De Gentse gewezen journalist Piet Piryns viert vandaag zijn zeventigste verjaardag.

Piryns is de zoon van de overtuigde Vlaams-katholieke Remi Piryns, de auteur van het Gebed voor het Vaderland, en de vader van Freya Piryns, politica bij Groen!. Daarnaast is hij gehuwd met actrice Mia Van Roy. Hij studeerde aan het Gentse Sint-Lievenscollege, in dezelfde klas als Luc Vandenbossche en Jaak Van De Velde, en aan de Universiteit Gent. In zijn jeugd was hij oprichter en bezieler van cabaret “Rommelpot”, genoemd naar het tijdschrift Rommelpot waaraan zijn vader meewerkte (en met ook nog Joël Hanssens, Jaak Van De Velde en Dirk Buyse), dat in 1968 het Humorfestival van Heist won. Daarna werkte hij op de radio voor “Dagboek” van Jan Geysen (samen met o.a. Bert Verhoye en Raymond Van het Groenewoud) en in Leuven was er “De Kerfstok”, een café dat werd opengehouden door Pieter Andriessen en Hugo Raspoet, zodat kleinkunst en oude muziek hier hand in hand gingen (een derde partner was Piet Piryns, maar dat was financieel een ramp, aldus Pieter Andriessen). Piet Piryns in Humo van 31 juli 1977: “Als kleinkunst misschien het best kan omschreven worden als ver-kleinkunst, het kleiner maken, onschuldiger, belangelozer maken van de dingen, dan is het levenslied ver-grootkunst, het leed des mensen wordt vergroot zoals je dat met foto’s doet : om ze gezellig aan de muur te hangen. Want dat is het curieuze: huilen is lekker, leed is gezellig.”
Piryns is vooral bekend voor zijn interviews, zowel in de geschreven pers, als op televisie. Hij werkte ook mee aan “Lichtpunt”, de uitzending van het Humanistisch Verbond op de VRT-televisie. Samen met Betty “schoon ogen die vermeugt” Mellaerts presenteerde hij op zaterdagavond 9 december 2000 in de Gentse Groenzaal “Versmacht in de nacht”: twintig dichters die de twintigste verjaardag van het Poëziecentrum moesten illustreren. Bij die twintig poëten welgeteld één vrouw: Miriam Van Hee, die dan op de koop toe nog bij wijze van spreken naast haar deur optrad. “Het ritsprincipe is in de poëzie nog moeilijker te hanteren dan in de politiek,” stelde Piet Piryns toen heel terecht. En om nogmaals Piryns te citeren: “Een dichter met een rock’n’roll-ziel zie je maar zelden, zeker vanavond.” Voor het muzikale luik van “vers macht in de nacht” tekenden echter vier sterke vrouwenstemmen, enkel begeleid op akoestische gitaar, als tegengewicht voor het overgrote deel van mannelijke dichters. Singer-songwriters die je niet verstaat, enkel de Gele Zaal kan zoiets bedenken natuurlijk! “Er is niets tegen een smartlap,” zei Piet Piryns, “als-ie maar in ’t Portugees is.”
Piryns is sinds 1 maart 2012 gestopt met zijn werk voor het Vlaamse weekblad Knack. Eerder werkte hij als journalist voor onder andere De Morgen (waar hij kort hoofdredacteur was), Humo (*) en Vrij Nederland. Hij is ook de vertaler van « Dialoog van een prostituée met haar klant » van Dario Fo, een vertaling die ikzelf maar stroef vond (zie hier). Dan kon ik zijn overzicht van het politieke extremisme in Marseille in de bundel “De Provence, reisverhalen” (Atlas, 2001) beter appreciëren (zie hier).
Piryns werkte een tijdlang aan een biografie van Hugo Claus (**) maar stopte ermee, onder meer wegens problemen met zijn gezondheid. Verder heeft Piryns geschreven voor diverse theaterproducties van De Zwarte Komedie. [Wikipedia]

(*) “In de periode dat er van die polemische interviews waren, hadden we een schare jonge turken. Mensen zoals een Piet Piryns, die er graag invlogen. Een journalist van 25, die gaat de dingen anders aanpakken dan een journalist van 40. Die hebben individueel allemaal een bepaalde evolutie doorgemaakt. Dat is geen opgelegde nieuwe lijn, hoor. Het is ook een kwestie van tijdsgeest. Twintig jaar geleden waren er veel meer dingen die in beweging leken.” (Willy Courteaux) En omgekeerd Piet Piryns over Courteaux in Humo van 22/2/2011: “Zelf leunde hij dicht bij de KP aan. Eén keer hebben we samen een interview gedaan, met Karel van het Reve; die man kwam niet aan het woord, omdat Willy het zo druk had met te bewijzen dat Solzjenitsyn een onnozelaar was.”
(**) Op de vraag van Piet Piryns of Claus “zichzelf als een achterkleinzoon van Gezelle” beschouwt, antwoordt de meester: “In mijn paar megalomane momenten per dag durf ik dat denken. Als u ook maar iets in die richting oppert, ben ik al gelukkig. Henri Michaux, een van mijn leermeesters, beweerde dat hij door het lezen van Gezelle de dichter is geworden die hij was. Ik ben geneigd hem gelijk te geven. En niet alleen omdat Gezelle zo goed de vogeltjes kon nadoen.” (Knack, 24/3/1999)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.