Vandaag is het 55 jaar geleden dat de Amerikaanse toneelschrijver Clifford Odets is overleden. Hij had de geschiedenis kunnen ingaan als de meest linkse, de meest progressieve van de Amerikaanse toneelauteurs, maar aangezien hij voor de McCarthy-commissie overstag ging en net als zijn vriend en collega Elia Kazan ongevraagd namen van medestanders begon op te geven, staat hij eerder als verrader te boek…

Voor zijn eigen Group Theatre had Clifford Odets o.a. “Waiting for Lefty” geschreven, een nu larmoyant maar nog altijd opzwepend toneelstuk over de moord op een voorman van de taxivakbond. Een soort ‘Waiting for Godot’ op een stakingsleider die nooit komt, maar anders dan bij Beckett dwingt hij juist door zijn blijvende afwezigheid de arbeiders tot daden. Odets was toen lid van de Amerikaanse communistische partij, die de toneelgroep financieel ondersteunde. De slogan van The Group Theatre was: “Communisme is 20ste-eeuws Amerikanisme”.
Elia Kazan vertelt over deze periode: “Gedurende de depressie was iedereen die een beetje nadacht links. We speelden dan ook stukken die sterk maatschappelijk betrokken waren. En dat heeft veel belang gehad voor de geschiedenis van de film. Mensen als Robert de Niro of Al Pacino zouden nooit aanvaard geworden zijn, mochten wij dat voorbereidend werk niet hebben gedaan. Maar die kerels van de KP wisten niks af van theater. Ze wilden Lee Strasberg eruit omdat hij geen lid was van de partij (zijn vrouw Paula was dat wél, RDS). En omdat ik daaraan niet wilde meehelpen werd ik in 1935 uit de partij gegooid.”
De rancunes die Kazan en Odets daaraan overhielden, speelden mee toen zij zich later als verklikkers ontpopten voor de McCarthy-commissie. Een andere versie waarom Odets uit de partij werd gezet was overigens omdat… hij te veel succes had bij de vrouwen. En er is nóg een andere versie: omdat men de repressie voelde opkomen, werden een paar vooraanstaande leden pro forma uit de partij gezet omdat ze op die manier juist beter werk ervoor konden leveren.
Ook Frances Farmer maakte even deel uit van The Group Theatre. Zij debuteerde er in “The Golden Boy”, het stuk van Odets dat ook werd verfilmd in 1939 door Rouben Mamoulian met William Holden als de vioolspelende bokser Joe Bonaparte. Het verhaal is wellicht gebaseerd op het ware verhaal van Joe Louis, die het geld voor zijn vioollessen spendeerde aan bokslessen, Joe Bonaparte droomt er immers van om bokser te worden, maar zijn familie ziet hem echter liever streven naar de hogere kunst van het vioolspelen. Joe moet kiezen tussen de heldenroem van het boksen en zijn muzikantendroom. Die zou trouwens wel eens aan diggelen kunnen liggen als hij zijn handen verwondt. Het is een provocerend pleidooi voor de zucht naar roem, geld en geluk. Lee J.Cobb speelt in de film zijn vader en Adolphe Menjou de boksmanager Tom Moody. Barbara Stanwyck speelt Lorna Moon, het liefje van een boksmanager dat haar charmes aanwendt om Joe te overhalen, de rol die op toneel dus door Frances Farmer werd vertolkt. Met Odets heeft ze overigens een kortstondige relatie, maar wanneer hij haar de bons geeft, heeft ze haar buik vol van het “alternatieve milieu”.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.