« In de kleinste potjes zit de beste pommade » is een helaas in onbruik geraakte uitdrukking waarmee men wil zeggen dat men heus niet Robert Van De Walle hoeft te zijn om goed uit de sloffen te kunnen schieten. En jammer genoeg zal het niet door cultuurminister Poma zijn dat ze weer « en vogue » zal komen. Karel mag dan nog eerder klein van stuk zijn, zijn visie op cultuur is dat evenzeer. De liberale handelsgeest is dermate over hem gekomen dat hij deze verheven uiting van het menselijke wezen wil stockeren en marchanderen vanuit zijn eigen Poma-depootje. Zo hebben de werkers in de culturele sector het echter niet begrepen. Vorige week kwamen ze in grote getale bijeen in het Cultureel Centrum van Berchem om hun ongenoegen te uiten. Woordvoerder voor de socialistische vakbond was Marc Kerki, algemeen secretaris van ACOD-BRT, maar tevens ondervoorzitter van de sector culturele activiteiten van ACOD. Wie zo’n titels kan voorleggen, verdient aan het lijntje te worden gehaald.

— Als ik zou vragen, Marc, hoe was het in Berchem, dan bedoel ik uiteraard niet : heb je je daar geamuseerd, maar zijn jullie tot concrete afspraken voor actie gekomen ?
Marc Kerki
: Ik zou het zo willen stellen : dit was eigenlijk het vervolg van een actie die vorig jaar op 20 april heeft plaatsgehad in Brussel. Net zoals vorig jaar hebben we immers gemerkt dat men in de begroting de cultuur nogal ongenadig aanpakt. We hebben gemeend onze mensen daarover te moeten inlichten, om dan te zien welke strategie we moeten volgen tegen de cultuurpolitiek van deze regering.
— De actie die b.v. bij de opening van het Antwerpse filmfestival werd gehouden tegen het DAC- en BTK-stelsel, is dus geen rechtstreeks uitvloeisel van die bijeenkomst ?
M.K.
: Inderdaad, dat was een niet-gecoördineerde actie en daarom verdient ze intern ook nog enige aandacht. Ik heb trouwens de indruk dat ze eerder uitging van mensen die bij bediendencentrales zijn aangesloten, dus BBTK en LBC. Voor zover ik weet zijn er zelfs geen contacten geweest met de ACOD. Dat is een toestand waar we zo vlug mogelijk uit moeten raken, want we mogen ons zeker niet verdeeld opstellen.
— Nochtans was precies die eenheid voor mij een opvallend kenmerk van de bijeenkomst in Berchem. Niet alleen waren de drie vakbonden van de partij (zelfs de liberale), maar ook zoals reeds gezegd alle sectoren. Het gevaar van groepen tegen elkaar op te zetten is evenwel niet denkbeeldig.
M.K.
: Dat is exact waarvoor wij in Berchem een waarschuwende vinger hebben opgeheven. Poma heeft ongetwijfeld lessen getrokken uit de manifestatie van vorig jaar. Toen had hij immers bijna iedereen aangepakt en werd hij dus ook door iedereen aangevallen. Daarom heeft hij nu een aantal sectoren ogenschijnlijk gespaard (ik druk op het woord ogenschijnlijk), terwijl andere veel zwaarder werden getroffen, in volgorde zijn dat dan de theaters, de Opera voor Vlaanderen en bepaalde gedeelten van de sociaal-culturele sector. Het gevaar bestaat er nu inderdaad in dat bepaalde groepen minder gemobiliseerd worden om in actie te treden tegen deze begroting, omdat zij er in vergelijking met vorig jaar niet zo slecht uitkomen.
— Blijft natuurlijk dat zelfs in bepaalde zich progressief noemende milieus de opmerking kan worden gehoord : als er geen geld meer is voor de OCMW’s, waarom dan nog miljoenen voor de opera (b.v.)?
M.K.
: Het is altijd de opera, die aangehaald wordt hé, maar daarover gaan jullie binnenkort uitgebreider berichten heb ik gehoord (klopt), daarom ter afronding deze algemene stellingname : cultuur krijgt in z’n geheel veel te weinig middelen om het waar te maken. Onze begroting mag nog altijd de kleinste worden genoemd van wat in Europa aan cultuur wordt besteed. Wij pleiten er dus voor dat ze aanzienlijk zou worden opgetrokken, te meer daar we toch naar een tijd gaan waarin cultuur aan belang gaat winnen, jammer genoeg ook omdat heel wat mensen verplicht over heel veel vrije tijd beschikken door geen werk te hebben, maar anderzijds ook door arbeidsduurvermindering en zo. Het is tenslotte veel beter geld te besteden aan cultuur dan aan defensie. Ik weet het dat men ons verwijt dat dit sloganesk is, maar dat wil daarom niet zeggen dat het niet wààr is!
Tegen wie zegt ge’t!

Referentie
Jan Draad, Marc Kerki aan het lijntje, De Rode Vaan nr.7 van 1984

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.