Ik zet hier nu wel een illustratie bij van het boek “Herman Brusselmans in de knoei”, maar eigenlijk zou het “Ronny De Schepper in de knoei” moeten zijn. Vandaag is het immers precies twintig jaar geleden dat de Nederlandse Playboy onderstaande tekst (zij het in een vroegere, kortere versie) wilde publiceren omdat ze dachten dat-ie van de hand van Herman Brusselmans was. Toen echter bleek dat dit niet zo was, waren ze ineens niet meer geïnteresseerd. Toch wil ik nog eens duidelijk beklemtonen dat noch de geïnterviewde, noch ikzelf bij het “bedenken” van de naam Herman aan Brusselmans heeft gedacht en dat wij dus ook hoegenaamd niet op een naamsverwisseling uit waren. Nee, Herman, “her man”, leek ons wel een toepasselijke naam voor iemand die onderdanige neigingen heeft. Deze tekst is overigens op een zeer merkwaardige manier tot stand gekomen. Ik was mr.X immers voor iets helemaal anders gaan interviewen toen die zich op een bepaald moment liet ontvallen dat zijn meest erotische ervaring een reusachtige (vooral in de breedte) negerin was die voor een etalage in de fameuze Aarschotstraat in Brussel pronkte tussen een panoplie van zwepen en andere marteltuigen. “Herman”, zoals ik hem dus later besloot te noemen, durfde echter niet binnen te gaan omdat hij destijds vaak tussen twee kantoren moest pendelen en de Aarschotstraat de kortste verbinding tussen de twee was. Ook tal van collega’s van hem passeerden daar dus en hij was natuurlijk bang dat hij zou “gespot” worden. Bovendien was hij ook bang van de situatie zelf. De Aarschotstraat heeft immers allesbehalve een goede reputatie en als je daar dus gebonden en geblinddoekt werd, kon er ondertussen vanalles gebeuren. En tenslotte was hij ook bang van de negerin zelf. Maar juist die schrik was er dus mede oorzaak van dat dit voor hem de meest opwindende ervaring uit zijn leven was. “SM is de haute cuisine van de erotiek,” was zijn adagium. Dat bracht ons op volgend gesprek, dat ik echter niet in de saaie interviewvorm heb weergegeven, maar waarvan ik een heus verhaal heb gemaakt…

1.

Herman legde de telefoon weer op de haak en liep gehaast naar de badkamer. Vlug nog even plassen en dan alles goed wassen: de penis met de voorhuid goed weggetrokken, tussen de billen, onder de oksels. Verse kleren en een kam door het haar.
Herman was nochtans zo gehaast en zo nerveus dat toen hij aanbelde aan het huis aan de andere kant van de stad, hij opnieuw bezweet was. Het huis zag er gelukkig erg gewoontjes uit. Een groot raam, dat wel (het was vroeger wellicht een winkel geweest), maar met doordeweekse gordijnen. Geen rood of zwart en zeker geen speciale belichting. Waarvoor het trouwens toch nog te vroeg zou zijn, want het was nog volop namiddag.
Daarom was hij immers mogen komen. Hij had gezegd dat hij werkloos was, maar dat hij altijd al had gedroomd om eens door een meesteres onder handen te worden genomen. Het kon tegen halve prijs, maar dan wel nu onmiddellijk, nog vóór valavond, wanneer de klanten begonnen binnen te stromen, vooraleer ze van hun werk naar huis terugkeerden.
De vrouw die de deur opende, was een stuk ouder dan Herman en zeker geen schoonheid. Maar ze was wél een Meesteres. Dat was zelfs in haar gewone, onopvallende kledij overduidelijk. Een nogal grote vrouw, fors gebouwd, met opgestoken zwart geverfde haren. Op de een of andere manier paste het geheel uitstekend bij haar naam: Rosa.
Herman stelde zich voor. Ja, uiteraard wist ze nog wie hij was. En wat had hij dan zoal gewild? Dat wist Herman eigenlijk zelf niet. Het was tenslotte de eerste keer. Hij wilde “het” eens meemaken.
“De eerste keer, hé? Niet te hard dus.”
Dat vond Herman wel een goed idee. Wat hem aansprak was immers eerder het ritueel: het weerloos zijn, het onderdanig zijn, de speciale kledij en instrumenten ook. Pijn hoorde er misschien wel bij, maar niet van harte. Om eerlijk te zijn: Herman was zelfs kleinzerig.
“Goed,” zei Rosa. “Ik ga me omkleden. Ga jij hier maar binnen en kleed je uit.”
Herman werd meegenomen naar een kamertje achter de “winkel”, waarin nu enkel nog een bureau stond, waar ze het geld in ontvangst had genomen. Bij het gedempte licht ontwaarde Herman tot zijn verbazing eerst zowaar een sportraam, maar bij nader toezien waren ook de meer kenmerkende attributen (allerlei haken, zwepen, koorden) aanwezig. Hij wist meteen: dit is het. Dit is waar ik altijd naar heb verlangd.

2.

Herman wist ook wel dat de Meesteres eigenlijk wilde dat hij zich helemààl zou uitkleden, maar hij had voor de gelegenheid een zwarte string aangetrokken en hij vond het uiteindelijk toch zonde dat ze dat niet zou zien. Daarna ging hij op zijn knieën op het matje zitten dat ze hem met de vinger had aangewezen.
Later zou hij leren dat slaafjes met de benen gespreid moeten knielen, ofwel rechtop met de handen in de nek of anders doorgezakt op de hielen met de geopende handpalmen rustend op de knieën. Slavinnetjes kunnen in beide gevallen ook hun borsten optillen om ze aan te bieden aan hun Meester of Meesteres. De bedoeling in eender welke houding is immers de onderdanigheid uit te drukken door het lichaam aan te bieden aan de Dominant. De ogen moeten in elk geval neergeslagen zijn.
Maar dat alles wist Herman nog niet op dat moment, daarom nam hij maar een houding aan die hij ‑ god nog aan toe ‑ in zijn jeugd in “Film en Televisie” had aangetroffen. Dit katholieke blad illustreerde immers een artikel over “geweld en seks in de film” met een foto uit een film van Miklos Janczo. Het was een naakte vrouw die geknield voor een (onzichtbare) geweldenaar lag. Ze had zich helemaal opgeplooid en de foto was in achteraanzicht genomen. Het was een beeld dat hem steeds was bijgebleven.
Door deze houding na te bootsen kon Herman niet zien wat de meesteres had aangetrokken (of misschien wel gewoon “uitgetrokken”, als ze haar pakje onder haar gewone kleren droeg), toen hij de deur hoorde opengaan.
Even was het stil. Dan zei ze, boos maar toch ook enigszins vriendelijk: “Een slaaf moet altijd naakt zijn. Het mag dan nog een mooi slipje zijn: weg ermee!”
Herman mompelde “ja, Meesteres”, sprong recht en terwijl hij het slipje bij de rest van zijn kleren in een hoek gooide, keek hij even tersluiks naar de Meesteres. Aangezien ze niet meer zo jong was en geen glad buikje meer had, had ze geopteerd voor een zwart korset dat bijna heel haar bovenlichaam bedekte. Wel was ze diep gedecolleteerd, haar volle borsten rustten op een balkonnetje dat het topje van het korset vormde. De tepels waren echter niet bloot, zodat het eigenlijk een “corbeille” was en geen “balconnet”, zoals Herman nog pas in een modetijdschrift had gelezen.
“Kom hier,” beval Rosa. Herman ging met gebogen hoofd voor haar staan, terwijl ze zijn geslacht begon te betasten. Hermans penis was al enigszins stijf en van dat “onderzoek” werd hij helemààl hard. Terwijl ze met de ene hand zijn zak samendrukte, nam ze met de andere een fijne koord die ze traag rond zijn ballen begon te winden.
“En vertel eens, wat is nou precies je fantasie?” vroeg Rosa. Alhoewel Herman zich niet aan deze vraag had verwacht, wist hij toch onmiddellijk het antwoord. Het was een fantasie waarmee hij al jaren rondliep. Alhoewel, “rondlopen” is niet het juiste woord. Meestal lag hij in bed en masturbeerde hij zich terwijl hij eraan dacht.
01 ladies' night“Ik zou graag naakt of minimaal gekleed opdienen op een feestje uitsluitend voor vrouwen,” zei hij. “Ik ben de enige man. Ik moet de vrouwen bedienen. Dat kan op eender welke manier zijn. Als kapstok in de kamer staan, gewoon drank uitschenken of ze bevredigen. Wat ook maar in ze opkomt.”
Rosa dacht even na. “Zo blijven staan,” beval ze. Ze verdween en heel even dacht Herman dat ze er nog wat vrouwen zou bijhalen, maar hij wist eigenlijk wel dat ze helemaal alleen waren in huis. Je hoorde haast geen enkel geluid.
Ze keerde terug met een dienblad en enkele glazen. Herman moest daarmee enkele keren rond het kamertje lopen en net toen hij het stilaan een beetje belachelijk begon te vinden, stootte ze hem aan, zodat een glas omviel. Daarvoor moest hij gestraft worden!
“Maar eerst moet dit er nog af,” zei Rosa en handig rukte ze de koord van de zak van Herman. Ze deed dit op een manier die deed denken aan kinderen die met een tol spelen. Hermans ballen draaiden dan ook enkele keren rond, wat een verschrikkelijk prettig gevoel gaf. Gelukkig dat ik reeds twee keer gemasturbeerd heb, dacht Herman, want anders was het nu misschien al afgelopen geweest…

3.

Het was waar. Herman was vandaag reeds tweemaal klaargekomen. Eerst toen hij de aankondiging in de krant had gelezen en zich had afgevraagd of hij erop zou antwoorden en dan nog een tweede keer toen hij de Meesteres aan de lijn had en hij met haar onderhandelde over de prijs.
De Meesteres stak de beide duimen van Herman in een soort van mini‑boeien en met de koord die daarnet nog rond zijn zak was geknoopt, bevestigde ze zijn handen boven zijn hoofd aan het sportraam. Herman was weerloos. Ze nam een fijn zweepje van de bank en begon hem te slaan. Aangezien hij enkel met zijn duimen was gebonden, probeerde Herman de slagen te ontwijken, maar ze beval hem langzaam rond te draaien, zodat ze zijn hele lijf onder handen kon nemen.
De erectie van Herman begon weg te ebben. Zoals gezegd hield hij immers niet van slaan. Later zou hij het in clubs meemaken dat mannen klaar kwamen, gewoon van geslagen te worden, maar bij hem zou het enkel een noodzakelijk kwaad blijven. Iets dat er nu eenmaal bijhoort. In het beste geval kon men het in een SM‑spel aanwenden om een ejaculatie uit te stellen.
Op dat moment werd er gebeld. Hermans hoofd werd bloedrood. Hij speelde altijd met onheilscenario’s en dit zou er ook weer één worden, dacht hij. Een inval van de politie. Net nu!
“Ogenblikje,” wendde de Meesteres zich af. Deze keer was het niet nodig dat ze eraan toevoegde dat hij moest blijven staan: hij kon immers niet anders. Herman beeldde zich in hoe de wetsdienaars hem zouden aantreffen. Die erectie was nu wel helemààl weg!
Gelukkig hoorde hij stemmen. Rosa had de deur geopend en iemand binnengelaten. Een vrouw blijkbaar. Even later passeerde ze immers vlak voor de deur van het kamertje. Met een fiets aan de hand dan nog wel. Het was een nogal banale en hoegenaamd geen opwindende gedachte, maar Herman slaakte toch een zucht van verlichting.
Rosa kwam opnieuw binnen en had blijkbaar een gedaanteverandering ondergaan. Niet letterlijk (ze had nog steeds haar pakje aan), maar figuurlijk. Plotseling moest het allemaal snel gaan. Ze begon Herman af te rukken.
Deze moest echter bij wijze van spreken van vooraf aan beginnen, want door de gebeurtenissen was hij helemaal niet meer in stemming. Door het rukken werd zijn lid wel stijf, maar klaarkomen zat er helemaal niet in, zoveel was duidelijk.
“Wel?” vroeg de Meesteres doordringend en nu was de vriendelijke ondertoon wél verdwenen.
“Ik héb al tweemaal gemasturbeerd vandaag,” piepte Herman.
De meesteres antwoordde met een blik van “dat zeggen ze allemaal” en toen het werkelijk genant werd, vroeg Herman: “Mag ik het zelf doen, Meesteres?”
Later zou hij ondervinden dat vele Meesteressen het hun slaaf sowieso liever zelf laten doen. Eén keer zou hij het zelfs meemaken dat ze de kamer verliet met de opdracht: “Tegen dat ik terugkeer moet hier op de grond een kwak sperma liggen, begrepen?” Dat lukte hem overigens toen niet en hij maakte die Meesteres zowaar aan het lachen met de mededeling: “Houston, we have a problem.”
Rosa maakte hem los en Herman deed zijn best om klaar te komen, maar hoe hij ook aan zijn penis rukte en zijn ballen kneedde, ook nu slaagde hij er niet in.
“Komt er nog wat van?” vroeg de Meesteres koel.
“Misschien helpt het als ik je borsten mag kussen,” probeerde Herman, eigenlijk meer om toch nog zoveel mogelijk waar voor zijn geld te krijgen dan wat anders, maar tot zijn verbazing stemde ze toe. Ze trok haar linker behastukje naar beneden en als een strenge madonna bood ze haar borst aan.
Herman begon voorzichtig te zoenen, maar toen hij wat te geestdriftig werd en de tepel in de mond nam, beet ze hem toe: “Ik heb gezegd: kussen, niet zuigen!”
Ze borg haar borst meteen weer op. Ze ging zitten en zei: “Lik mijn schoenen.”
Herman knielde neer en nog steeds rukkend, begon hij haar hoge hakken en netkousen te kussen en, wonder boven wonder, hij kwam nog klaar ook.
“Eindelijk,” zuchtte ze. “Kleed je maar vlug aan.”
“Het was echt waar, van die twee keer masturberen,” mompelde Herman nog, terwijl hij zijn kleren bij elkaar begon te zoeken.
“Ja, ja,” lachte ze, nu opnieuw wat vriendelijker. “Maar mijn vriendin is zopas thuisgekomen en zij gaat er niet mee akkoord dat ik onder de prijs werk. Vandaar.”
“Vandaar? Omdat ze jaloers is, zeker!” dacht Herman en toen hij buitenkwam keek hij even nors in de richting van het veel jongere meisje dat nonchalant in een zetel een stripverhaal lag te lezen. “Zou zij haar full‑time slavinnetje zijn?” dacht hij en, verdomd als ‘t niet waar is, het werd alweer onrustig in zijn string!

4.

‘t Is de eerste maal, had Herman gezegd, toen hij naar Rosa was gegaan. Maar was dat wel zo?
Niet helemaal. Herman woonde in “the red light district” en de hoertjes waren dus zijn buurvrouwen. Hij kwam ze tegen bij de beenhouwer en bij de bakker en net zoals hij de beenhouwer en de bakker uit de buurt “iets gunde”, zo deed hij dat ook soms bij de meisjes. Meestal slechts één maal, omdat het uiteindelijk toch altijd een beetje tegenviel.
Behalve bij één. Christine was net als Rosa een beetje ouder dan Herman (wat had‑ie toch met oudere vrouwen?), maar Christine zag er wél nog erg goed uit. Toch was dit niet haar voornaamste aantrekkingspunt. Met Christine kon (en mócht, wat in de prostitutie niet altijd evident is) hij goed praten. Het was immers de tijd dat hij professioneel erg in de sores zat (het was de periode die uiteindelijk tot zijn ontslag zou leiden) en in tegenstelling tot zijn lief, die hem juist daarom had verlaten, ving Christine hem goed op.
Maar bovenal zag Christine eruit alsof ze, jawel, een Meesteres was. De derde keer dat hij bij haar ging, durfde Herman haar dat ook te zeggen.
“Gek,” reageerde ze verbaasd, “ik krijg wel meerdere mannen over de vloer die me dat zeggen. Maar in geen geval.”
“En vràgen die mannen dan nooit iets?” wilde Herman toch nog weten.
“Jazeker, maar ik ga daar niet altijd op in. Ooit vroeg me er één om een brandende sigaret tegen zijn pik te houden. Ben je gek!”
“Maar andere wensen voldeed je wel?”
“Oh ja. Zoals ze in vrouw verkleden b.v. Zou jij dat ook eens willen?” stelde ze zelf voor.
Herman knikte instemmend. Hij hield niet van travesties (als het geen mooie waren, vond hij het potsierlijk, en in het andere geval was hij juist bang zich van geslacht te vergissen), maar zo onder hun beidjes vond hij het wel spannend. Het was winter, het kacheltje in Christines peeskamertje snorde aangenaam en het gedempte licht zorgde voor een sfeer tussen dromen en waken. Het was er gezellig, kortom.
Zoals gewoonlijk had Herman aan Christine gevraagd om hem uit te kleden (hij hield van vrouwenhanden die aan zijn lichaam frunnikten) en nadat ze wat spullen bij elkaar had gezocht, begon ze hem nu ook weer aan te kleden. Zoals het hoorde eerst een jarretellehouder en een paar zwarte nylonkousen en pas daarna een broekje erover heen (vrouwen weten waarom). Herman had het broekje graag wat kleiner gewild, maar om eerlijk te zijn, hij was tamelijk groot geschapen, zodat zijn ballen in een klein vrouwenslipje nooit op hun plaats bleven zitten.
Daarna hoge hakken, een behaatje en om het geheel af te ronden een minikleedje dat zo kort was dat een deel van het broekje zichtbaar bleef.
Christine hield hem even op armlengte afstand en monsterde hem van kop tot teen. Klaarblijkelijk tevreden over haar werk, maakte ze toen een vergissing. Ze duwde Herman voor een levensgrote spiegel, wellicht in de overtuiging dat het gezicht hem zou opwinden. Het had echter precies het omgekeerde effect. Herman zag zichzelf als één van die mislukte travesties, waaraan hij juist zo een hekel had. Toch zei hij dat het mooi was, alleen om Christine een plezier te doen.
Hij wendde zich echter wel onmiddellijk af van de spiegel en vroeg Christine om hem vast te binden.
“Je zegt het maar,” antwoordde Christine. “Hoe wil je het hebben?”
“Op mijn buik met mijn linkerhand aan mijn linkervoet en mijn rechterhand aan mijn rechtervoet,” stelde Herman voor.
“En nu?” vroeg Christine, terwijl ze op hem neerkeek, nadat ze zijn verzoek had ingewilligd.
“Zou je me willen slaan?” probeerde Herman.
Aangezien Christine zoals gezegd geen echte Meesteres was, waren er geen zwepen of andere attributen bij de hand. Ook de knopen had ze met oude nylonkousen gelegd. Ze nam echter een broeksriem en liet die een paar maal neerkomen op de rug en de kont van Herman. Die kromp ineen van de pijn. “Stop! Stop!”
“Jij bent geen echte, hé,” glimlachte Christine, terwijl ze zijn rug streelde onder het omhoog geschoven jurkje en daarna haar hand langzaam liet afzakken in het slipje.
“Wat nu?” vroeg ze, nadat ze Herman weer een erectie had bezorgd.
“Wil je niet voor mijn ogen masturberen?”
“Maar zou je je dan niet beter omkeren?”
Typisch Christine. Zij had altijd eerst oog voor de praktische kant van de zaak. Want, inderdaad, op deze manier zou Herman er vast en zeker een stijve nek aan overgehouden hebben.
Ze maakte hem los en bond hem daarna op dezelfde manier weer vast (linkerhand aan linkervoet enz.).
“Lig je makkelijk?”
Als om te checken, greep ze Herman in het kruis. Als antwoord wipte zijn erectie uit het toch nog te kleine slipje.
Christine kleedde zich nu op haar beurt langzaam uit en ging met gespreide benen voor hem op een poef zitten. Ze nam een vibrator en bracht die in haar vagina.
“Wil jij het doen?” vroeg ze, nadat ze een paar op‑ en neergaande bewegingen had gemaakt.
Herman knikte gretig. Ze maakte zijn rechterhand los, maar er volgde meteen ook een grimas van pijn. Herman was te wild tekeer gegaan.
“Zachtjes, jongen, zachtjes,” suste ze, maar Herman was zo geschrokken dat hij voorstelde dat hij weer vastgebonden werd en dat ze zelf het karwei zou afmaken.
Dat deed ze. Of ze deed alsof. Daarvoor kende Herman haar nog niet goed genoeg om te weten of het wel echt was. Ze sloot even de ogen en haalde diep adem. Dan greep ze Hermans penis beet en even later spoot het sperma tot in zijn gezicht.
Dat is nu het voordeel dat vrouwen hebben: Christine hoefde Herman niet beter te kennen om te weten dat dit wel degelijk écht was…

5.

Herman had SM leren kennen door de telefoniste van zijn werk. Anna had het telefoonnummer van zijn werkgever zowaar als contact opgegeven voor een SM-vereniging. Dat viel uiteraard niet in goede aarde en de eerste kennismaking met SM was dan ook niet echt positief. Ook al niet omdat het meisje geregeld met een blauw oog of iets dergelijks kwam werken. “Ik heb hem te veel uitgedaagd,” verdedigde ze dan haar man. Herman vond dat geen SM maar gewoon vrouwenmishandeling. Hij moest nog veel leren, vond het meisje.
Dat ze er wel speciale gewoontes op nahield, ondervond Herman zelf op een avond. Er werd aangebeld en via de parlofoon vroeg Anna of ze bij hem een bad kon nemen. Het was in een periode dat Herman geen vaste verhouding had en hij antwoordde dus gekscherend: “Als ik je rug mag wassen.”
“O.K.,” zei Anna en dus gingen ze samen in bad. Dat was natuurlijk best leuk, maar toen Herman nadien het spelletje verder wilde spelen in bed, zei Anna doodernstig: “Ik hou niet van vanilleseks. Bij mij is het SM of niets.”
Herman wist dat Anna ook een verhouding had met zijn baas en ontdekte op die manier dus ongewild een geheimpje over hem.
Maar de interesse was gewekt. En het was alsof het in de lucht hing, want in die tijd werden er zowaar “info-avonden” over SM georganiseerd.
Herman woonde in een studentenstad en had zelf nog talloze “info-avonden” meegemaakt, maar in zijn tijd gingen die dan over de mijnstaking, of over de eerste Chinareizen van enkele kameraden, of weet ik veel. Maar ja, was de studentenrevolte in Gent in maart 1969 ook al niet begonnen met het verbod van een erotische diavertoning?
Het moet zo tussen de tweede en de derde “info-avond” geweest zijn, dat Herman ook op een advertentie had geantwoord in het blaadje, waarvoor Anna dat telefoonnummer van zijn werk had gebruikt. Aangezien de contactrubriek door Anna werd verzorgd, kon deze weten welke Meesteres Herman had benaderd.
Op een voorlichtingsavond van de Nederlandse transseksueel Betty Paërl kon Herman zijn nieuwsgierigheid niet meer bedwingen. Hij dwong Anna haast te zeggen of “zijn” Meesteres ook aanwezig was.
Na veel aandringen fluisterde Anna hem toe: “Je zit er juist naast.”
Dat was wel even schrikken. Herman keek naar zijn buurvrouw en, jawel, voor zover hij daar nu al kon over oordelen, leek het hem een prachtige Meesteres. Hij kende haar niet persoonlijk, maar hij had haar wel al in kunstenaarsmiddens zien rondhangen.
Na de pauze sprak hij haar aan. Fluisterend en met een knalrode kop vertelde hij hoe de vork aan de steel zat. “Dan zal ik Anna moeten straffen,” was het eerste wat “zijn” Meesteres zei. Daarna vroeg ze: “En? Vind je het opwindend zo naast me te zitten?”
Hermans hoofd gloeide. “Jawel, Meesteres,” stamelde hij. Hij was altijd al een vlijtige leerling geweest.
Toch zou hij nooit nader kennismaken met haar. Een tijdje later werd hij midden in de nacht, juist op een ogenblik dat zijn kinderen bij hem logeerden, door haar opgebeld. Of hij haar ‘s anderendaags naar een tentoonstelling van Louis Paul Boon kon voeren. Herman, die hoegenààmd niet in een erotische stemming was, vloekte en tierde hoe het mogelijk was iemand dààrvoor ‘s nachts uit z’n bed te bellen. Ze heeft nooit meer iets van zich laten horen.
Veel later zou ze een bekend café in de historische kuip van Gent uitbaten. Uiteraard is Herman daar ook af en toe beland en als in het nachtelijke uur de kaarsen worden aangestoken, durft Herman wel eens polsen of ze zich hem nog herinnert. Ze beweert van wel, maar helemaal zeker is Herman niet. Misschien omdat ze – als goede cafébazin – te vriendelijk is tegen hem?

6.

Natuurlijk had het eerste bezoek dat Herman aan een parenclub bracht ook iets te maken met SM.
Samen met zijn vriendin, die hij min of meer in de rol van Meesteres had gedwongen (hoe paradoxaal zo’n uitspraak ook klinkt), was hij lid geworden van de VVSM, de Vlaamse Vereniging voor Sadomasochisme. Die werd toen geleid door een echtpaar dat door verscheidene optredens op televisie en in de gekleurde pers plusminus een status van Bekende Vlaming had verworven, maar die we voor de zekerheid toch maar Hendrik en Rosemarie zullen noemen.
Zij organiseerden een kennismakingsavond met SM in één van de talrijke parenclubs die in de jaren negentig van vorige eeuw als paddestoelen uit de grond waren geschoten.
Hermans vriendin, die een belangrijke openbare functie bekleedde, was als de dood voor het feit dat ze eventueel zou worden herkend en probeerde zich met een pruik en zowaar zelfs met een sluier onherkenbaar te maken. Hermans argumentatie dat wie haar eventueel zou herkennen zich natuurlijk zelf ook in een netelige positie zou bevinden, zodat die allerminst geneigd zou zijn om dat te gaan uitdragen of te proberen er munt uit te slaan, ketste op haar af als water op een gans.
Gespannen als een bijna overgedraaide ouderwetse wekker bevonden Herman en zijn vriendin zich in een soort van sas, dat al die parenclubs zullen blijken te hebben, met een ander paar dat eveneens voor het eerst naar dergelijke club bleek te gaan. Toen ze zich even later recht tegenover elkaar in een zetel nestelden, merkte Herman dat de vrouw van dat paar zo kortgerokt was dat hij haar naakte dijen kon zien op de plaats waar de kousenophouder was bevestigd. Ondanks al wat er die avond nog op het programma stond, zou hem dat als de meest erotische ervaring van de avond bijblijven.
Allicht heeft dit ook te maken met het “eerste keer”-effect. Zo herinnert hij zich nog de allereerste keer dat hij met zijn toen nog kersverse echtgenote erotische lingerie ging kopen. Het was een beha die eigenlijk uit niks anders dan wat reepjes stof bestond. De verkoopster drukte erop dat die reepjes goed over de borst moesten verdeeld worden, zodat de tepel mooi in het midden kwam te zitten. Toen ze meteen de daad bij het woord voegde, schoot Herman zowaar in zijn broek, daar ter plekke in het pashokje.
Idem dito, behalve dan voor het feit dat hij op dat moment geen broek aanhad, toen hij voor het eerst een ander paar zag neuken, overigens in deze eigenste parenclub, enkele weken later. Eigenlijk was het geen bijzonder standje: de jongen lag op zijn rug, het meisje ging over hem heen zitten en bracht zijn penis in haar vagina binnen. Ondertussen zou Herman er zelfs niet meer van opkijken. Wat hij vreselijk jammer vindt. Seks zou veel opwindender zijn als het telkens de eerste keer zou zijn.
De laatste keer dat hij puur op basis van dergelijke opwinding klaarkwam, was toen een Algerijns meisje zijn vriendin haar geschoren kutje begon te likken, terwijl zijn eigen penis zich daar ook bevond. Met een tong die iets ruws had, zoals die van een kat, likte het meisje tegelijk ook zijn penis en hop! Geen houden aan. Herman vraagt zich vaak af of hij daarvoor nu zo “immuun” zou zijn geworden als voor die andere seksuele opwindingen van het eerste moment. Hij kan er zich voorlopig nog een tijdje het hoofd over breken, want het heeft zich tot op heden niet meer herhaald…

7.

Ondertussen begon de club zich stilaan met paren te vullen, maar de spanning bij Herman en zijn vriendin nam niet af. Zeker niet toen de vrouw des huizes, diep gedecolleteerd en hoog gelaarsd hen een drankje kwam aanbieden “om wat te ontspannen”…
Net toen de spanning zowat onhoudbaar ging worden, kondigde Hendrik aan dat de demonstratie zou beginnen. In zijn spoor volgden “zijn” Rosemarie en nog een slaaf en een slavin. Rosemarie en de slaaf hadden wat lederen spulletjes aan die gewoonlijk met SM worden geassocieerd, de slavin die Hendrik – bepaald niet origineel – voorstelde als “O.” was op een string na helemaal naakt. Ze moest met armen en benen gespreid plaats nemen tegen de muur van de ruimte die normaal als dansvloer werd gebruikt met haar gezicht naar de bezoekers, maar Hendrik waarschuwde haar dat ze geen woord mocht zeggen of ze zou streng gestraft worden. Bij masochisten die er eigenlijk precies op uit zijn om gestraft te worden is dit een beetje een dubbelzinnige opmerking, maar voor zover Herman zich kon herinneren heeft het meisje de hele avond inderdaad haar mond niet opengedaan. Om te spreken toch niet.
Rosemarie en de slaaf daarentegen moesten zich over een soort van “bok” buigen en hun beider achterwerken werden bewerkt, met slagen uiteraard, maar ook met spelden en dergelijke. Op een bepaald moment werden ze langs voren aan elkaar geketend, terwijl ze met een soort van mattenklopper elkaars billen moesten warm zetten. Herman herinnert zich nog dat Rosemarie zich erover bekloeg dat de slaaf – onervaren in dit soort werk – te zàcht sloeg. Zo zie je maar weer.
Als apotheose beloofde Hendrik een wedstrijd tussen Rosemarie en O. De kledij van Rosemarie had haar kutje al heel de tijd vrij gelaten, O. diende voor deze wedstrijd haar minuscule slipje uit te trekken. Hendrik gaf ze het bevel hun benen te openen, zodat de toeschouwers, die elkaar aan de rand van de dansvloer verdrongen, konden zien dat ze beiden een ringetje door hun schaamlippen hadden.
Onmiddellijk had Herman weer een “eerste keer”-herinnering. Het was godbetere in een peepshow dat hij dit voor het eerst live had gezien. Dat was al een tijdje geleden, want nu ging Herman daar niet meer naartoe. Veel te vuil en te onhygiënisch. Je moest opletten als je tegen de muur leunde dat er geen klodder sperma aan je mouw bleef plakken. Bovendien zie je door je raampje niet enkel de danseres, maar ook de mannen aan de overkant die zich staan af te rukken. Walgelijk gewoon.
Maar toen de eerste peepshows in het stadsbeeld verschenen moest hij toch zijn nieuwsgierigheid eens gaan bevredigen. En toen was dat eigenlijk best meegevallen. Aangezien het nog een nieuw fenomeen was, kwam er nog niet veel volk op af en zo kreeg Herman een show helemaal voor zichzelf alleen. En dat dus door een meisje dat een hangjuweel in haar kutje droeg. Dergelijke juweeltjes hoeven niet noodzakelijk piercings te zijn, maar het effect was hetzelfde, so who cares?
Hendrik had ondertussen magneetjes aan de kutringetjes bevestigd en daarnaast ook magneetjes over de dansvloer verspreid. Het was nu de bedoeling dat de meisjes op de hukken om ter snelst een parcours over de dansvloer zouden afleggen, waarbij ze door de aantrekkingskracht telkens de magneetjes zouden meepikken. Het deed Herman denken aan de zogenaamde “kastanjesdans” waarmee de Borgia’s hun bezoekers trachtten op te vrolijken. Naakte meisjes moesten daarbij met de schaamlippen kastanjes oprapen.
Maar in tegenstelling tot dit “onschuldige” amusement (de meisjes moesten gelukkig niet de kastanjes uit het vuur halen) zorgden de extra-magneetjes bij Rosemarie en O. wel voor steeds meer gewicht dat die arme lipjes moesten torsen.
Voor wie het interesseert: de wedstrijd werd gewonnen door Rosemarie. Zij was de eerste om haar magneetjes in de hand van de gastvrouw te deponeren, al vond Herman – die zoals steeds de kant had gekozen van de underdog – dat O. zeker evenveel recht had op de eerste prijs. Die bestond overigens uit een pak billenkoek en gezien het voorafgaande was het duidelijk dat dit meer geapprecieerd werd door Rosemarie, zodat men terecht kon stellen: eind goed, al goed.

8.

Daarna werden de toeschouwers aangemaand zelf uit de kleren te gaan. Hermans meesteres keek hem boven haar sluier verschrikt aan en ook Herman zelf voelde zich op dat moment niet helemaal in zijn sas, zodat besloten werd om naar huis terug te keren.
Nog tijdens de terugtocht met de wagen begon Herman het zich al te beklagen en hij begon op zijn vriendin in te praten om, als ze dan al geen rechtsomkeer meer konden maken, dan toch later nog eens terug te keren.
En dat gebeurde. Verscheidene malen zelfs. Eén van de thema-avonden zou trouwens nog eens aan SM gewijd zijn, maar buiten het feit dat Herman daar eens aan de siliconenborsten van een tot Meesteres omgeturnde jongeman heeft gevoeld, valt daarover niet veel te vertellen. Tenzij dat hij die avond werd aangesproken door een jonge vrouw die haar gepiercete tepels met een kettinkje had verbonden. Maar Herman had haar op andere avonden al leren kennen als een volleerde nymfomane en ging er niet op in.
Het was ook deze dame die de meisjes van een lingerieshow zowaar uit hun lood had kunnen slaan door met een andere vrouw de bekende dans van Sharon Stone in “Basic instinct” na te bootsen.
De liefde tot het eigen geslacht is trouwens opmerkelijk in dergelijke gelegenheden. Bij mannen komt het “uiteraard” niet voor, maar vrouwen hoef je daartoe niet echt aan te sporen. Een typisch beeld dat hij zich herinnert is die keer dat het thema “orgie” was. Aangezien het in zo’n clubs steeds op een orgie uitdraait, kon dat bezwaarlijk origineel genoemd worden, maar het betekende dat je overal mocht vrijen, dat je dus niet naar de daartoe bestemde ruimtes moest gaan.
Aan de bar liet een meisje op die manier lekker haar potje uitlikken door een andere vrouw, terwijl ze op haar barkruk ondersteund werd door twee andere vrouwen die haar kusten en haar borsten streelden. De vier mannen stonden er in hun onderbroek wat lullig naast en toen één van hen deed alsof hij een andere penetreerde, kon dat natuurlijk enkel “humoristisch” bedoeld zijn met veel lawaai en misbaar.
Dat vrouwen sowieso veel meer in hun mars hebben dan mannen, werd volgens Herman die avond zelf bewezen door een vrouw die samen met hem was binnengekomen. Toen ze uit de wagen stapte in een doordeweekse regenjas, dacht hij nog: wat een doodgewone vrouw, misschien zelfs een boerin of zo. Maar eens binnen, was ze de eerste om uit de kleren te gaan. Gekleed in niets anders dan een halsketting ging ze de discjockey staan opvrijen. En, verdomd als ‘t niet waar is, deze vrouw had meer erotiek in haar body dan al die jonge grieten met hun piercings en hun borstvergrotingen.

9.

Met zijn nieuwe meesteres bezocht Herman ook gespecialiseerde clubs. Vooral dan Doma in Den Haag. Jammer dat deze stad net iets te ver af lag, want anders zou Herman wellicht perfect gelukkig geweest zijn. De trip echter op één dag maken was te vermoeiend, zodat ze wel verplicht waren in een hotel te blijven logeren. Daarmee werden de toch al niet geringe kosten natuurlijk fors opgedreven, zodat dergelijke uitstapjes tot een paar keer per jaar beperkt moesten blijven. Toegegeven, er werd dan wel naar een periode uitgekeken, waarbij er een paar dagen na elkaar iets te beleven viel. Dat was dan meestal een “slavinnennamiddag”, gevolgd door een gespreksavond of een parenavond en een zogenaamde “clubavond”.
De “slavinnennamiddag” is het allermooiste om naar te kijken, maar “kijken” is dan ook het enige wat mag, het is niet de bedoeling dat men zelf participeert. Dat zou toch niet in Hermans hoofd opgekomen zijn, want aangezien deze namiddagen met uitsluitend slavinnen en meesteressen duidelijk op voyeurs waren afgestemd, waren bijna uitsluitend mannen aanwezig. Eigenlijk kan Herman zich maar één keer herinneren dat er naast zijn eigen Meesteres nog een andere vrouw aanwezig was. Het bleek een koppel uit Antwerpen te zijn, voor wie het ook de eerste keer was. Later zou zijn Meesteres er helemaal alleen zitten als vrouw, wat ze eigenlijk (terecht) niet zo leuk vond.
De gespreks- of ontmoetingsavonden hadden iets “bekeerderigs”, maar waren toch ook wel leuk. Voor leden waren ze gratis, bij nieuwe “bekeerlingen” was het vooral de bedoeling dat die, uiteraard tegen fikse betaling en in privé, gebruik zouden maken van de professionele Meesteressen en/of de slavinnen die aanwezig waren. Je kon als koppel ook de zogenaamde suite afhuren, maar de prijs was toch wel erg hoog, zoals Herman en zijn Meesteres ook eens hebben mogen ondervinden. Het was namelijk een feit dat Herman zelf natuurlijk niet zo professioneel was uitgerust. Zijn woning was te klein en had b.v. geen zolder om als SM‑kamertje in te richten. Zijn Meesteres woonde wel (zelfs veel) groter, maar die had dan weer schrik dat bezoekers vragen zouden stellen bij bepaalde onderdelen van het interieur…
Daarom wilden zij wel eens gebruik maken van al die faciliteiten. SM zit, net als andere seks, echter vooral tussen de oren en of er nu veel materiaal ter beschikking was of niet, Hermans Meesteres kwam met niet veel nieuws op de proppen. Het enige wat te onthouden viel, is dat Herman op dat moment nog nooit in aanwezigheid van anderen aan SM had gedaan en dat zijn vriendin daarom de hulp van een professionele Meesteres inriep om hem te helpen vastmaken. Dat was wel opwindend, maar de Meesteres verdween even professioneel als ze was gekomen. Dit was nu eenmaal Nederland: er werden geen verdere diensten geleverd als er niet voor werd betaald…
De “clubavonden” vormen het uithangbord van Doma. Zoals bij de “slavinnennamiddagen” bestaan ze uit drie “sessies”, alleen zijn er dan ook andere combinaties mogelijk (dus ook met meesters en slaven) en is een zekere mate van participatie toegestaan. Men kan met andere woorden in het publiek ook SM-koppels “in vol ornaat” aantreffen.
En dat kan best wel leuke dingen opleveren. Zo is er een paal waaraan een slaaf of slavin kan worden vastgemaakt en het opwindendste was volgens Herman ongetwijfeld die keer toen een koppel arriveerde, waarvan de vrouw reeds bij het binnenkomen geblinddoekt was. Ze mocht deze blinddoek de hele avond niet afnemen, maar werd wel in de sessies op het podium betrokken.
Als je echter zelf “aan de slag” wou gaan, kon je toch nog het beste terecht op een “parenavond”. Hiervoor diende men op voorhand in te schrijven en, zoals de naam het zelf reeds zegt, telkens per paar, zodat er geen mannenoverschot was, al dient gezegd dat dit op een clubavond zeker ook goed meevalt.
Op zo’n “parenavond” zijn er geen echte sessies, men moet dus zelf voor “actie” zorgen. Zoals reeds eerder gezegd, blonk Hermans Meesteres daar niet echt in uit en een slaafje heeft nu eenmaal weinig in de pap te brokken. Daarom beperkte het aandeel van Herman en zijn Meesteres zich meestal tot toekijken.
Dat hoefde zeker niet saai te zijn, maar toch had er af en toe meer ingezeten. Herman herinnert zich vooral die prachtige jonge Meesteres uit Denemarken, die blijkbaar (om god weet welke reden) belangstelling voor hem had. Ze droeg een verschrikkelijk kort rokje, waaronder Herman vermoedde dat ze naakt was, zoals hij meende te zien toen ze haar lange been optilde en het op de hoogte van Hermans mond bracht met de bedoeling dat hij haar glimmende laarzen zou kussen. Herman keek smekend naar zijn Meesteres, maar die begreep het niet of deed althans alsof, zodat hij deze kans niet mocht aangrijpen.
Een tijdje later zaten ze alweer tegenover elkaar in de zogenaamde suite. De Deense schone had haar slaaf aan het Sint-Andreaskruis gebonden. Hij droeg enkel een lederen broek, waarvan ze de gulp had geopend, zodat ze zijn geslacht met de zweep kon bewerken. Op een bepaald moment reikte ze die zweep aan Hermans Meesteres aan, maar deze bedankte. Herman kon zich wel verhangen, want het was duidelijk dat indien zij deze jongeman onder handen zou hebben genomen, de Deense zich wel met hém zou hebben bezig gehouden. Wat bezielde haar toch? (Later zou zijn Meesteres zeggen dat ze het alweer niet had begrepen. En het was wellicht nog waar ook, want die Deense jongeman was toch net zo goed een buitenkans voor hààr?)
Aangezien alle goede dingen nu eenmaal uit drie bestaan, kwam het koppel later op de avond nogmaals aan hun tafeltje plaatsnemen. De jongen hield, zoals het een goed slaafje past, zijn mond, maar zijn Meesteres wist over hem te vertellen dat hij in Denemarken een soort van B.D. was (Bekende Deen). Hij werkte namelijk bij de televisie. Herman zou hem later altijd “de Deense Luc Appermont” noemen. Ze vertelde ook dat ze daarom wel gedwongen waren naar Nederland te komen, terwijl er in Denemarken toch zoiets bestaat als “Smil”, een soort vakantie-eiland voor SM’ers. En alsof het nog altijd niet duidelijk was dat ze iets van plan was, voegde ze er nog aan toe dat ze ook wel eens van rol verwisselden en of Herman en zijn vriendin dit ook niet deden? Alweer nee dus, al zou Herman wel bereid geweest zijn voor de gelegenheid zijn geaardheid te verraden!

10.

Herman bracht met zijn Meesteres ook nog een tweede bezoek aan Rosa, maar deze keer moest hij de volle pot betalen. Toch was het veel minder prettig dan de vorige keer. Het was zelfs zo’n ontgoocheling, dat hij er liever niet wil aan terugdenken.
Kortom, het duurde enige tijd vooraleer hij nog eens de krant ter hand nam om bij de speciale contactadvertenties te kijken. Toch stak na verloop van tijd het verlangen naar een professionele Meesteres weer de kop op. (Vergeef me de woordspeling.)
Opvallend was dat op die paar jaar tijd de SM‑advertenties in aantal zowat vertienvoudigd waren. Het was dus duidelijk dat we met een trend te maken hadden, maar dat betekende evenzeer dat niet alle vrouwen die zich als Meesteres afficheerden daar ook de capaciteiten voor hadden.
Gelukkig kon Herman meestal aan de telefoon reeds het kaf van het koren scheiden. Meesteressen spreken b.v. geen dialect. Oek nie ‑ of zéker nie ‑ in Aantwaarpe, al is het dan Hot Marijke.
Twee instellingen boden heel wat faciliteiten die hem deden watertanden, maar beide waren niet zo gemakkelijk te bereiken. Bovendien wilde hij niet meemaken, zoals al eens gebeurd was, dat hij tot voor de deur (in Luik dan nog wel) was gereden om uiteindelijk toch niet naar binnen te durven gaan.
Zijn keuze viel op een fluweelzachte stem, niet bepaald een typische Meesteressenstem dus, die echter de klassieke muziek op de achtergrond opmerkte tijdens het telefoongesprek. Iemand die van klassieke muziek hield, moest wel een zekere cultuur hebben en SM is in zeker zin ook de “hogere cultuur” binnen de erotiek. Dat vond Herman toch.
Veronique was de naam en ook zij had haar praktijk in een “anoniem” flatgebouw aan het andere eind van de stad.
Toen Herman uit de lift rechtstreeks het appartement binnenstapte, merkte hij dat er in de woonkamer reeds iemand aanwezig was. Hij kon niet zien of het een man of een vrouw was, maar hij veronderstelde dat het een man was.
Enerzijds maakte dit hem ongerust omdat hij (denk aan zijn onheilscenario’s) met de mogelijkheid rekening hield dat dit een soort van pooier kon zijn, maar anderzijds had hij, zoals gewoonlijk bij dit soort bezoeken, enkel het te betalen bedrag meegenomen, zodat hij niet verder kon worden bestolen. (En ook niet in de roes van het moment zou kunnen ingaan op extravagante voorstellen die hem zouden kunnen worden gedaan.)
Hij zou nooit te weten komen wie die persoon nu eigenlijk was, maar later zou Veronique hem vertellen dat ze soms wel eens langdurige sessies hield, waarbij een slaaf aanwezig moest blijven, terwijl ze andere klanten bediende. Misschien was het zo wel iemand. Toen ze dat aan Herman zelf voorstelde, vroeg die meteen of dat ook gold voor de sessies met vrouwelijke klanten.
“Vrouwelijke klanten? Hoe kom je erbij?” schimpte Veronique, die nochtans zelf ooit eens bij een professionele Meesteres was geweest, zoals ze hem later zou toevertrouwen. (Op dat moment veronderstelde Herman dat dit was “om het vak te leren”, maar toen hij haar nadien ontmoette in gezelschap van haar man, die zijn uiterlijk helemaal gemodelleerd had op dat van Sir Stephen uit de filmversie van “Histoire d’O”, wist hij dat zij weliswaar beroepshalve een Meesteres was, maar in haar verhouding een slavin.)
Als er echter geen vrouwelijke klanten waren, was Herman niet geïnteresseerd in die langdurige sessies. Je bent dan wel naakt en geboeid, maar na verloop van tijd begin je je toch stierlijk te vervelen als men zich niet met je bezighoudt.

11.

Herman werd echter niet naar de woonkamer gebracht, maar naar een klein kamertje dat als dokterskabinet was ingericht, een gebruikelijke SM‑variant, waarvan Herman trouwens veel later ook eens gebruik zou maken.
Nu was het echter Veronique die plaats nam in de gynecologische stoel en ze vroeg net als Rosa naar de geliefkoosde fantasie van Herman. Die hield nog steeds vast aan zijn “women only party”, waar hij als manusje‑van‑alles moest optreden.
“Gesnapt,” zei Veronique, terwijl ze zich van de stoel liet glijden zodat onder haar zwarte minijurk even een wit slipje te zien was. Ze toonde hem de badkamer en beval Herman zich uit te kleden, zich te wassen en dan in de gekende houding op haar te wachten.
Deze keer had Herman geen string meer aangetrokken. Maar toch wilde hij iets doen om op te vallen. Nadat hij zich gewassen had, trok hij de voorhuid niet opnieuw over de eikel.
Veronique merkte het meteen toen ze de badkamer binnenkwam. Haar vriendelijke stem van de telefoon en van het dokterskabinet waren totaal verdwenen. Ze schold Herman voor verrot. “Hoe durf je je als een hitsige hond met achteruitgeschoven voorhuid aan je Meesteres te vertonen?”
En toen Herman behoorlijk geschrokken weer orde op zaken dacht te stellen, kreeg hij opnieuw de volle laag: “Afblijven! Laat het nu maar zo. Laat iedereen maar zien hoe opgehitst je bent door je nieuwe Meesteres.”
Die “iedereen” was gelukkig slechts een manier van spreken. Zelfs de persoon uit de woonkamer was nergens meer te bespeuren, toen Herman de gang die er naartoe leidde op de knieën moest oversteken om in het verduisterde SM‑kamertje binnen te treden.

12.

Het eerste wat hem opviel was dat Veronique heel wat beter was uitgerust dan Rosa. Geen sportraam meer, maar een prachtig Sint‑Andreaskruis, dat van de muur kon losgemaakt worden zodat men b.v. ook ondersteboven kon hangen. De keer dat Veronique een slavinnetje zou bevelen hem op die manier af te trekken, is zonder enige twijfel zijn aangenaamste herinnering uit zijn talrijke bezoeken aan haar kamertje. Of zijn aangenaamste herinnering tout court.
Maar zover zijn we vandaag nog niet. Ook Veronique wil vooraf het terrein verkennen. Zij doet dat vooreerst met een uitgebreid onderzoek van Hermans lichaam, vooral dan uiteraard van zijn geslacht en zijn aars.
Ondertussen praat Veronique tegen hem. Onophoudelijk. Dat blijkt haar voornaamste troef te zijn.
Ondanks dat buikje kan hij er wel mee door, vindt ze en langzaam begint ze hem te betrekken in een verhaal waarvan ieder nuchter redenerend mens meteen zou door hebben dat het niet waar kan zijn, maar ze doet dit zo overtuigend en geraffineerd dat Herman het zweet uitbreekt.
Zo dadelijk, zegt ze, zal ze een jas over zijn naakte lijf trekken en moet hij met haar mee in de wagen voor een tocht door de stad. Eens in de wagen moet hij de jas openen en dus ook aan stoplichten en dergelijke naakt naast haar zitten voor de verbaasde blikken van de andere weggebruikers.
Na veel omwegen bereiken ze eindelijk de bestemming, een woning waar een aantal vriendinnen van haar op hun komst wachten. Ze heeft ze daarnet telefonisch verwittigd. Herman zal er naakt opgesloten worden in een kooi en er enkel maar uitgehaald worden als er van hem een of andere dienst wordt verwacht. Om het uur zal hij bovendien worden afgetrokken.
Of hij daarmee akkoord ging, vroeg ze even doordringend als de minnaar van O., op het moment dat hij haar zou afleveren in het kasteel van Roissy.
“Ja,” slikte Herman met een droge mond. Ik herhaal: uit de context gerukt lijkt het onmogelijk dat een mens ook maar enig geloof hecht aan dit waanzinnige voorstel, maar voor Herman was het één ogenblik wel degelijk reëel. Tal van onheilscenario’s flitsten hem overigens weer door de geest: dat ze in de auto zouden aangehouden worden voor zedenschennis, dat die vrouwen hem een paar dagen gevangen zouden houden zodat hij niet tijdig terug op zijn werk zou zijn, dat men met hem ook wel eens dingen zou kunnen doen die hij niet zo leuk vond…
Maar Veronique maakte meteen een einde aan zijn paniekerige bedenkingen door hem weliswaar los te maken, echter niet om hem een jas aan te trekken en de deur uit te gaan, maar om hem vast te binden op een bank die veel weg had van een springtoestel uit de turnlessen. (Blijkbaar is het onmogelijk om die associatie uit de weg te gaan.)
Op dat moment wist Herman meteen dat het hele verhaal verzonnen was, maar zijn opwinding was nog zo groot dat hij bijna onmiddellijk klaar kwam toen de hand van Veronique zich sloot om zijn pik…

13.

Helaas was Veronique ziek. En alhoewel deze ziekte helemaal niks te maken had met haar seksuele activiteiten, zoals bevooroordeelden wel zullen hebben gedacht, besloot ze er een paar jaar later toch mee te stoppen. Dat was voor Herman een enorme opdoffer. Niet alleen was Veronique de perfecte Meesteres – dat wil zeggen: als ze in haar rol stapte was ze ongenaakbaar, maar in het dagelijkse leven was ze zo zacht als boter – ze was bovendien ook “sociaal voelend”. Niet goedkoop, dat zeker niet, maar ze wilde ook niet het onderste uit de kan halen.
Want dat was een aspect dat Herman niet helemaal kon begrijpen. Dat SM financieel blijkbaar alleen maar voor de beter begoeden is weggelegd. Dat de investeringen voor een SM-kamer dienen te worden terugverdiend en uiteraard de tijd die aan de klanten wordt besteed, dat rechtvaardigt natuurlijk een billijke prijs, maar meestal swingen de prijzen werkelijk de pan uit. Net alsof het een “luxe” is, een extraatje voor verveelde rijke lui die op “gewone” seks zijn uitgekeken. Dat die gevoelens wel eens inherent aan je seksleven kunnen verbonden zijn, daarmee wordt geen rekening gehouden.
Of toch? In de naweeën van de “voorlichtingsavonden” uit de jaren tachtig waren er bepaalde verenigingen ontstaan die het “missioneringswerk” in de praktijk wilden verder zetten. Helaas gaven de contacten die Herman hiermee had nooit echt voldoening. Het beste was ongetwijfeld nog een barbecue-avond (wees gerust, er werden gewoon worsten en kippebillen gebraden en geen slaafjes of slavinnetjes) in een leegstaande hoeve juist over de Nederlandse grens.
Het duurde wel lang vooraleer er enige “actie” te bespeuren was, maar de “entourage” mocht er best zijn. Zo herinnert hij zich een meisje dat een pakje droeg dat zo strak tussen haar benen zat dat de schaamlipjes langs weerszijden zichtbaar waren. En – ook weer typisch – in zijn nabijheid zaten er drie meisjes aan een tafeltje, waarvan er twee eveneens heel suggestief gekleed waren. Maar toen een vrijwilligster werd gevraagd voor een masochistisch nummertje, was het juist het derde meisje dat gewillig uit de kleren ging…
Het grootste probleem met deze vereniging was echter dat men niet eiste dat men er per paar naartoe zou gaan. Met als gevolg natuurlijk een groot mannenoverschot. Die bovendien behoorlijk opdringerig konden zijn tegenover de vrouwen die het dan toch hadden gewaagd.
Dat ondervond bijvoorbeeld ook Hermans nieuwste vriendin, die eveneens om hem te plezieren een meesteressenrol had aanvaard, maar niet “van harte”. De opmerking van Herman dat ze die mannen met haar zweep letterlijk van zich kon afslaan, meer zelfs: dat deze dat wellicht nog graag hadden ook, viel dan ook in dovemansoren.

14.

Toch was het dankzij deze “Meesteres” dat Herman voor het afscheid van Veronique op de valreep nog zijn mooiste fantasie gerealiseerd zag. Om ervaring op te doen was zijn Meesteres namelijk eens meegegaan naar Veronique en deze laatste deed er nog een schepje bovenop door er ongevraagd (maar niet onwelkom!) nog een slavinnetje aan toe te voegen.
Isabelle was een vriendin van Veronique die part-time ook een beetje kwam bijverdienen. Aangezien er toen niet voor betaald was, was het eerder een soort van introductie, al liet Isabelle toch al een beetje van haar charmes bewonderen en was vooral de “interactie” met Hermans eigen Meesteres best leuk. Toch moet er iets verkeerd gegaan zijn, want Herman kon niet klaarkomen.
Thuisgekomen zei z’n vriendin dat het wellicht haar aanwezigheid was die remmend werkte. Daarom besloot ze hem de volgende keer als verjaardagsgeschenk alleen op pad te sturen, weliswaar met een briefomslag met daarin instructies voor Veronique.
Herman was aangenaam verrast toen de deur werd geopend door Isabelle, maar was zich nog steeds van geen kwaad bewust. Veronique nam de omslag in ontvangst, stopte het geld weg zonder dat Herman kon zien hoeveel het precies was en las aandachtig de bijgevoegde brief.
Zoals gewoonlijk vroeg Veronique hem welke fantasie hij deze keer graag zou gerealiseerd zien. Naar waarheid antwoordde Herman dat hij meende dat zijn meesteres in haar brief zelf een scenario had uitgedokterd waarnaar hij zich ongetwijfeld meer willens dan nillens moest schikken.
“Dat is ook zo,” bevestigde Veronique, “maar ik wil toch ook van jou eens horen wat je het liefste zou doen.”
Herman keek even schichtig naar Isabelle en dan weer terug naar Veronique: “Ik heb altijd al gedroomd van eens vastgebonden te worden aan een slavinnetje, maar ik weet niet of dat tot de financiële mogelijkheden behoort…”
“Als je nu van de veronderstelling uitgaat van wel, wat zou je dan precies willen dat ik doe,” ging Veronique raadselachtig verder. Herman legde uit dat hij het opwindend zou vinden om de slagen te voelen die het slavinnetje zou krijgen en vooral de manier waarop haar lichaam daarop zou reageren. En vice versa natuurlijk.
“Is dat alles?” vroeg Veronique, blijkbaar een beetje teleurgesteld. “Zou je haar niet willen penetreren of likken?”
“Nee, nee,” repliceerde Herman haastig. “Dat heeft er niks mee te maken. Dat zou ik als een verraad tegenover mijn Meesteres beschouwen. Daarom ook dat ik bij dat vastbinden zou voorstellen dat het rug aan rug zou gebeuren, zodat ik niet als het ware per ongeluk het slavinnetje zou penetreren.”
Veronique kon een lach niet onderdrukken. “Per ongeluk? Nou ja, ga maar naar de badkamer, kleed je uit, maar hou deze keer wel je slipje aan.”

15.

Toen Veronique even later Herman in deze toestand kwam halen, bleek ook Isabelle zich reeds in de SM-kamer te bevinden met alleen een broekje en een beha aan. Ze moesten beiden in een onderdanige houding gaan staan en Veronique ging aan de slag. Ook letterlijk, jawel.
Na enige tijd beval ze Isabelle zich volledig uit te kleden, waarna deze op haar beurt het slipje van Herman moest laten zakken. Uiteraard allemaal erg leuk, maar toch had Herman geen erectie. Veronique nam zijn slappe lul in haar hand en zei spottend: “Zo ziet het er niet naar uit dat je haar ‘per ongeluk’ zal penetreren, hé! Ik zal jullie dus toch maar langs voren aan elkaar vastbinden, dat is makkelijker voor mij.”
Herman moest zijn armen op de rug van Isabelle leggen en zij de hare op die van hem. Zo werden hun bovenlijven stevig aan elkaar vastgebonden, maar hun benen bleven vrij. Dat bleek een bedoeling te hebben. Veronique kondigde namelijk aan dat zij vanuit een bepaalde positie met haar zweep zou slaan en dat het er dus op aankwam zo te manoeuvreren dat de andere de slagen zou opvangen.
Het leek wel een onderdeel van “Spel zonder Grenzen” of zo. Was het nu omdat Herman altijd al een kluns was in spelletjes of moest hij gewoon toegeven dat Isabelle sterker was dan hij, feit was alleszins dat hij het meeste slagen moest incasseren. Maar hij moest toegeven dat het gewriemel van Isabelle om aan de slagen te ontsnappen inderdaad overeenkwam met de fantasie die hijzelf had geschetst.
Toen het lang genoeg had geduurd, werd Herman naar zijn favoriete Sint-Andreaskruis geleid. Hier had hij eens ontzettend genoten, toen Veronique hem had afgetrokken, terwijl hij ondersteboven aan het kruis hing. Blijkbaar had ze dat goed onthouden, want nu deed ze precies hetzelfde, alleen liet ze de finishing touch over aan Isabelle.
Die deed haar werk terwijl ze met geopende benen net aan de mond van Herman stond en, ondanks zijn voornemen, likte hij haar uit pure dankbaarheid eveneens klaar. Hij kreeg er echter geen korting voor. (Grapje!)
Thuisgekomen moest Herman verslag uitbrengen over wat er allemaal gebeurd was. Daarbij was hij wel even beducht voor de reactie op die laatste uitschuiver, maar zijn Meesteres werd er alleen maar heel erg opgewonden door. En zo werd het toch nog een leuke avond, zou ik kunnen besluiten, ware het niet dat de dag ook al fantastisch was geweest…

Een gedachte over “Hoe Herman zichzelf ontdekte

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.