uurwerkbouwer Janello Torriani. Naast de Amerikaanse contratenor Derek Lee Ragin, bekend van de film over de castraat Farinelli, traden ook drie Vlaamse toppers aan: tenor Guy De Mey, bas Dirk Snellings en sopraan Anne Cambier, soliste in de huwelijksmis van Filip en Mathilde. Het Citadelpark werd overigens in een Keizer Karelsite herschapen met een Breughelbanket en allerhande animatie in de Floraliahallen. Met een ticket van het concert kon men ook de tentoonstelling “Mise en scène” in het Museum voor Schone Kunsten gaan bezoeken. “Mise en scène” heeft als thema de manier waarop keizer Karel en andere vorsten in de negentiende eeuw werden afgebeeld.
(**) Ouwe snoepers die op de voorstelling waren afgekomen op basis van de foto waarop dochter van Quaquebeke halfnaakt staat afgebeeld, waren er wel aan voor hun moeite. Dat was gewoon een “teaser”, een “lekkermaker”. De scène zelf komt in het stuk niet voor.

Een gedachte over “25 jaar geleden: interview Geneviève Van Quaquebeke…

  1. Ben met Rudy naar school geweest, eerst naar de RMS in Gent, later naar het ‘oud kot’ aan de Ottogracht. Rudy was een zeer correct iemand, had een vrolijk karakter en was bijzonder mondig. Later als ik hem tegenkwam had hij steeds een vriendelijk woord over.
    Hij maakte steeds wat tijd voor zijn gewezen schoolmakker. Een echte gentleman.

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.